ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

“เหตุใดถึงเป็นไม่ได้” มารดาขมวดคิ้ว

คนถูกถามสูดหายใจเข้าลึกแล้วตอบเสียงก้อง “นับตั้งแต่ที่ไทเฮาพระราชทานคู่ครองให้ ลูกได้พูดไปแล้วว่าลูกกับคุณหนูสกุลเจียงไม่เคยเห็นหน้าค่าตากันมาก่อน จึงรับการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้ พิธีวิวาห์ในวันรุ่งขึ้นเป็นเพียงละครฉากหนึ่งเท่านั้น ไม่ใช่เพราะเป็นเนื้อคู่”

จินฮูหยินทำหน้าบึ้ง “แม่ไปสืบเรื่องของคุณหนูสกุลเจียงมาบ้างแล้ว นางเรียบร้อยอ่อนหวาน จิตใจโอบอ้อมอารี รูปร่างหน้าตาหมดจดงดงาม วัยก็เหมาะสมกัน เจ้ายังต้องการอะไรอีก”

ชายหนุ่มมองผู้เป็นแม่อย่างแน่วแน่แล้วตอบชัดเจนทีละคำ “ลูกต้องการความรู้สึกที่มีต่อกัน”

“ความรู้สึก?” จินฮูหยินแค่นหัวเราะเหยียดๆ ความรู้สึกอะไรนั่นเป็นเพียงความเพ้อฝันของคนหนุ่มคนสาวเท่านั้นเอง

“ขอรับ!” ลูกชายพยักหน้า “ความรู้สึกที่เกิดจากการได้พบเจอกัน ได้รู้จักกัน ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกัน ไม่เกี่ยวอะไรกับอายุ ฐานะ หรือรูปร่างหน้าตาทั้งสิ้น”

จินฮูหยินค่อยๆ หลับตาลงแล้วถาม “หมายความว่าเจ้าไม่คิดจะแต่งงานกับหญิงคนนี้?”

“ลูกเป็นคน มีเลือด มีเนื้อ มีความรู้สึกนึกคิด ไม่อยากเป็นของเล่นให้คนอื่นจับเชิด”

“เจ้าพูดอะไรออกมา! ของเล่น!?” ผู้เป็นแม่ตบโต๊ะอย่างเดือดดาล “โอหังสิ้นดี! นี่เป็นสมรสพระราชทานจากไทเฮานะ!”

สองแม่ลูกทำท่าจะทะเลาะกันบานปลาย หลิ่วเหวินเจาจึงก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อช่วยไกล่เกลี่ยสถานการณ์ เขาหันไปพูดกับผู้มีศักดิ์เป็นญาติผู้น้อง “หยวนเป่า ทุกอย่างที่ท่านอาทำลงไปก็เพื่อเจ้าทั้งนั้น การแต่งงานครานี้เป็นเรื่องมหามงคลที่ผู้คนทั้งแผ่นดินจับตามอง หยวนเป่า เจ้า…”

“พ่อบ้านหลิ่ว!” จินหยวนเป่าส่งเสียงแทรกพร้อมมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเย็นชา “พ่อบ้านหลิ่ว ข้าเห็นพวกที่อยู่ข้างหน้าจวนคอยรับของขวัญกันมือเป็นระวิง งานนั่นอยู่ในความรับผิดชอบของเจ้าไม่ใช่หรือ”

หลิ่วเหวินเจาหน้าม้าน แต่ก็รีบค้อมตัวก้าวถอยหลัง “ขอรับ ข้าจะไปดูเดี๋ยวนี้” พูดจบก็เดินดุ่มๆ ออกจากห้องโถงใหญ่ไป

ต่อเมื่อฝ่ายนั้นเดินไปไกลแล้ว จินฮูหยินถึงได้นิ่วหน้ายกมือนวดขมับ “วันนี้ป้ายพระราชทานถูกแห่แหนไปรอบเมือง คุณหนูเจียงก็เข้ามาพักในเมืองหลวงแล้ว สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องการแต่งงานระหว่างสกุลจินและสกุลเจียงที่จะเกิดขึ้นในวันรุ่งขึ้น เจ้าจะให้ข้าประกาศกับคนทั้งแผ่นดินว่าสกุลจินเปลี่ยนใจยกเลิกการแต่งงานครั้งนี้ เพราะคุณชายจินไม่อยากแต่งอย่างนั้นหรือ หยวนเป่า! เจ้าเอาเกียรติของสกุลจินไปทิ้งไว้ที่ไหน”

จินหยวนเป่าเงยหน้าขึ้นมองมารดา แล้วตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่าความเด็ดเดี่ยวฉายชัดอยู่ในสีหน้า “ลูกไม่อยากมีชีวิตอยู่เพื่อคนอื่น คำวิพากษ์วิจารณ์ของผู้คนบนแผ่นดินห้ามไม่ให้ลูกใช้ชีวิตแบบที่อยากใช้ไม่ได้”

“เจ้า…” คู่สนทนาปรับลมหายใจให้เป็นปกติ “ต่อให้ข้าตามใจเจ้า แล้วปฏิเสธการแต่งงานครานี้จริง เจ้าจะให้ไทเฮาทรงเพิกถอนพระราชเสาวนีย์ได้หรือ”

“ถ้าเช่นนั้นหยวนเป่าก็จะคลานเข่าหนึ่งก้าว โขกศีรษะหนึ่งครั้ง จนกว่าจะถึงประตูวังหลวง เพื่ออ้อนวอนให้ไทเฮาทรงเพิกถอนพระราชเสาวนีย์…ลูกจะขอให้ทรงยกเลิกการแต่งงาน!” ชายหนุ่มกัดฟันพูดเช่นนั้นอย่างแน่วแน่

“อะไรนะ!?” จินฮูหยินตกตะลึงพรึงเพริด นางสูดหายใจเข้าลึกอยู่หลายครั้งเพื่อบรรเทาโทสะให้สงบลง ก่อนจะทอดถอนใจ “เจ้า…ตามข้ามานี่” พูดจบก็ค่อยๆ เกาะเท้าแขนเก้าอี้ลุกขึ้นยืน

แม้ไม่รู้ว่ามารดาจะไปที่ใด จินหยวนเป่าก็ยังเข้าไปช่วยพยุงนางอย่างนอบน้อม