ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

ตอนจะเปิดประตูเข้าไปในห้อง ฉู่ฉู่ดันร่างจินหยวนเป่าชิดผนัง ใช้มือลูบไล้ใบหน้าเขาพลางนึกปรีดาอยู่เงียบๆ คุณชายจินคนนี้หน้าตาหล่อเหลาอย่างหาตัวจับยากจริงๆ! นางใช้นิ้วเกี่ยวปอยผมเขาอย่างยั่วเย้าพร้อมกระแซะกายเข้าหา “คุณชายจิน เห็นว่าท่านเฉพาะเจาะจงเรียกฉู่ฉู่คนเดียวเท่านั้นหรือเจ้าคะ”

จินหยวนเป่าผลักนางเบาๆ ทว่าร่างอ้อนแอ้นไม่ขยับ ดังนั้นจึงจำต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตาม “ข้าได้ยินชื่อเสียงของแม่นางฉู่ฉู่มานานนักหนา อยากได้ยลโฉมด้วยตาตัวเองสักครั้ง”

ฉู่ฉู่หัวเราะอย่างถูกอกถูกใจแล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้อย่างมีจริต เป่าลมหายใจอุ่นๆ ใส่กกหูเขา “ได้ยินมานานแล้ว เช่นนั้นเหตุใดไม่มาหาข้าให้เร็วกว่านี้เล่า”

ฝ่ายชายเบี่ยงตัวหนีเล็กน้อยเพื่อหลบริมฝีปากร้อนผ่าวของนางพลางยิ้มว่า “คนเรามีวาสนาต่อกัน ช้าเร็วอย่างไรก็ต้องได้เจอกันอยู่ดี”

แววตานางโลมคนดังไหวระริกเมื่อได้ยินดังนั้น นางทิ้งกายเข้าหาอ้อมอกเขาอย่างออดอ้อน “ใครบอกคุณชายเจ้าคะว่าข้ากับท่านมีวาสนาต่อกัน”

กลิ่นหอมรวยรินมากระทบจมูก มือปราบหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกแล้วสรุปผลอยู่ในใจ ท่าทีของเขาเปลี่ยนไปทันตา กลายมาเป็นยกมือทั้งสองข้างขึ้นตระกองกอดร่างตรงหน้าอย่างสนิทสนม “กลิ่นหอมลี้ลับที่มีลักษณะเฉพาะตัวของต่างแดนบอกข้าน่ะสิ กลิ่นนี้มันบอกข้าว่า…เจ้าคือคนที่ข้าตามหา”

หมายความว่าอย่างไรกัน ฉู่ฉู่หรี่ตา ก่อนจะผละหนีออกมาพร้อมหัวเราะน้อยๆ “ขอเพียงมีวาสนา ต่อให้อยู่ห่างกันพันลี้ก็ยังได้พานพบ คนที่ฉู่ฉู่เฝ้ารอก็คือคุณชายนี่แหละ”

จินหยวนเป่าเอื้อมมือไปดึงนางกลับมาแล้วบอกเป็นนัย “เจ้าถูกข้าหมายตาไว้แล้ว คิดหรือว่าจะหนีพ้น?”

“จริงหรือ เห็นทีต้องลองดูสักตั้ง!” เมื่อสิ้นประโยคนั้นฉู่ฉู่ก็ขยุ้มอกเสื้อชายหนุ่มเอาไว้แล้วก้าวถอยหลังถีบประตูให้เปิดออก ผลักเขาเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ปิดประตูลงดาลอย่างว่องไว

ลงดาลหรือ แล้วหวังเฉียงกับหม่าจงจะเข้ามาได้อย่างไร จินหยวนเป่าเอื้อมมือไปยึดดาลประตูไว้อย่างร้อนรน “ไม่ต้องรีบร้อนลงดาล เดี๋ยวสั่งผลไม้กับเหล้ามากินหน่อยดีกว่า…”

“ฮืม…” ฉู่ฉู่ส่งเสียงครางออดอ้อน ผลักชายหนุ่มออกไปแล้วดันดาลประตูกลับเข้าไปใหม่ “มีข้าอยู่ทั้งคน…ยังไม่พอให้คุณชายกินอีกหรือ” พูดจบก็ชม้อยชม้ายตายั่วยวน

จินหยวนเป่าเสียวสันหลังวาบ ก่อนจะฝืนยิ้มอย่างยากลำบาก

“คุณชาย ค่ำคืนแห่งความสุขแสนสั้น ถ้าอย่างไรพวกเรา…” นางพูดพลางผลักเขาไปทางเตียงนอน

มือปราบหนุ่มปัดมือน้อยแสนซนของอีกฝ่ายทิ้ง เดินไปยังโต๊ะกลมสองสามก้าวแล้วยิ้มเมื่อเห็นป้านชาบนนั้น “ไม่ต้องรีบร้อน มาจิบชานั่งคุยกันก่อน ชาดีต้องค่อยๆ จิบให้รู้รส จะดื่มอึกๆ เหมือนม้ากินน้ำไม่ได้ แม่นางฉู่ฉู่เป็นชาชั้นดีของข้าในคืนนี้ ข้าอยากค่อยๆ ชิมให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม”

“อือ…” ฉู่ฉู่ยกแขนข้างหนึ่งโอบเอวชายหนุ่มแล้วกอดฝ่ายนั้นไว้แน่น “ยังจะจิบชานั่งคุยอะไรอีกเจ้าคะ! ฉู่ฉู่อยู่ที่นี่มานาน เพิ่งเคยเห็นคนใจเย็นเป็นน้ำเช่นคุณชายเป็นครั้งแรก!” พูดจบก็โถมตัวลงบนเตียงโดยดึงจินหยวนเป่ามาด้วยพร้อมกัน ทำเอาเตียงนอนลั่นดังเอี๊ยดอ๊าด