ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

ถนนสายใหญ่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของเมืองหลวงมีตรอกเล็กๆ ตรอกหนึ่งชื่อตรอกเยียนจือ (แป้งนาง) ภายในตรอกแห่งนี้เต็มไปด้วยร้านสุราหลายสิบแห่ง รวยรินไปด้วยกลิ่นแป้งผัดหน้าสตรี และมีเสียงดนตรีดังให้ได้ยินตลอดทั้งคืน

ยามนี้เป็นยามดึก ทว่าในตรอกกลับสว่างไสวไปด้วยโคมแดงที่จุดเรียงราย มองไกลๆ ดูคล้ายทะเลเพลิง

ร้านรวงน้อยใหญ่หลายสิบแห่งตั้งอยู่สองข้างทาง ขึ้นป้ายหน้าร้านต่างๆ กันไป ทว่ามีจุดร่วมอยู่อย่างหนึ่ง…คือแต่ละร้านจะมีเด็กสาววัยกำดัดสวมใส่อาภรณ์เนื้อบางยืนโบกแพรพกอยู่ด้านหน้า ส่งเสียงเชิญชวนอย่างอ่อนหวาน ‘นายท่าน เชิญสิเจ้าคะ’ ‘คุณชาย เชิญทางนี้เจ้าค่ะ’ หางเสียงยวนเย้า นัยน์ตาแพรวพราว กิริยาแช่มช้อย ปั่นป่วนใจชายที่เดินผ่านให้ร้อนรุ่มได้โดยง่าย

ตรงปลายตรอกเยียนจือแห่งนี้เป็นที่ตั้งของตึกสูงกว่าใครเพื่อนที่ประดับตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ หน้าตึกแขวนป้ายอักษรทองคำขนาดใหญ่ว่า ‘หอเชียนเจียว’

จินหยวนเป่ายืนสง่าตรงหน้าทางเข้า ดวงตาคมเหลือบมองป้ายดังกล่าวแล้วเรียกสององครักษ์คู่ใจที่อยู่ข้างหลัง “หวังเฉียง หม่าจง”

“ขอรับ!”

“ขอรับ!”

“พวกเจ้ารออยู่ข้างนอก คอยฟังข้าเขวี้ยงจอกเป็นสัญญาณ ได้ยินเสียงจอกเมื่อไรให้บุกเข้าไปจับคนทันที” จินหยวนเป่ารวบพัดในมือแล้วก้าวสวบๆ ไปยังหอเชียนเจียว

“รับทราบ!” สององครักษ์รับคำสั่ง

มือปราบหนุ่มยังไม่ทันได้เฉียดเข้าใกล้หอ เสียงหวานออดอ้อนก็ดังออกมาจากข้างในอย่างตื่นเต้นยินดี “คุณชายจิน? ไม่ได้มาเสียนานนะเจ้าคะ!”

คุณชายจินผู้นี้คงมีชื่อเสียงโด่งดังไม่น้อย สตรีในหอจึงกรูเข้ามาหาเขาเป็นฝูง จนเขาแทบจะจมอยู่ใต้กลิ่นแป้งผัดหน้าและชายอาภรณ์แพรเนื้อเบาพลิ้วไหว

จินหยวนเป่ารับมือกับเหล่าหญิงสาวอย่างคล่องแคล่ว เขาลอบสูดกลิ่นหอมบนตัวพวกนางอย่างแนบเนียน หลังจากผลักนางโลมออกจากตัวติดๆ กันสิบกว่าคนก็ยังไม่พบคนที่ตนต้องการ

ตอนแรกแม่เล้าโบกพัดกลมยืนมองอยู่ข้างบน ปรากฏว่าสุดท้ายจินหยวนเป่าไม่ถูกใจหญิงใดในหอเลยแม้แต่คนเดียว นางกลัวว่าลูกค้ากระเป๋าหนักจะจากไปเสียก่อน จึงได้รีบวิ่งลงมายิ้มแย้มต้อนรับ “แหม คุณชายจินมาตรฐานสูงยิ่งนัก หอเรามีสาวๆ มากมาย ไม่ถูกใจเลยสักคนเชียวหรือเจ้าคะ”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วปรายตามองนาง จากนั้นก็กวาดตามองสตรีที่รายล้อมทีหนึ่งแล้วตอบเหยียดๆ “ข้ามีเงินเยอะก็จริง แต่ใช่ว่าจะโปรยใช้กับหญิงธรรมดาๆ พวกนี้ได้หรอกนะ”

“จุ๊ๆๆ” แม่เล้าเดาะลิ้นเป็นนกสาลิกา “คุณชายจินนี่มาตรฐานสูงขึ้นทุกทีจริงๆ! เอ้า ไป ไปกันให้หมด” แม่เล้าโบกพัดไล่นางโลมที่รายล้อมให้แยกย้ายกันไป

จินหยวนเป่ากวาดตามองรอบตัวแล้วถามขึ้น “หญิงในหอเชียนเจียวออกมาหมดแล้วหรือ”

แม่เล้ากวาดตามองตามบ้าง “เอ่อ…ยังมีอีกคนเจ้าค่ะ”

“แล้วยังไม่รีบไปตามออกมาอีก?”

“ตามออกมา…เฮ้อ…” นางตอบอย่างลำบากใจ “แม่นางคนนี้ออกจะกฎเกณฑ์เยอะอยู่สักนิด…”

“หึ” มือปราบหนุ่มแค่นเสียงขึ้นจมูก ก่อนจะล้วงก้อนทองคำจากในอกเสื้อมาชูล่อตรงหน้าแม่เล้า “เยอะกว่าเจ้านี่หรือไม่