ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

“พอที ข้าทนไม่ไหวแล้ว!” สี่เอ๋อร์หมุนตัวมาตบโต๊ะ แล้วพูดกับหญิงอีกคนด้วยเสียงอันดัง “รีบหนีกันดีกว่า พวกนั้นจะมาแล้วนะ!”

อวี้ฉีหลินยังคงเคี้ยวขนมช้าๆ เหมือนเดิม “ไว้ข้าทำธุระเสร็จเมื่อไรจะรีบไปทันที”

“แล้วเมื่อไรเจ้าถึงจะทำธุระที่ว่าเสร็จล่ะ”

“อืม…” นางนิ่งคิดเล็กน้อย “ช้าสุดไม่เกินหนึ่งคืน เร็วสุดครึ่งชั่วยาม”

ได้ยินเช่นนั้นสี่เอ๋อร์ก็ค่อยเบาใจขึ้นบ้าง “อย่าได้ลืมที่เจ้าเคยพูดไว้ล่ะ ถ้าจะไปก็ต้องพาข้าไปด้วย!”

“รู้แล้วล่ะน่า!” อวี้ฉีหลินส่งขนมชิ้นสุดท้ายเข้าปากแล้วปัดเศษที่อยู่บนมือทิ้ง “ของที่ข้าให้เตรียมล่ะ”

สาวใช้ล้วงห่อกระดาษจากในอกเสื้อออกมาส่งให้อย่างลังเล “ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเจ้าจะเอาไปทำอะไร…”

อวี้ฉีหลินรับมาสูดดม กลิ่นฉุนจัดที่โชยเข้าจมูกทำให้นางจามเสียงดังลั่น “ยอดเยี่ยม!”

“นี่เป็นพริกไทยป่นที่เผ็ดที่สุดในครัวแล้ว” สี่เอ๋อร์บอกยิ้มๆ

“ดีมากๆ!” อวี้ฉีหลินเดาะห่อพริกไทยป่นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ถ้าจินหยวนเป่าคนนั้นกล้าทำอะไรล่ะก็ หึๆ ข้าจะช่วยเพิ่มรสชาติให้”

จังหวะนั้นเสียงวอนเว้าอย่างลำบากใจก็ดังขึ้นหน้าห้อง “คุณชายขอรับ คุณชาย ช้าหน่อยเถิด”

ตามมาด้วยเสียงเพียะเหมือนใครถูกตบ ก่อนจะเป็นเสียงอ้อแอ้ลิ้นคับปากแบบคนเมาของจินหยวนเป่า “นึกว่าข้าเมาจริงหรือไร นี่เจ้าคิดจะตามเข้าห้องหอด้วยอย่างนั้นหรือ”

“คุณชาย ฮูหยินให้บ่าวคอยเฝ้าท่านให้ดี”

“เฝ้าข้า?” ผู้เป็นนายแค่นเสียงขึ้นจมูกแล้วตวาด “ไสหัวไปเดี๋ยวนี้! ถ้ายังมาเสนอหน้าอีก ข้าจะลงโทษไม่ให้เจ้ากินข้าวสามวัน!”

“ขอรับๆๆ!”

คงเพราะโทสะของจินหยวนเป่ารุนแรงมากจริงๆ เสียงฝีเท้าหลายคู่ถึงได้ดังขึ้นหลังจากนั้น ดูเหมือนคนที่อยู่ข้างนอกจะแยกย้ายไปกันหมด

ตอนแรกสี่เอ๋อร์พอจะสงบสติอารมณ์ลงได้แล้ว แต่เสียงด้านนอกทำให้นางกลับมาร้อนรนใหม่ มือเล็กประนมเข้าหากันพลางขมุบขมิบปากภาวนา “ขอสวรรค์โปรดช่วยคุ้มครองอย่าให้เกิดเรื่องอะไร…อย่าให้เกิดเรื่องอะไรเลย…”

ประตูห้องพลันถูกถีบเข้ามาดังโครม

จินหยวนเป่าเดินตุปัดตุเป๋เข้ามาข้างใน

เขาตั้งใจจะถีบประตูแสดงอำนาจ นึกไม่ถึงว่าตัวเองจะเสียสมดุลจนแทบสะดุดล้ม จึงหน้าม้านไปทันที

สี่เอ๋อร์มัวแต่วิตกกังวลจนลืมเอาผ้าคลุมศีรษะลงให้อวี้ฉีหลิน!

ทั้งสามได้แต่มองหน้ากันไปมาอย่างประดักประเดิด ไม่มีใครพูดอะไร บรรยากาศชวนให้อึดอัดเป็นที่สุด

“แค่กๆ…” สุดท้ายจินหยวนเป่าก็มีปฏิกิริยาเป็นคนแรก เขาจับขอบประตูพยุงตัวยืนตรง ปรับสีหน้าแล้วเดินตัวตรงเข้ามาในห้อง

นั่นทำให้อวี้ฉีหลินได้สติกลับมาเช่นกัน นางรีบยืดหลังนั่งตรง วางท่าอย่างที่ตัวเองคิดว่าสมเป็นคุณหนูจากตระกูลใหญ่

สี่เอ๋อร์มองใบหน้าบูดบึ้งของเจ้าบ่าวหวาดๆ ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความกลัว เขาดูเย็นชาเสียจนนางลืมย่อตัวคำนับไปสนิทใจ