ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

“อืม” อวี้ฉีหลินพยักหน้ายิ้มๆ “ข้าไม่คิดมากหรอก!” จะคิดมากไปทำไมกันเล่า อีกไม่นานข้าก็จะหนีออกมาแล้ว ไม่ได้จะแต่งงานกับเขาจริงเสียหน่อย หึ ขอแค่ได้เห็นสิ่งนั้น ข้าจะเผ่นแน่บอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว!

“ดีแล้วล่ะเจ้าค่ะ…” หญิงสูงวัยยิ้มละไมพลางใช้หวีสางผมนางแล้วร้องเพลงมงคลไปด้วย “จรดหวีคราแรก ขอจงสุขีมั่งคั่งไม่ทุกข์ร้อน จรดหวีคราสอง ขอจงแข็งแรงไม่เจ็บไม่ไข้…”

ไม่รู้เพราะเหตุใด พอเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในกระจก อวี้ฉีหลินจึงได้รู้สึกประดักประเดิดขึ้นมา

ปากแดงแต้มชาด คิ้วโก่งเรียว มือน้อยซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ หัวใจเต้นตึกตักเพราะต้องเข้าพิธีวิวาห์แทนคนอื่น

ดวงหน้าเนียนผ่อง ศีรษะประดับปิ่นหยก หมวกเจ้าสาวครอบลงมาพลิกผันชะตาไปตลอดกาล

ท้องฟ้ายามรุ่งสางเป็นสีน้ำเงินใสราวกับผลึกแก้ว แสงอรุณส่องลงไปในคูคลอง ย้อมยอดคลื่นเล็กๆ ให้เป็นสีทองระยับงามจับตา

ทัศนียภาพทางน้ำของเมืองหลวงงามขึ้นชื่อ เดิมทีทิวทัศน์ริมฝั่งน้ำก็ตระการตามากอยู่แล้ว มาเวลานี้ยังครึกครื้นไปด้วยเสียงรื่นเริงของมโหรี พลอยทำให้อารมณ์ของผู้คนสดชื่นแจ่มใสไปด้วย

ขบวนเจ้าสาวที่แต่งตัวด้วยอาภรณ์สีสันสดใสประโคมดนตรีเดินเลียบคลองไปยังคฤหาสน์สกุลจินอย่างคึกคัก

“แม่นาง…เอ๊ย ไม่ใช่! คุณหนู ท่านคิดจะหนีไปเมื่อไร” ระยะทางไปคฤหาสน์สกุลจินสั้นลงมากเท่าไร สี่เอ๋อร์ก็ยิ่งร้อนใจเท่านั้น นางแอบกระซิบถามอวี้ฉีหลินที่นั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวเบาๆ

“บอกแล้วอย่างไรล่ะว่ายังไม่ใช่ตอนนี้!” อวี้ฉีหลินฉวยโอกาสเลิกผ้าคลุมหน้า แง้มม่านหน้าต่างมองออกไปนอกเกี้ยว

“จะถึงอยู่แล้วนะ ต้องเป็นตอนไหนถึงจะหนีได้กันแน่!” สี่เอ๋อร์ถามอย่างร้อนรน

“แล้วเจ้าว่าตอนนี้จะหนีไปได้อย่างไร” อวี้ฉีหลินย้อนถามอย่างอ่อนใจ “ดูเอาเถิด ข้านั่งอยู่ในเกี้ยว มีคนรายล้อมรอบด้าน ข้าเหาะเหินเดินอากาศได้เสียเมื่อไร จะให้หายวับไปท่ามกลางสายตาผู้คนก็ไม่ได้อีก”

“ฮือ…” คนฟังครางในคออย่างท้อแท้พลางเหลือบมองรอบตัว อยู่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้หนีไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ “แล้วทำอย่างไรกันดี”

“ไว้ให้ถึงคฤหาสน์สกุลจินก่อนค่อยว่ากัน” อวี้ฉีหลินนิ่งคิดเล็กน้อยแล้วพูดต่อ “พอไหว้ฟ้าดินเสร็จเมื่อไร ผู้คนก็ผ่อนคลายกันแล้ว คนที่คอยเฝ้ายามก็ลดน้อยลง พวกเราหนีไปตอนนั้นก็แล้วกัน!”

“จริงหรือ” สี่เอ๋อร์ผงะ แต่ลองตรองดูก็พบว่าเป็นความคิดที่เข้าท่า จึงได้พยักหน้าเห็นพ้อง “เจ้าต้องพาข้าหนีไปด้วยนะ”

“วางใจได้เลย!” อวี้ฉีหลินปลอบอีกฝ่าย

“ว้าย ถึงแล้วนี่นา รีบเอาผ้าคลุมหน้าลงเร็วเข้า” สาวใช้ดึงม่านหน้าต่างลงทันที

“หา? ถึงเร็วขนาดนี้เชียว” อวี้ฉีหลินเองก็ดึงผ้าคลุมหน้ามือเป็นระวิง

ไม่รู้เพราะเหตุใดอยู่ๆ นางก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ถึงแล้วๆ!”

“มาแล้วๆ!”

“จุดประทัด!”

เสียงประทัดอึกทึกดังรัวขึ้นมาหลังประโยคนั้น อวี้ฉีหลินเงี่ยหูฟังเสียงเอะอะนอกเกี้ยวพลางบีบมือทั้งสองข้างเข้าหากัน นางจึงเพิ่งรู้สึกว่าฝ่ามือของตนชื้นไปด้วยเหงื่อ