ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

องครักษ์ทั้งสองหันไปมองหน้ากัน สุดท้ายก็ถอดเสื้อกับกางเกงออกอย่างจำใจด้วยสีหน้าขมขื่น…

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อยดีและทั้งสามออกจากหอเชียนเจียวไปแล้ว ร่างกำยำทว่าผิดสัดส่วนเล็กน้อยของใครบางคนก็ค่อยๆ ย่องออกมาจากตรอกเล็กด้านหลัง ดวงตาสุกใสมองตามแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อยๆ ของทั้งสามคนแล้วขยี้เท้าอย่างขัดใจ ก่อนจะแฝงตัวเข้าไปกับเงามืดในตรอกอีกครั้ง

“เป็นอย่างไรบ้าง เห็นหรือยัง” เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น

อวี้ฉีหลินชะงัก ค่อยๆ หมุนตัวไปมองใบหน้ากลมป้อมของคนพูดแล้วตอบด้วยเสียงลอดไรฟัน “เกือบได้เห็นแล้วเชียว! อีกนิดเดียวข้าก็จะจับเขาถอดกางเกงออกดูว่ามีปานหรือไม่แล้วแท้ๆ!”

ชายอ้วนเกาหัวด้านหลังแกรกๆ ผมตรงนั้นแหว่งหายไปกระจุกหนึ่งอย่างน่าประหลาด เขาร้องอย่างเจ็บปวด “โธ่เอ๊ย ข้าอุตส่าห์สละผมให้เจ้าเอาไปทำเคราปลอมตั้งเยอะ!”

อวี้ฉีหลินยกมือลูบเคราปลอมที่หลุดร่วงไปบ้างพลางพูดอย่างขัดใจ “คงต้องหาวิธีอื่นแล้ว” นางนิ่งคิดเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองสหายอย่างรู้สึกผิด “จริงๆ เลย เลยพลอยทำให้เจ้าลำบากไปด้วย เสืออ้วน”

อาการเกรงอกเกรงใจของนางทำให้เสืออ้วนรีบโบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน “ข้าไม่ได้ลำบากอะไรเลย!” พอเห็นอีกฝ่ายทำหน้าผิดหวัง เขาก็อดปลอบโยนไม่ได้ “ตามหาลูกชายป้าอวี้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะทำสำเร็จในวันเดียว พวกเรากลับไปตั้งหลักที่เขาเอ๋อเหมยแล้วคิดหาลู่ทางอื่นก่อนดีกว่า”

หญิงสาวตอบอย่างหนักแน่น “ไม่กลับ! แม่ข้าเก็บข้ามาจากกลางป่าแล้วเลี้ยงดูด้วยตัวคนเดียวมายี่สิบปี โลกนี้ยังจะมีอะไรยากไปกว่าสิ่งที่นางทำบ้าง ทำไมข้าจะคิดหาวิธีดูว่าจินหยวนเป่ามีปานตรงเอวหรือไม่เพื่อพิสูจน์ดูว่าเขาใช่ลูกชายท่านแม่จริงหรือไม่ไม่ได้เล่า ตราบใดที่ยังไม่รู้ชัด ข้าจะไม่ถอยทัพเด็ดขาด!”

“แต่เจ้าพยายามตั้งหลายครั้งก็ยังไม่เห็นไม่ใช่หรือ ของแบบนี้ถ้าถูกจับได้ แค่โดนซ้อมน่ะยังเล็กน้อย ดีไม่ดีอาจถูกฆ่าตายได้นะ!” เสืออ้วนติงอย่างอ่อนใจ

อวี้ฉีหลินมองสหายอย่างดูถูก “กลัวหรือ ถ้ากลัวก็กลับไปคนเดียวเลยไป!”

“เสืออ้วนคนนี้สะกดคำว่า ‘กลัว’ ไม่เป็นอยู่แล้ว!” ชายหนุ่มยืดอก “ไหนว่ามาซิ ขั้นต่อไปเจ้าคิดจะทำอย่างไร”

คนถูกถามทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ดึงเคราปลอมออกจากหน้าช้าๆ ทีละเส้น นานทีเดียวถึงค่อยตอบว่า “หาทางแฝงตัวเข้าจวนแม่ทัพ!”

โปรดติดตามตอนต่อไป…