ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 5

สายฝนโปรยปรายลงมาในค่ำคืนมืดมิด

ตะเกียงอ่อนส่องแสงในความสลัว บางครั้งสว่าง บางคราวมืด สร้างบรรยากาศงดงามแบบคลุมเครือ

ทว่านอกรัศมีแสงตะเกียงคือความดำสนิทที่มองอะไรไม่เห็น

เวลานี้บุรุษร่างสูงโปร่งคนหนึ่งกำลังกอดห่อผ้ายืนอยู่ในเงามืด เสียงเอะอะที่ดังแว่วมาจากทางโรงเตี๊ยมที่อยู่ไม่ไกลทำให้เขาร้อนใจขึ้นทุกที

ทันใดนั้นเงาร่างสีดำก็กระโดดลงมาจากหลังคาโรงเตี๊ยม วิ่งตรงมาทางนี้

ชายหนุ่มรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหา พลางแกะห่อผ้าที่อุ้มอยู่หยิบเสื้อผ้าในนั้นมาสลัดออกแล้วส่งไปให้ แสงตะเกียงส่องให้เห็นใบหน้าเจ้าตัวชัดขึ้นทุกที ชายคนนี้คืออากุ้ย หัวหน้าองครักษ์คฤหาสน์สกุลจินนั่นเอง

คนชุดดำเดินเข้ามาใกล้ ถอดชุดพรางตัวเปียกชุ่มออกแล้วรับเสื้อผ้าที่อากุ้ยยื่นให้

“เป็นอย่างไรบ้างขอรับ” อากุ้ยถาม

“ข้างในมียอดฝีมือ เลยฆ่าไม่สำเร็จ” อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงเจ็บใจ ขณะก้าวเข้าไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าในเงามืด

“ยอดฝีมือ? ยอดฝีมือจากไหนกัน หรือว่าพวกมันเตรียมวางแผนป้องกันตัวไว้แล้ว โดยใช้คุณหนูเจียงตัวปลอมล่อให้พวกเราเข้าไปติดกับ?” อากุ้ยตกตะลึงเป็นอย่างยิ่ง

“พูดยาก ข้ามองเห็นหน้าอีกฝ่ายไม่ถนัด” คู่สนทนาก้าวออกจากเงามืด โยนชุดเปียกๆ ไปให้อากุ้ย “กลับจวนไปเตรียมคนเอาไว้ ข้าจะไปลองสืบดูก่อน!” แสงตะเกียงวอมแวมทาทาบลงบนใบหน้าคนพูด จะเป็นใครไปได้ หากไม่ใช่หลิ่วเหวินเจา

“ขอรับ”

“อีกอย่าง หาทางกำจัดเสื้อผ้าพวกนี้ทิ้งเสีย”

“รับทราบ”

หลิ่วเหวินเจายืนนิ่งอยู่ที่เดิม มองตามร่างที่ห่างออกไปทุกทีของอากุ้ย เขาขมวดคิ้วช้าๆ ดวงตาเต็มไปด้วยประกายคมกริบน่ากลัว

โรงเตี๊ยมเหิงชางในเวลานี้เต็มไปด้วยความอลหม่าน

พอได้รู้ว่ามีนักฆ่าบุกเข้าไปในห้องพักของคุณหนู สี่เอ๋อร์ก็ตกใจจนแทบลมจับ ต้องใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะตั้งสติวิ่งขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว วิ่งยังไม่ทันถึงที่หมายก็ส่งเสียงไปก่อนตัว “คุณหนู! คุณหนู! เมื่อครู่มีนักฆ่าบุกเข้ามา ท่านปลอดภัยดีใช่หรือไม่เจ้าคะ”

อวี้ฉีหลินกำลังมะงุมมะงาหราสวมเสื้อผ้าอยู่ในห้อง เครื่องแต่งตัวของเจียงเสี่ยวเซวียนซับซ้อนมากชิ้น ยุ่งยากกว่าชุดที่นางสวมใส่ยามปกติไม่รู้เท่าไร ระหว่างที่กำลังกลุ้มจนเหงื่อตก เสียงหวานเจื้อยแจ้วปานนกขมิ้นของสี่เอ๋อร์ก็ดังเข้าหู เล่นเอานางตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูก เหมือนดื่มน้ำเย็นๆ เข้าไปตอนอากาศหนาวจัด

“คุณหนู คุณหนู?” เมื่อนางไม่ส่งเสียงตอบ สี่เอ๋อร์ก็คิดว่าคุณหนูคงเสียขวัญจนนิ่งอึ้งไปแล้ว จึงได้คว้าตะเกียงที่แขวนไว้หน้าประตูพรวดพราดเข้ามาในห้อง “คุณหนู ปลอดภัยดีนะเจ้าคะ?” นางปิดประตูลง วางตะเกียงไว้บนโต๊ะ เดินเข้าไปหาอวี้ฉีหลินพร้อมยกมือจะจับ

ทว่าพริบตาต่อมา สี่เอ๋อร์ก็ชะงักตัวแข็ง!

ใบหน้าแบบนี้ไม่ใช่คุณหนู! ไม่ๆๆ หญิงผู้นี้เป็นใครกัน ไม่ใช่คุณหนูของข้าเสียหน่อยนี่นา!