ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

คุณหนูเจียงชะโงกหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความสงสัย แล้วก็ได้เห็นโต๊ะบูชาสำหรับรับขบวนเดินทางตั้งห่างออกไปไม่ไกลนัก รวมทั้งกลุ่มคนที่ยืนรออย่างนอบน้อม

“จะ…จะทำอย่างไรดีล่ะทีนี้…” เจียงเสี่ยวเซวียนทุกข์ใจเป็นล้นพ้น นางหันมากล่าวโทษสาวใช้ “เพราะเจ้าคนเดียวนั่นแหละ!”

จังหวะนั้นรถม้าก็หยุดลงอย่างมั่นคง

เสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังเข้ามาจากด้านนอก “พ่อบ้านสกุลจิน หลิ่วเหวินเจา ได้รับคำบัญชาจากจินฮูหยินให้มารอต้อนรับคุณหนูเจียงโดยเฉพาะ”

เจียงเสี่ยวเซวียนมองข้าวของที่ถูกรื้อกระจัดกระจายในรถ แล้วย้ายสายตามายังห่อสัมภาระขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าอย่างร้อนรน จะให้ฝ่ายตรงข้ามรู้ไม่ได้เป็นอันขาด นางนิ่งคิดเล็กน้อยก็พอเห็นทางออก จึงแสร้งตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุขุมเยือกเย็น “พ่อบ้านหลิ่วโปรดลุกขึ้นเถิด ข้าตรากตรำจากการเดินทาง รู้สึกไม่ค่อยสบาย ดังนั้นขอให้งดพิธีการต่างๆ แล้วพาพวกเราไปยังที่พักโดยตรงเถิดนะ”

หลิ่วเหวินเจาเหลือบตามองบานหน้าต่างที่มีผ้าม่านบังไว้อย่างแน่นหนา ก่อนจะหลุบตาก้มหน้าตอบนอบน้อม “รับทราบ ที่พักก่อนวันวิวาห์ของคุณหนูเจียงคือโรงเตี๊ยมเหิงชาง (เฟื่องนิรันดร์) ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองหลวง เวลานี้จัดเตรียมไว้พร้อมแล้วขอรับ”

“ต้องรบกวนพ่อบ้านหลิ่วแล้ว ออกเดินทางทันทีเลยเถิด” เสียงหวานของคนพูดราบเรียบไร้ระดับสูงต่ำ เจตนารักษาระยะห่างกับอีกฝ่ายอย่างเห็นได้ชัด

หลิ่วเหวินเจาหมุนตัวเดินนำทาง ขบวนรถม้าเริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ อีกครั้ง ระหว่างนั้นเองกู้ฉางเฟิงฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสนใจดอดเข้าไปตรงริมหน้าต่างรถ

จากนั้นก็ส่งเสียงถามเบาๆ “คุณหนูไม่ใคร่สบายอย่างนั้นหรือ”

มาอีกคนแล้ว? เจียงเสี่ยวเซวียนแค่นเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจแล้วตอบสั้นๆ “อืม”

บัณฑิตหนุ่มลิงโลดขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินดังนั้นก่อนจะพล่ามฉอดๆ “รู้สึกไม่สบายเป็นแค่อาการที่แสดงออกมา แต่สาเหตุนั้นเกิดได้จากหลายประการ เป็นต้นว่าร่างกายกระทบร้อนกระทบหนาว ไม่คุ้นเคยกับสภาพภูมิประเทศหรือดินฟ้าอากาศ ล้วนแต่เป็นไปได้ทั้งสิ้น ข้าน้อยกู้ฉางเฟิงเป็นหัวหน้าหมอของจวนแม่ทัพจิน เชี่ยวชาญวิชาแพทย์ ดินฟ้าอากาศเมืองหลวงแตกต่างจากหนานจิง* มาก ถ้าอย่างไรให้ข้าปรุงยาให้คุณหนูสักเทียบ…เหวอออ พ่อบ้านหลิ่ว ปล่อยนะ…มีอะไรค่อยพูดค่อยจากันก็ได้นี่…”

ยังไม่ทันได้พล่ามจนจบ หลิ่วเหวินเจาก็เอื้อมมือมาดึงคอเสื้อลากตัวออกไปเสียก่อน

หลังจากเจ้าตัวออกมาอีกทาง พ่อบ้านหนุ่มก็เอ็ดเบาๆ “บ้าไปแล้วหรือ! หากว่าที่ฮูหยินน้อยกินยาเจ้าจนเกิดเป็นอะไรไปขึ้นมา เจ้ามีกี่ชีวิตก็ชดใช้ไม่พอ!”

“ยาข้ามีไว้รักษาโรค ช่วยคน จะกินแล้วตายได้อย่างไร” กู้ฉางเฟิงเถียงคอเป็นเอ็นอย่างไม่ยอมแพ้ “ข้าท่อง ‘ตำราสมุนไพรเสินหนง’ ได้อย่างคล่องแคล่ว จะ ‘สรรพโอสถหอทอง’ หรือ ‘พันตำรับเลิศล้ำ’ ก็จำได้ขึ้นใจ…”

สองคนที่นำขบวนอยู่หน้าสุดโต้เถียงกันไปมา โดยมิได้ล่วงรู้เลยว่าม่านหน้าต่างรถได้เผยอขึ้นมุมหนึ่ง เจียงเสี่ยวเซวียนแย้มหน้าออกมามองกู้ฉางเฟิงขันๆ

* หนานจิง เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของมณฑลเจียงซู บริเวณตอนใต้ของแม่น้ำฉางเจียง (แยงซีเกียง) เคยเป็นเมืองหลวงของจีนในสมัยราชวงศ์หมิง