ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

ยิ้มบ้ายิ้มบออะไร! อวี้ฉีหลินอยากจะฝากรักไว้บนใบหน้ายิ้มระรื่นดวงนั้นสักหมัด แต่แน่นอนว่าไม่อาจทำอย่างที่คิด ได้แต่รวบรวมความกล้าสงบสติอารมณ์ มองเขาด้วยดวงตากลมโตพลางยกกาสุราขึ้น “ข้าพร้อมแล้ว มาเลย”

ชายหนุ่มเลิกคิ้วเอื้อมมือไปรับกาสุราจากนางแล้วปรามเนิบนาบ “ไม่ต้องรีบร้อน ได้ยินว่าคุณหนูเจียงเพียบพร้อมทั้งรูปโฉมและความสามารถ ร่ายรำได้งดงามน่าชมยิ่งนัก ถ้าอย่างไรเจ้าเต้นรำสร้างบรรยากาศก่อนสักหน่อย เดี๋ยวเราค่อยดื่มเหล้าคล้องแขนกัน”

“หา? ร่ายรำ?” คนฟังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก รำหมัดมวยนั้นนางทำเป็น แต่ร่ายรำ…เคยฝึกเสียที่ไหนกันเล่า…

“ถูกต้อง ร่ายรำ” ฝ่ายชายยืนกรานหนักแน่น

อวี้ฉีหลินหางตากระตุกก่อนจะฝืนยิ้ม “เอ้า ก็ได้…”

นางค่อยๆ เดินไปกลางห้อง สะบัดแขนขายืดเส้นสาย ขณะพยายามเค้นสมองคิดทบทวนการร่ายรำที่เคยเห็นผ่านตา…

คิดอยู่นานสองนาน ภาพฉู่ฉู่ในหอเชียนเจียวก็วาบขึ้นมาในสมอง ไม่ว่าจะเอวอ้อนแอ้นอ่อนพลิ้ว ลีลาเยื้องย่างเย้ายวน…

บะ…แบบนี้พวกผู้ชายน่าจะชอบกระมัง

“จะเริ่มแล้วนะ!” นางยิ้ม

“ข้าจะตั้งตารอชม” จินหยวนเป่ารินสุราให้ตัวเองช้าๆ

“อะแฮ่ม” หญิงสาวกระแอมกระไอ สูดหายใจเข้าลึกทีหนึ่ง แล้วทบทวนท่ารำของฉู่ฉู่พลางบิดเอว

แต่คนที่ฝึกยุทธ์มาตั้งแต่เด็กอย่างนางไหนเลยจะร่ายรำเป็น นางเคลื่อนไหวโผงผางแข็งทื่อ ไร้ซึ่งความนุ่มนวล มองอย่างไรก็ดูขัดตาเหมือนตุ๊กตาไม้ที่ถูกเล่นจนพัง

ท่วงท่าเงอะงะของอวี้ฉีหลินยังความตกตกลึงจังงังมาให้คนที่คอยนั่งมอง คะ…คุณหนูเจียงคนนี้เต้นรำดีๆ กับใครเขาไม่เป็นสินะ

อีกอย่าง…ทะ…ท่ารำเช่นนั้นแม้จะดูเงอะงะ แต่มองอย่างไรก็เหมือนท่ารำของหญิงในหอเชียนเจียวทุกท่า! คุณหนูจากตระกูลใหญ่เช่นนางเต้นรำยั่วยวนแบบนี้เป็นได้อย่างไรกัน!?

ชายหนุ่มอึ้งจนเหม่อ ลืมมือที่ยังรินสุราค้างอยู่ของตนโดยสิ้นเชิง จอกสุราถูกเติมจนล้นออกมาเอ่อนองบนโต๊ะแล้วไหลลงมาบนตัวเขา

จวบจนรู้สึกเย็นตรงหว่างขา จินหยวนเป่าถึงเพิ่งได้สติกลับคืนมาแล้วลุกพรวดขึ้นยืน

ปฏิกิริยานั้นทำให้อวี้ฉีหลินมั่นใจในตัวเองมากขึ้น ด้วยทึกทักไปว่าอีกฝ่ายมองตนจนเคลิ้ม

ต้องวาดลีลาให้มากขึ้น! อ้อ แล้วก็ต้องชม้อยชม้ายตาด้วย!

สวรรค์รู้ดีว่าท่ารำแข็งทื่อเหมือนหุ่นไม้กับสายตาเหมือนเป็นโรคเส้นประสาทกระตุกของนางดูน่าขบขันเพียงไร

จินหยวนเป่าพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง ได้แต่ส่ายหน้าดิกแล้วยกจอกสุราขึ้นดื่มรวดเดียวหมด

ฉับพลันนั้นอวี้ฉีหลินก็เตะขาขึ้นสูงแล้วยกเท้าวางบนโต๊ะ!

จินหยวนเป่ามองตามตาค้างด้วยความอึ้ง

นางทำตาหวานใส่ จากนั้นก็ถลกชายกระโปรงขึ้นจนเห็นหน้าแข้งเรียวยาวขาวเนียน ริมฝีปากจิ้มลิ้มเผยอเจ่อแบบที่คิดเอาเองว่าดูเร้าอารมณ์ที่สุด

‘พรวด…’ สุราที่ยังไม่ได้กลืนลงคอถูกพ่นออกมาทั้งหมด

แบบนี้หมายความว่าอย่างไร อวี้ฉีหลินชะงักเล็กน้อย แต่แล้วก็ปรับความรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว นางกระแซะกายเข้าไปใกล้พร้อมถามออดอ้อน “ข้ารำได้สวยหรือไม่”