ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

ทั้งคู่เดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปตามเฉลียง ผ่านสวนดอกไม้ไปยังที่แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ห่างออกไปทางตอนหลังของคฤหาสน์ ที่แห่งนี้ก็คือห้องบูชาป้ายวิญญาณของคฤหาสน์สกุลจินนั่นเอง

จินฮูหยินผลักประตูเดินเข้าไปข้างใน แล้วคุกเข่าลงตรงหน้าแท่นบูชาป้ายวิญญาณบรรพบุรุษสกุลจิน

จินหยวนเป่ารีบคุกเข่าลงข้างนาง

หญิงสูงวัยจุดธูปสามดอกแล้วคลานเข่าเข้าไปปักธูปลงในกระถาง จากนั้นก็คลานกลับมาอยู่ที่เดิมและโขกศีรษะสามครั้งด้วยท่าทีเคารพยิ่ง จินหยวนเป่ารีบทำตามเช่นกัน

นางรอจนเขาโขกศีรษะเสร็จแล้วหันมามอง “ต่อหน้าท่านพ่อ ต่อหน้าบรรพชนทุกรุ่น ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง…พรุ่งนี้เจ้าจะเข้าพิธีแต่งงานหรือไม่เข้า”

ผู้เป็นลูกชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองป้ายวิญญาณบิดาแล้วตอบอย่างมั่นคง “ตอนที่ท่านพ่อยังมีชีวิตอยู่ได้เคยสอนลูกว่าจะต้องเป็นลูกผู้ชายที่ไม่รู้สึกผิดต่อตัวเอง ลูกตัดสินใจแน่วแน่แล้ว…ไม่เข้า!”

“ดี…” จินฮูหยินหยัดตัวขึ้นยืนช้าๆ “หยวนเป่า ลุกขึ้น”

จินหยวนเป่าทำตามคำสั่งทั้งที่ไม่เข้าใจนัก

ทันใดนั้นจินฮูหยินก็ทิ้งตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา!

ชายหนุ่มหน้าถอดสี รีบก้มลงประคองมารดาพลางละล่ำละลัก “ท่านแม่ ท่านทำอะไร ลูกรับไม่ไหวนะขอรับ!”

มารดายังคงคุกเข่าเช่นนั้นอย่างดึงดัน หลับตานิ่งไม่ไหวติง

“ท่านแม่ แบบนี้…แบบนี้…” จินหยวนเป่าแทบพูดไม่เป็นคำ “ท่านลุกขึ้นเร็ว! ลุกขึ้นเร็วเข้า!”

“เพื่อสกุลจิน ข้าไม่ลุก”

เมื่อประคองอีกฝ่ายขึ้นมาไม่สำเร็จ ชายหนุ่มจึงทิ้งตัวลงคุกเข่าดังตุ้บตรงหน้าผู้เป็นแม่แล้วร่ำไห้วอนเว้า “ท่านแม่…”

“อย่ามาเรียกข้าว่าแม่!” จินฮูหยินมองเขาด้วยใบหน้าซีดเผือด

จินหยวนเป่าโขกศีรษะอ้อนวอน “ท่านแม่ ได้โปรดลุกขึ้นเถิด! สามีภรรยาจะต้องประคับประคองกันไปค่อนชีวิต ลูกไม่สนใจชาติกำเนิดนาง ไม่สนใจชื่อเสียงหรือรูปร่างหน้าตา ปรารถนาแค่จะได้ใช้เวลาครึ่งชีวิตที่เหลือกับหญิงที่ต้องใจ ลูกไม่เคยเจอหน้าคุณหนูสกุลเจียงด้วยซ้ำ ท่านจะให้ลูกใช้ชีวิตคู่กับคนแปลกหน้าได้อย่างไรเล่า”

“หยวนเป่า…” หญิงสูงวัยน้ำตาอาบหน้า “ท่านพ่อของเจ้าด่วนจากโลกนี้เร็วเกินไป ข้าเป็นหญิงตัวคนเดียว ต้องเฝ้าค้ำจุนสกุลจินตามลำพังมายี่สิบกว่าปี ลำบากยากเข็ญจนมิอาจบรรยายด้วยคำพูด! สกุลจินมีเจ้าเป็นลูกโทนอยู่คนเดียว คุณหนูสกุลเจียงคนนี้เพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถ อ่อนหวานนุ่มนวล ซ้ำยังชาติตระกูลดี เหมาะสมกับเจ้าในทุกด้าน เจ้าแต่งงานกับนางก็เท่ากับเพิ่มความแข็งแกร่งให้สกุลจิน ทั้งยังช่วยให้ไทเฮาทรงเบาพระทัย…”

“ท่านแม่ โปรดลุกขึ้นมาก่อน ลุกขึ้นมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน!” จินหยวนเป่าพยายามประคองมารดาขึ้นจากพื้นอีกครั้ง

ทว่าจินฮูหยินดึงดันคุกเข่านิ่ง ซ้ำยังจ้องมองเขาอย่างวิงวอนพลางพูดด้วยเสียงเจือก้อนสะอื้น “หยวนเป่า เจ้าเป็นแก้วตาดวงใจของแม่เสมอมา เจ้าอยากได้อะไร แม่ตามใจหมดทุกอย่าง ขนาดอยากไปเป็นมือปราบก็ไม่เคยห้าม ไทเฮาทรงให้ความสำคัญกับการแต่งงานครานี้อย่างยิ่งยวด ทรงมีพระราชเสาวนีย์ลงมาแล้ว เจ้ายังจะขัดอีกหรือ เอาเถิดๆๆ! เจ้าเป็นยอดชีวิตของแม่ หากเจ้าไม่มีความสุข เกียรติยศสกุลจินที่สั่งสมมารุ่นสู่รุ่นก็ไร้ความหมาย” พูดมาถึงตรงนี้นางก็สูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะพรูลมหายใจออกมายาวเหยียดคล้ายได้ตัดสินใจครั้งสำคัญ “เอาเถิด แม่จะไม่บังคับเจ้า พรุ่งนี้เราจะเข้าวังทูลขอให้ไทเฮาทรงเพิกถอนพระราชเสาวนีย์ด้วยกัน”