ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

“อื้ม เผื่อวิ่งหนีจนเหนื่อยจะได้นั่งพัก นอกจากนั้นยังใช้ต่างอาวุธได้ด้วย!”

“เข้าใจแล้ว…เจ้านี่ช่างรอบคอบดีจริงๆ…” นางส่ายหน้าดิก “โอ๊ย! อะไรตำมือข้า! นะ…นะ…นี่มัน…เจ้าเอาทุเรียนลูกเบ้อเริ่มขนาดนี้มาทำไม ไม่เหม็นหรือ”

“ข้าเตรียมตามที่เจ้าบอกอย่างไรล่ะ! ทุเรียนเอาไว้กินแก้หิวได้ แถมยังเป็นอาวุธที่ฉกาจฉกรรจ์นัก!”

“ขะ…เข้าใจแล้ว…ถ้าเช่นนั้นช่วยอธิบายหน่อยซิ ว่าเจ้าใส่เต่าทั้งตัวมาด้วยทำไม”

“เจ้านี่ชื่ออาวั่ง…อาวั่งอยู่กับข้ามาหลายปีแล้ว…อีกอย่าง…อีกอย่าง…กระดองของอาวั่งแข็งมาก ใช้ป้องกันตัวได้”

“ขอทีเถิด…” อวี้ฉีหลินเอามือกุมขมับ “เจ้าใช้เต่าป้องกันตัวเนี่ยนะ?”

“อืม…”

นางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจแล้วลงมือสำรวจต่อพลางโยนของไม่มีประโยชน์ไปข้างหลัง

จำนวนของในห่อผ้าร่อยหรอลงทุกที อวี้ฉีหลินก็เหนื่อยขึ้นทุกทีเช่นกัน

หลังจากโยนของชิ้นสุดท้ายออกจากห่อผ้า นางก็รู้สึกอ่อนเปลี้ยเพลียแรงยิ่งนัก

“เจ้านี่ยอดเยี่ยมจริงๆ เตรียมของไว้ตั้งมากมายขนาดนี้ แต่ใช้ไม่ได้เลยแม้แต่อย่างเดียว!” นางมองอีกฝ่ายอย่างเลื่อมใส

“ถ้าเช่นนั้นจะทำอย่างไรกันดีล่ะ” สี่เอ๋อร์ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

“เฮ้อ…” อวี้ฉีหลินทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง นิ่งคิดสักครู่ก็บรรลุ “ไปลองถามที่โรงครัวดูซิว่ามีพริกไทยป่นหรือไม่ เอาที่เผ็ดที่สุดเลยนะ!”

“ได้ๆ!” สี่เอ๋อร์รับคำแล้วจะเดินออกจากห้องไป

เสียงเคาะประตูพลันดังขึ้นในจังหวะนั้น ตามมาด้วยเสียงของเหล่าหญิงสูงวัย “สี่เอ๋อร์ คุณหนูตื่นหรือยัง พวกเราจะเข้าไปช่วยหวีผมแต่งตัวให้…”

ประโยคนั้นทำให้สี่เอ๋อร์ร้อนใจดังไฟลน ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่ส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปทางหญิงสาวอีกคนในห้อง “ทำอย่างไรดี! ทำอย่างไรดี…”

“ส่งเสียงตอบไปก่อน!”

“อ้อ…” สาวใช้รีบหันไปทางประตูแล้วร้องบอก “ทราบแล้ว! ทราบแล้ว! คุณหนูตื่นแล้วล่ะ!“ ก่อนจะหันกลับมาถามด้วยสีหน้าอับจนหนทาง “ทีนี้ทำอย่างไรต่อ”

“เอาอย่างนี้…” อวี้ฉีหลินบอก “เลือกคนที่ไม่เคยเห็นหน้าคุณหนูของเจ้าเข้ามา บอกว่าเมื่อคืนข้าเสียขวัญมาก ไม่อยากเจอคนเยอะๆ”

“อืม ได้!” สี่เอ๋อร์พยักหน้า ก่อนจะรีบเดินออกไปพาหญิงสูงวัยเข้ามาหนึ่งคน คนอื่นๆ ที่เหลือกันเอาไว้ด้านนอก

หญิงสูงวัยคนนี้เป็นคนของสกุลจิน รู้จักกฎเกณฑ์มารยาทดียิ่งว่าอะไรควรไม่ควร พอเข้ามาข้างในก็ประคองอวี้ฉีหลินไปนั่งหน้าโต๊ะเครื่องแป้งแล้วลงมือแกะผมมวยยุ่งเหยิงให้นาง

เรือนผมสลวยสยายตัวลงมา

“ความจริงพวกเราหาคนมาทำผมให้คุณหนูอยู่แล้วล่ะเจ้าค่ะ แต่เห็นคุณหนูอยากอยู่เงียบๆ ข้าจึงเข้ามาคนเดียว” หญิงสูงวัยกล่าวพลางหยิบหวีไม้ออกมาจากกล่องลวดลายวิจิตร หลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่งก็พูดเสริมขึ้นมาอีก “ถึงข้าจะมีลูกหลานไม่มากเท่านาง แต่ก็มีครบทั้งลูกชายลูกสาว สมาชิกครอบครัวสี่รุ่นอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน ขอคุณหนูโปรดอย่าได้คิดมากนะเจ้าคะ”