ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

นางง่วนอยู่กับเสื้อผ้าเขา โดยที่ผิวเนื้อใต้ร่มผ้าตัวเองโผล่มาให้เห็นรำไร จินหยวนเป่าไหนเลยจะทนไหว เขารวบมือนางเอาไว้แล้วคำรามเสียงต่ำ “โง่เง่า! เสื้อผ้าแค่นี้ยังถอดไม่เป็น! เดี๋ยวข้าจัดการเอง!”

อวี้ฉีหลินยอมหยุดมือมองเขาแต่โดยดี

กลับกลายเป็นว่าชายหนุ่มฉีกทึ้งชุดเจ้าสาวที่นางสวมอยู่จนขาดแควก!

ดวงตากลมโตมองเสื้อสีแดงสดที่ถูกโยนลงพื้นอย่างตกตะลึงจังงังแล้วตวาดแหว “จินหยวนเป่า ไอ้โจรบ้ากาม!”

ด่ายังไม่ทันขาดคำ เขาก็คร่อมทับนางไว้อย่างว่องไว

อวี้ฉีหลินร้องเสียงหลง “ไอ้โจรบ้ากาม ปล่อยข้านะ!”

ชายหนุ่มมองหน้านาง ไม่รู้ว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “ใครกันที่อยากเข้าหอจนแทบรอไม่ได้! ข้าก็แค่ทำให้เจ้าสมปรารถนาเท่านั้นแหละ!” จากนั้นก็ถอดเสื้อผ้าตัวเองอย่างรีบร้อน

ทว่าอยู่ๆ มือเท้าก็อ่อนเปลี้ยขึ้นมาดื้อๆ ในหัวมึนงงสับสน รู้สึกว่าหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าช่างแสนเย้ายวนจนเขาอยากกระโจนเข้าไปขบขย้ำ กอดรัดนางเอาไว้ในวงแขน หลอมรวมสองร่าง…ให้เป็นหนึ่ง

ท่ามกลางความพร่าเลือน เขารวบรวมแรงฮึดทึ้งเสื้อผ้าจนขาดแล้วโยนลงพื้น

ผิวสีน้ำตาลอ่อนกับกล้ามเนื้อตึงแน่นสวยงามปรากฏสู่สายตาอวี้ฉีหลิน

นางมองเคลิ้มเสียจนลืมดิ้นไปโดยสิ้นเชิง…หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะมีสตินึกถึงจุดประสงค์ของตนขึ้นมาได้ นางรีบกระโดดลงจากเตียง จับเขาถอดกางเกงพลางบ่น “ถอดเสื้อผ้าประสาอะไรของเจ้า ไม่รู้จักถอดกางเกงก่อน!”

จินหยวนเป่าลากนางกลับมา แล้วผลักให้ล้มลงไปบนเตียงอีกครั้งอย่างไม่พอใจ

ระหว่างที่กำลังฉุดกระชากกันอยู่นั้น เสื้อชั้นกลางของนางก็เปิดเผยอตามมาอีกตัว

อวี้ฉีหลินในตอนนี้นอกจากเปลือยไหล่ครึ่งหนึ่ง เอี๊ยมบังทรงชั้นในสุดยังเปิดโล่งสู่สายตา

นางตะลีตะลานทำท่าจะกระชับเสื้อชั้นกลางอันเป็นปราการสำคัญ ปรากฏว่าจินหยวนเป่ากลับยึดมือทั้งสองข้างของนางขึ้นไปตรึงเหนือศีรษะ

“เจ้า…!” อวี้ฉีหลินตวาดแหว ทว่าพริบตาต่อมาก็ถูกช่วงชิงลมหายใจไปจนสิ้น ไอร้อนผ่าวเป่ากระทบผิวหน้า พร้อมๆ กับที่ริมฝีปากอุ่นชื้นนุ่มนวลกลืนคำพูดที่เหลือของนางลงไป…

เหมือนกระแสไฟอ่อนๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง หญิงสาวตกตะลึงจนตัวแข็ง…สองมือที่ถูกตรึงเอาไว้เหนือศีรษะกำแน่นเป็นกำปั้น

“อื๊อ…”

กว่าจะได้สติกลับคืนมา จุมพิตแรกในชีวิตก็ถูกคร่าไปเสียแล้ว นางดิ้นสุดแรงเกิด ทว่าริมฝีปากคู่นั้นยังตามติดดูดเม้มกลีบปากนางไม่เลิกรา บางครั้งขบกันเบาๆ บางคราดูดเลียโดยแรง

จวบจนจูบของเขาทำให้นางแทบขาดอากาศตาย เขาถึงค่อยยอมผละออก หญิงสาวเผยอริมฝีปากสูดหายใจเข้าลึก ระหว่างที่อากาศเย็นๆ ไหลเข้าไปในปอด ปลายลิ้นเปียกลื่นก็ฉวยโอกาสโจนจ้วงเข้ามา…

กลิ่นยาจีนผสมกลิ่นสุราอ่อนๆ อวลคลุ้งอยู่ในโพรงปากนาง…

อวี้ฉีหลินรู้สึกเหมือนตกลงไปในน้ำ กลิ่นอายแบบบุรุษเพศไหลบ่าเข้ามาดังเกลียวคลื่น โถมใส่นางให้จมลงไปทั้งตัวจนแทบหายใจไม่ออก

แต่เขายังไม่รู้จักพอ ถึงได้เฝ้าตักตวงและทวีความร้อนแรงขึ้นทุกที…

ในที่สุดชายหนุ่มก็ยอมผละออก