ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

ประโยคเมื่อครู่ทำให้หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนที่อยู่อีกด้านสุดที่จะทนอีกต่อไป นางทะลึ่งตัวลุกพรวด แต่ถูกพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ดึงไว้อย่างทันท่วงที

เขาปรามเบาๆ “เชี่ยนเชี่ยน!”

น้องสาวหันขวับมามองอย่างหัวเสีย “น่าขายหน้าเป็นที่สุด! จะให้คนแบบนี้แต่งงานกับพี่หยวนเป่าได้อย่างไร!”

“นั่งลงเดี๋ยวนี้! ขนาดท่านอายังไม่พูด เจ้ากล้าพูดหรือ หุบปากไปเลยนะ!”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนยอมนั่งลงอย่างเสียไม่ได้

แน่นอนว่าจินฮูหยินก็ได้ยินคำถามน่าขบขันเมื่อครู่เช่นกัน รอยยิ้มอารีบนใบหน้าเจื่อนไปเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดมุ่น แต่เพียงครู่เดียวก็ส่งสายตาไปให้ผู้กำกับพิธี ฝ่ายหลังเห็นแล้วรู้ว่าควรต้องทำอย่างไร จึงส่งเสียงประกาศ

“เสร็จสิ้นพิธี…บ่าวสาวเข้าห้องหอได้…”

แขกเหรื่อยิ้มแย้มพูดคุยกันอีกครั้ง กลบเกลื่อนบรรยากาศประดักประเดิดเมื่อครู่นี้ไปได้

พี่เลี้ยงเจ้าสาวกับสาวใช้กรูกันเข้ามารุมล้อมอวี้ฉีหลิน พาเดินไปยังเรือนด้านใน

ทั้งหมดคล้อยหลังไปไม่เท่าไร หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนที่นึกอะไรได้ก็ลุกขึ้นเดินตามออกไปทางประตูด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

หญิงต่างวัยหลายคนรุมล้อมอวี้ฉีหลินเหมือนดาวล้อมเดือน พานางเดินเข้าไปยังเรือนด้านหลัง

คฤหาสน์สกุลจินกินเนื้อที่กว้างขวาง เดินลัดเลี้ยวไปตามเฉลียงอยู่นานก็ยังไม่ถึงห้องหอเสียที

อวี้ฉีหลินเริ่มงุ่นง่านขึ้นมาอีกครั้ง นางหลุบตาลอดผ้าคลุมศีรษะออกไปมองชายกระโปรงสี่เอ๋อร์แล้วขมวดคิ้วถาม “สี่เอ๋อร์ สี่เอ๋อร์ อีกไกลแค่ไหน”

“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ทนหน่อยสิ อย่าเพิ่งพูดอะไร” ยิ่งใกล้ถึงห้องหอมากเท่าไร สี่เอ๋อร์ก็ยิ่งกระสับกระส่ายขึ้นเท่านั้น

“ฮึ่ย…” เจ้าสาวทำปากอูดลูบท้องกิ่วๆ ของตนพลางบ่น “ได้กินขนมไปแค่ไม่กี่ชิ้น หิวกว่าไม่ได้กินอะไรเลยเสียอีก! ทำไมสวนดอกไม้นี่ถึงได้ใหญ่โตนักนะ!”

สี่เอ๋อร์ใจไม่ดีอยู่แล้ว พอคนข้างตัวบ่นก็อดจะเอ็ดใส่ไม่ได้ “น่ารำคาญจริง ทนหน่อยสิ!” ทันใดนั้นนางก็เห็นด้วยความตาไวว่าหลิ่วเชี่ยนเชี่ยนกำลังเดินมาทางนี้ จึงรีบเปลี่ยนไปพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยนทันที “ทนหน่อยนะเจ้าคะคุณหนู เดี๋ยวก็ถึงแล้ว”

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเดินบิดเอวนวยนาดเข้ามาตวัดตามองสี่เอ๋อร์อย่างดูถูก ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปเบียดนางจนกระเด็นแล้วรับหน้าที่พยุงอวี้ฉีหลินแทน ทว่ามือบีบต้นแขนอีกฝ่ายเสียแน่น “พี่สะใภ้ เดี๋ยวข้าช่วยพยุงให้เอง! ในเมืองหลวงแห่งนี้สวนดอกไม้คฤหาสน์สกุลจินเราเป็นรองแค่วังหลวงเท่านั้น เชื่อว่าสวนดอกไม้คฤหาสน์สกุลเจียงคงไม่ใหญ่โตหรูหราเท่า ไม่แปลกหรอกที่จะเดินแล้วเหนื่อย…”

อวี้ฉีหลินรู้สึกได้ว่าท่อนแขนถูกบีบก็ทำท่าจะชักแขนออก ทว่าทำไม่สำเร็จ จึงแค่เอ่ยขอบคุณไปเรียบๆ

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ พยุงเจ้าสาวเดินต่อไปได้สองสามก้าวก็แสร้งทำเป็นหวีดอุทาน “ว้าย พี่สะใภ้เดินระวังนะ”

ระวัง? ระวังอะไร

อวี้ฉีหลินทำความเข้าใจตามไม่ทัน แต่พลันรู้สึกว่าใครบางคนยื่นเท้าออกมาขัดขานาง มือที่ช่วยพยุงก็เปลี่ยนมาเป็นออกแรงผลักอย่างแนบเนียน