ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

จินฮูหยินที่กำลังรับมือกับการร่วมดื่มสุราแสดงความยินดีที่อีกด้านของห้องโถงมองลูกชายอยู่ไกลๆ ความสงสารฉายชัดอยู่ในแววตา

ป้ากู้รีบเดินเข้าไปหานายหญิง ล้วงห่อผงยาในแขนเสื้อออกมาให้นางดูแวบหนึ่ง ก่อนจะยัดกลับเข้าไปใหม่อย่างรวดเร็วแล้วกระซิบ “ฮูหยิน เตรียมเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”

จินฮูหยินพยักหน้าด้วยท่าทางกระอักกระอ่วนใจ “เข้าใจแล้ว ไปจัดการเถิด”

“เจ้าค่ะ!” ป้ากู้ค้อมศีรษะรับคำ ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่รอช้า

หลิ่วเหวินเจาเห็นจินฮูหยินท่าทางมีเลศนัยก็ขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไปหา ปั้นหน้ายิ้มแย้มปลอบโยน “ท่านอา หายกังวลได้แล้วขอรับ ดูสิว่าหยวนเป่ามีความสุขแค่ไหน”

จินฮูหยินเงยหน้ามองหลานชายก่อนจะทอดถอนใจ “มีแต่แม่อย่างข้าเท่านั้นที่รู้ว่าใจเขาทุกข์เพียงไร” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกไปด้วยสีหน้าราบเรียบ

พ่อบ้านหนุ่มค่อยๆ หรี่ตาลงแล้วหันไปมองจินหยวนเป่าที่ดื่มสุราไม่ยั้ง ริมฝีปากหยักมุมขึ้นทีละน้อยเป็นรอยยิ้มร้ายกาจ “หยวนเป่า อย่างเจ้าก็เรียกทุกข์ได้ด้วยหรือ ข้าจะทำให้เจ้าได้รู้ซึ้งเองว่าทุกข์ที่แท้จริงเป็นเช่นไร”

ป้ากู้ยืนรอตรงเฉลียงทางเดินที่ทอดเชื่อมระหว่างโถงจัดเลี้ยงกับห้องหอเงียบๆ

จวบจนสาวใช้คนหนึ่งยกชามน้ำแกงเดินผ่านมา นางก็รีบเข้าไปดักหน้าแล้วถาม “นั่นจะยกไปไหน”

“เรียนท่านป้ากู้ ฮูหยินสั่งให้ยกน้ำแกงไปไว้ให้คุณชายดื่มแก้เมาที่ห้องหอเจ้าค่ะ”

“ส่งมาให้ข้า เดี๋ยวข้าจัดการเอง” ว่าพลางรับถาดมาจากมืออีกฝ่าย

สาวใช้ไม่กล้ามีความเห็นเป็นอื่น พอส่งถาดไปให้เรียบร้อยแล้วก็เดินกลับไปแต่โดยดี

เมื่ออีกฝ่ายเดินไปไกลแล้ว ป้ากู้ก็มองซ้ายมองขวาจนแน่ใจว่าปลอดคน ถึงค่อยล้วงห่อยาจากในแขนเสื้อออกมาเทผงยาสีดำลงไปในชามแกงอย่างรวดเร็ว

อาฝูประคองจินหยวนเป่าที่ดื่มจนเมาแอ๋เดินซวนเซหัวทิ่มหัวตำมาทางนี้พอดี

บ่าวคนสนิทพยายามช่วยพยุงเจ้านายเดินอย่างสุดความสามารถ “คุณชาย ช้าหน่อยขอรับ!”

“มะ…ไม่ต้องมายุ่ง!” เจ้าบ่าวในคืนนี้ตวาดลิ้นคับปาก “ขะ…ข้า…วันนี้…เป็นวันมงคล ข้า…ข้าอยากดื่มเยอะๆ! ดื่ม…ดื่มอีกเยอะ!” พูดจบก็ผลักบ่าวออกจากตัวโดยแรง แล้วเดินตุปัดตุเป๋ไปทางห้องหอเอง

“คุณชาย รอบ่าวด้วย…”

ป้ากู้รีบปราดเข้าไปหา “คุณชาย ข้ากำลังจะยกน้ำแกงไปให้อยู่พอดีเชียว”

จินหยวนเป่าชะงักเท้า คว้าชามน้ำแกงขึ้นมาแหงนหน้าดื่มรวดเดียวหมดโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง จากนั้นก็เขวี้ยงชามทิ้ง

“เอ่อ…” หญิงสูงวัยหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย

“จะให้ข้าเข้าห้องหอไม่ใช่หรือ หลีกไปให้หมด!” ชายหนุ่มผลักนางออกอย่างหงุดหงิดแล้วเดินดุ่มๆ ไปทางห้องหอ

ภายในห้องหอเวลานี้ สี่เอ๋อร์เดินวนไปวนมาด้วยความร้อนใจเหมือนแมลงวันตาบอด

“ขอร้องล่ะ…เลิกเดินเสียทีได้หรือไม่ เจ้าเดินวนไปวนมาจนข้าเวียนหัวแล้วนะ!” อวี้ฉีหลินที่เลิกผ้าคลุมหน้าขึ้นเองเรียบร้อยแล้วนั่งเท้าคางอยู่ตรงขอบเตียง นางรู้สึกเหมือนศีรษะตัวเองหนักขึ้นอีกหลายสิบชั่ง ส่วนอีกมือหยิบขนมส่งเข้าปากเคี้ยวอย่างเบื่อๆ