ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

อย่างนี้นี่เอง! ความคิดแล่นปราด อวี้ฉีหลินแอบยิ้มแล้วแสร้งทำเป็นหวีดร้องพร้อมเซล้มไปทางคนพยุง หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนที่หลบไม่ทันถูกชนเข้าอย่างจัง พร้อมกันนั้นรองเท้าสีแดงสดใสปักลายนกเป็ดน้ำคู่ก็ยื่นออกมาตรงหน้า พันขานางให้ล้มลงไปอย่างง่ายดาย

“ว้าย…”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเซถลาแบบตั้งตัวไม่ติด ตอนที่จวนเจียนจะล้มลงไปบนพื้น อวี้ฉีหลินก็คว้าแขนฉุดนางให้ยืนเต็มสองเท้า

“ระวังหน่อยนะ…” เจ้าสาวพยุงหลิ่วเชี่ยนเชี่ยนพลางหัวเราะเบาๆ “นั่นสิ สวนดอกไม้ที่บ้านข้าเล็กกว่านี้มากจริงๆ แถมยังไม่มีก้อนหินเกะกะขวางทางมากเท่านี้ด้วย เจ้าต้องระวังหน่อยล่ะ อย่ามัวแต่ห่วงพยุงข้าจนสะดุดล้มเสียเอง”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนฟาดมือกระฟัดกระเฟียดที่พบว่าตัวเองเสียท่า จากนั้นก็หมุนตัวเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงจากไป

อวี้ฉีหลินอมยิ้มมองตามชายกระโปรงที่พลิ้วห่างออกไปแล้วยกข้อศอกขึ้นเล็กน้อย สี่เอ๋อร์รีบเข้ามาช่วยพยุงนางใหม่พร้อมกระซิบเบาๆ ข้างหู “เห็นว่านางเป็นหลานสาวของฮูหยิน เป็นลูกพี่ลูกน้องของคุณชาย เมื่อครู่นางจงใจขัดขาเจ้า”

“หึ…” เจ้าสาวเบะปากเหยียดหยันก่อนจะคลี่ยิ้มกระหยิ่มใจ “เก่งจริงก็ขัดขาข้าให้สำเร็จสิ เวลาอยู่บนเขาเอ๋อเหมย ข้ามีแต่แกล้งคนอื่น ไม่มีเสียล่ะที่จะปล่อยให้ใครแกล้ง ฝีมืออย่างนางยังห่างชั้นนัก คุณหนูลูกผู้ดีพวกนี้ช่างอ่อนหัดจริงๆ!”

ห้องโถงใหญ่คฤหาสน์สกุลจินเต็มไปด้วยบรรยากาศครึกครื้นชื่นมื่น ผิดกับความเงียบเหงาที่เรือนด้านหลังโดยสิ้นเชิง

เวลานี้กู้ฉางเฟิงที่เป็นหมอประจำตระกูลไม่อาจปลีกตัวไปร่วมฉลองได้ เพราะกำลังสวมชุดกันเปื้อนปรุงยาอยู่ในห้องสมุนไพรอย่างขะมักเขม้น

เขามองสมุนไพรจีนชนิดต่างๆ อย่างอิ่มเอมใจ รู้สึกว่าหากตัวเองสามารถใช้เวลากับพืชพรรณพวกนี้ไปได้ทั้งชีวิตจะถือเป็นความสุขสูงสุด แม้จะมีแต่สมุนไพรหงิกงอเหี่ยวแห้ง แต่…แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อเขาสักนิด!

ป้ากู้มารดาของเขาเลิกม่านหน้าประตูเดินเข้ามาข้างในแล้วถาม “ฉางเฟิง สมุนไพรที่สั่งเจ้าไว้ได้หรือยัง”

ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตาง่วนอยู่กับสมุนไพรในมือต่อ พร้อมตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง “ได้แล้วขอรับ!”

“สมุนไพรนี่…” ป้ากู้เดินเข้าไปชะโงกดูผงสมุนไพรสีดำในมือลูกชายอย่างไม่ไว้ใจ “ใช้ได้ผลหรือ”

“ท่านแม่ อย่าเป็นห่วงไปเลย!” หมอหนุ่มมั่นอกมั่นใจในตัวเองยิ่งนัก “นานทีปีหนฮูหยินจะออกปากสั่งให้ข้าปรุงสมุนไพรทั้งที แล้วข้าจะกล้าประมาทได้อย่างไรเล่า ข้าตรวจทานตำราแพทย์มากมาย ใช้สมุนไพรตั้งสิบกว่าชนิดมาผสมกันถึงได้สำเร็จ”

“เอาล่ะๆ เข้าใจแล้ว!” ป้ากู้รีบขัดขึ้นมาเสียก่อน เพราะรู้นิสัยลูกชายดี “ห่อนี้ใช่หรือไม่”

พอเขาพยักหน้ารับรอง นางก็ฉวยห่อยาเดินฉับๆ ออกไป

กู้ฉางเฟิงรีบหยุดงานที่ทำอยู่ เช็ดไม้เช็ดมือเข้ากับชุดกันเปื้อนแล้วเดินตามมารดาพร้อมส่งเสียงเตือนอย่างห่วงใย “ท่านแม่ ถ้าใช้ยานี้กับม้าหรือวัวให้เพิ่มปริมาณเป็นเท่าตัว ถ้าใช้กับหมู หมา หรือกระต่ายก็ให้ลดปริมาณลงเท่าหนึ่ง ท่านยังไม่ได้บอกเลยว่าจะเอายาไปทำอะไรกันแน่”

ทว่าป้ากู้เดินเร็วจี๋ด้วยความใจร้อน ไหนเลยจะยังมีอารมณ์มาฟังที่เขาพูด

นางจ้ำเท้ามาถึงหน้าโถงจัดเลี้ยงอันแสนคึกคักแล้วลอบกวาดสายตามองเข้าไปข้างใน

จินหยวนเป่ากำลังยกจอกชนกับแขกคนหนึ่งแล้วยกขึ้นดื่มรวดเดียวหมด ใครชวนดื่มเท่าไรก็ไม่ปฏิเสธ