ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

เรือนผมยุ่งเหยิงกับสาบเสื้อเผยออ้าของนางเย้ายวนให้ทำบาปอย่างร้ายกาจ! ทั้งใบหน้า ลำคอ และหน้าอก…กลายเป็นสีชมพูระเรื่อสะกดสายตา…

แต่เจ้าตัวกลับไม่ตระหนักเลยสักนิด มือเล็กที่แสนน่าโมโหคู่นั้นยังควานสะเปะสะปะไปทั่วร่างเขาเพื่อดึงเสื้อออก

จินหยวนเป่ารู้สึกร้อนรุ่มในกายขึ้นเป็นทวีคูณ จนเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายขึ้นมาตามหน้าผาก เขาทนจนสุดทน แล้วคว้ามืออีกฝ่ายขึ้นมาข้างหนึ่ง “เจียงเสี่ยวเซวียน! เลิกเล่นได้แล้ว!”

อวี้ฉีหลินเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงอย่างงุนงง คิ้วโก่งขมวดมุ่น “ใครว่าข้าเล่น ข้ากำลังจริงจังอยู่ต่างหาก! ปล่อยนะ!”

“เจียงเสี่ยวเซวียน!” เขาจับมือนางไว้ ฝ่ามือเล็กนุ่มนิ่มและเย็นสบายช่วยลดทอนความร้อนระอุในกายเขาได้พอดี

“ปล่อยสิ!” หญิงสาวพยายามสลัดมือออก

“ขอเตือนเอาไว้ หากเจ้ายังไม่ยอมเลิก ข้าจะไม่เกรงใจแล้วร่วมหอกับเจ้าจริงๆ แล้วนะ!”

“ใครสนว่าเจ้าเกรงใจหรือไม่ รอให้ข้าถอดเสื้อผ้าเจ้าได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน!”

“เจ้า!” จินหยวนเป่าขมวดคิ้วมองนาง นึกไม่ถึงว่าจะได้สบประสานนัยน์ตากลมโตคล้ายมีมนตร์สะกด แพขนตางอนยาวกระพือไหว เห็นแล้วแทบใจละลาย

ทันใดนั้นคอเสื้อไม่รักดีที่เผยอออกจากกันเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็ลื่นไถล เผยลาดไหล่กลมกลึงกว่าครึ่ง

ผิวขาวเนียนเป็นประกายดุจหยกน้ำดี…

พลันนั้นจินหยวนเป่ารู้สึกเหมือนเลือดอุ่นๆ ฉีดพล่านจากท้องน้อยขึ้นไปอัดแน่นอยู่ในสมอง ตัวเขาก็ไม่ใช่หลิ่วซย่าฮุ่ย* เสียด้วย!

หญิงที่อยู่ตรงหน้ายังเป็นภรรยาตามกฎหมายของตน แล้วจะให้บุรุษที่แข็งแรงดีอย่างเขาทนไหวได้อย่างไร!?

ได้ เจียงเสี่ยวเซวียน ในเมื่อเจ้ายั่วยวนข้า ข้าก็จะฉลองศรัทธาให้!

พร้อมกับความคิดนั้น ชายหนุ่มช้อนร่างนางขึ้นมาเดินดุ่มๆ ไปที่เตียงแล้วโยนลงไปบนฟูกอย่างไม่ปรานีปราศรัย

“ว้าย…” อวี้ฉีหลินหวีดร้องเสียงหลง สร่างเมาขึ้นไม่น้อย แล้วได้พบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้ากำลังหายใจฟืดฟาด ใช้ดวงตาแดงก่ำมองนางราวกับสัตว์ร้ายมองเหยื่อ

นางร้อนรนขึ้นมาทันที “จะ…จินหยวนเป่า จะ…เจ้าคิดจะทำอะไร!?”

จินหยวนเป่ากระโจนคร่อมทับร่างนางไว้อย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ใบหน้าคมคายยื่นเข้ามาใกล้ จ้องนางตาไม่กะพริบ “เข้าหอ!”

พูดจบก็เริ่มลงมือถอดเสื้อผ้าอีกฝ่าย

“ช้าก่อน!” อวี้ฉีหลินดิ้นด้วยความหวาดกลัว “จินหยวนเป่า เดี๋ยว!”

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะขึ้นจมูก ดีแต่ท่าจริงๆ ด้วย! แต่…ในเมื่อเจ้าเป็นคนจุดไฟขึ้นมาเอง ก็ต้องรับผิดชอบ!

เขาไม่คิดจะหยุดตามที่นางห้าม กลับตั้งหน้าตั้งตาถอดเสื้อผ้านางต่อ

“เดี๋ยวก่อน!” นางดิ้นสุดแรงเกิดแล้วพลิกตัวขึ้นมานั่งคร่อมร่างเขาไว้ สองมือดึงปมเสื้อผ้าเขาอย่างหัวเสีย “จะใจร้อนไปทำไมนักหนา ให้ข้าถอดเสื้อผ้าเจ้าก่อนค่อยว่ากันเถิดน่า” พูดพลางปลุกปล้ำปมเงื่อนบนเสื้อผ้าเขาจนเหงื่อแตกพลั่ก

* หลิ่วซย่าฮุ่ย เป็นขุนนางในสมัยชุนชิวของจีน ครั้งหนึ่งเขาออกเดินทางไกลและพักแรมอยู่นอกเมืองท่ามกลางอากาศหนาวเหน็บ จู่ๆ หญิงสาวผู้หนึ่งก็เข้ามาขอหลบลมหนาวด้วย หลิ่วซย่าฮุ่ยกลัวนางจะหนาวตาย จึงให้นางนั่งอยู่ในอ้อมอกและใช้ผ้าห่อร่างนาง จวบจนเช้าวันรุ่งขึ้นก็มิได้เกิดเรื่องไม่บังควรใดๆ เขาจึงได้รับยกย่องว่าเป็นผู้สำรวมตนยิ่ง