ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

จินหยวนเป่าเดินย่ำเสียงประทัดออกมาจากประตูใหญ่ของคฤหาสน์สกุลจิน ดูหล่อเหลาเป็นพิเศษในชุดเจ้าบ่าวเอี่ยมอ่อง สวมหมวกหยกมันแพะกับรองเท้าแพรปักลายเมฆทอง ตรงเอวคาดเข็มขัดประดับหยกสีหมึก ตัดกับชุดเจ้าบ่าวสีแดงสดได้อย่างเตะตา ขับเน้นช่วงเอวสอบของเขาให้ดูโดดเด่นยิ่งกว่าเดิม

ทุกอากัปกิริยาสง่างามน่ามอง

เสียแต่ใบหน้าหล่อเหลากลับไม่ฉายความยินดีให้เห็นแม้เพียงน้อยนิด หัวคิ้วขมวดมุ่น มุมปากหลุบลงเล็กน้อย ดูอย่างไรก็เหมือนรำคาญใจมากกว่า

หลิ่วเหวินเจายืนรอรับขบวนเจ้าสาวอยู่ตรงหน้าประตู พอเห็นลูกพี่ลูกน้องเดินหน้าตึงออกมาก็แค่นยิ้ม ก่อนจะซ่อนยิ้มนั้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินเข้าไปหาจินหยวนเป่าอย่างนอบน้อม คลี่ยิ้มนุ่มนวลดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิแทน “หยวนเป่า ยินดีด้วยที่วันนี้ได้แต่งหญิงงามเข้าตระกูล ถือเป็นวาสนาของคฤหาสน์สกุลจินของเราจริงๆ!”

อีกฝ่ายค่อยๆ เหลือบตาขึ้นมองเขาอย่างเฉยชาพลางหยักมุมปากขึ้นน้อยๆ เป็นรอยยิ้มเยียบเย็น “สำหรับเจ้าถือเป็น ‘วาสนา’ แต่สำหรับข้า อาจไม่ใช่อย่างนั้น!”

พ่อบ้านหนุ่มรีบค้อมกายถอยหลังไปก้าวหนึ่งแล้วก้มศีรษะ “เหวินเจามิบังอาจ!” ทว่าใบหน้าที่ก้มต่ำสะท้อนความริษยาอยู่เบาบาง

“หึ หลิ่วเหวินเจา พวกเราเติบโตขึ้นในคฤหาสน์สกุลจินอันหรูหรายิ่งใหญ่แห่งนี้ด้วยกันมาตั้งแต่เล็ก ข้ารู้ดีว่าเจ้าต้องการอะไร แต่เจ้าอาจไม่รู้ก็ได้ว่าข้าต้องการอะไร” จินหยวนเป่าหรี่ตามองอีกฝ่าย

หลิ่วเหวินเจาเงยหน้าขึ้นด้วยหัวคิ้วขมวดมุ่น แล้วเอ่ยผ่านน้ำเสียงจริงใจที่สุด “เหวินเจาปรารถนาแค่ได้ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุด ไม่ให้ผิดต่อความเมตตาของฮูหยิน ตอบแทนบุญคุณของคุณชาย”

“หึ” จินหยวนเป่าแค่นยิ้มแล้วค่อยๆ ถอนสายตาจากคนตรงหน้าไปหาขบวนเจ้าสาวที่ใกล้เข้ามาทุกทีแทน “ปากอย่างใจอย่าง หลิ่วเหวินเจา หน้ากากที่สวมอยู่มันคงติดเป็นเนื้อเดียวกับผิวหน้าเจ้าไปแล้วสินะ” พูดจบก็เดินลงไปตามบันได

ทิ้งให้หลิ่วเหวินเจาชะงักอยู่ตรงนั้นด้วยสีหน้าประดักประเดิด ความอำมหิตในแววตาอัดแน่นขึ้นทุกที จากนั้นเขาก็ก้าวตามไปติดๆ แล้วเดินไปยืนข้างกายเจ้าบ่าว ประกาศเสียงก้องกังวาน “รับขบวนเจ้าสาว!”

แม่สื่อรีบถลาออกมายิ้มแย้มสดใส “เจ้าบ่าวถีบประตูเกี้ยว รับความมั่งคั่งเข้าตระกูล!”

จินหยวนเป่าเดินเข้าไปเงื้อเท้าถีบประตูเกี้ยวดังโครมอย่างไม่สนใจธรรมเนียม เล่นเอาอวี้ฉีหลินที่นั่งอยู่ในนั้นถึงแก่สะดุ้ง

พฤติกรรมดุดันบุ่มบ่ามเช่นนั้นทำให้พวกแม่สื่อหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย ทว่าไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ท่องประโยคมงคลต่อไป “เจ้าสาวลงจากเกี้ยว พ่อแม่สามียิ้มแย้มยินดี!”

ประโยคนั้นบอกอวี้ฉีหลินให้รู้ว่าจะต้องลงจากเกี้ยวแล้ว ดังนั้นนางจึงยื่นมือออกไปตามธรรมเนียม รอให้เจ้าบ่าวช่วยจูง

จินหยวนเป่ามองมือเรียวขาวเนียนกับปลายเล็บสีแดงแล้วขมวดคิ้วนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยยื่นมือออกไปจับชายแขนเสื้ออีกฝ่ายไว้ จูงเดินเข้าคฤหาสน์โดยไม่หันมามอง

เสียงโห่ร้องยินดีของผู้คนที่ยืนมุงดูดังเซ็งแซ่ขึ้นทันที

จังหวะนั้นเองหลิ่วเหวินเจาเหลือบตามองอากุ้ยที่ยืนปะปนกับฝูงชนอยู่ไกลๆ พออากุ้ยส่งสายตารู้กันมาให้ เขาก็หรี่ตาพยักหน้าช้าๆ จากนั้นก็หันไปมองคู่บ่าวสาวที่กำลังเดินเข้าประตูคฤหาสน์ แล้วแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงรื่นเริง “มงคลชื่นสุขมาสู่ตระกูล ข้ามกระถางไฟ จุดประทัด!”