ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

“เฮอะ!” อวี้ฉีหลินปัดมือใหญ่ทิ้ง “มะ…ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง! ข้า…ข้ามาถอดเสื้อผ้า…เจ้า! รีบ…รีบถอดเสื้อผ้าออกเดี๋ยวนี้!”

นางคายความจริงออกมาด้วยฤทธิ์สุรา แต่จินหยวนเป่าคิดว่านางแกล้งทำปากเก่งเหมือนเคย พอนึกถึงตอนที่อีกฝ่ายพยายามหลบตนเมื่อครู่ ชายหนุ่มก็ให้ขบขันจนนิสัยเสียแผลงฤทธิ์ขึ้นมาอีกครั้ง เขาดึงนางเข้ามาใกล้แล้วกอดรวบเอาไว้กับอก

“อื๊อ…” อวี้ฉีหลินดิ้นอย่างไม่สบอารมณ์

มือใหญ่กดศีรษะฝ่ายตรงข้ามลงบนอกตัวเอง ก่อนจะยิ้มชั่วร้ายถามต่อ “เจ้าแน่ใจหรือว่าอยากถอดเสื้อผ้าข้า”

“อือ…” อวี้ฉีหลินมองเขาพลางกะพริบตาปริบๆ อย่างมึนงง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าหน้าตาตอนเมาของตนดูน่ารักน่าชังแค่ไหน

อ้อ จริงสิ ถอดเสื้อผ้า ดูรอยปาน! นางสลัดศีรษะ นึกถึงเป้าหมายของตนขึ้นมาได้แล้วออกแรงดิ้นจนหลุดจากวงแขนของจินหยวนเป่า จับเสื้อเขาเอาไว้ จากนั้นก็หมุนตัวผลักเขาให้ล้มลงไปบนโต๊ะกลม

จาน ชาม ป้านชาที่อยู่บนโต๊ะร่วงตกพื้นดังเพล้ง

เสียงนั้นทำให้ป้ากู้ที่แอบฟังอยู่นอกห้องยกมือปิดปากหัวเราะคิก สองหนุ่มสาวช่างร้อนแรงเหลือเกิน!

ภายในห้อง ตอนนี้อวี้ฉีหลินกำลังทึ้งผ้าคาดเอวจินหยวนเป่าอย่างไม่ฟังอีร้าค่าอีรมใดๆ ทั้งสิ้น และไม่ทันสังเกตว่าในระหว่างช่วงชุลมุน ชุดเจ้าสาวสีแดงสดของตนค่อยๆ เผยอตามความเคลื่อนไหวกระชากกระชั้น กว้างขึ้นทุกทีๆ

ดวงตาคมของชายหนุ่มเหลือบมองมา แล้วบังเอิญไปหยุดอยู่ตรงสายเสื้อเผยอวอมแวมของนางเข้าพอดี

ลำคอขาวผ่องกลายเป็นสีชมพูระเรื่อด้วยฤทธิ์สุรา เมื่อมองต่ำลงไปจะเห็นกระดูกไหปลาร้าตรงสวย ได้รูปชัดเจน

นางกำลังง่วนอยู่กับการแกะผ้าคาดเอวของเขา เห็นแล้วชวนให้คิดลึกอย่างยิ่ง…

ความเคลื่อนไหวของมือทั้งสองข้างทำให้สาบเสื้อเผยอออกจนเห็นร่องอกรำไร…

ไอร้อนผ่าวที่ไม่อาจควบคุมได้แผ่ลามไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว

เขาพยายามระงับความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดกับตัวเอง ผลักอวี้ฉีหลินออกแล้วลุกขึ้นยืน เสกระแอมกลบเกลื่อนเบาๆ ทีหนึ่ง จากนั้นก็ยกมือขึ้นช่วยกระชับสาบเสื้อของนางเข้าหากัน

“เจ้าเมาแล้วนะ”

สวรรค์รู้ดีว่าเขาเค้นประโยคนั้นออกไปอย่างยากลำบากเพียงไร

“อย่าขยับสิ!” หญิงสาวปัดมือเขาออกอย่างมีโมโห “ห้ามขัดขวางการถอดเสื้อผ้าของข้า!” พูดจบก็ควานมือไปหาเสื้อเขาต่อ ทว่าชุดเจ้าบ่าวรูปแบบซับซ้อน ผูกปมแน่นหนา นางยิ่งแกะก็ยิ่งหงุดหงิด

อวี้ฉีหลินมิได้ล่วงรู้เลยว่าก่อนจะเข้าห้องหอ จินหยวนเป่าจอมร้ายกาจได้ผูกปมตามจุดต่างๆ ของเสื้อผ้าให้เป็นเงื่อนตาย ตั้งปณิธานมุ่งมั่นว่าถึงอย่างไรก็จะไม่ร่วมหอกับนางเป็นอันขาด!

ตอนนี้นางดื่มจนเมา ซ้ำยังไม่รู้วิธีถอดชุดบุรุษ ยิ่งมาเจอเงื่อนตายไม่รู้ต่อกี่เงื่อนแบบนี้ พยายามแกะจนเหงื่อแตกเต็มหน้าแล้วก็ยังไม่สำเร็จ

“เจ้า…” อีกครั้งที่จินหยวนเป่ารู้สึกแห้งผากในลำคอจนพูดไม่ออก

หญิงคนนี้รู้บ้างหรือไม่นะว่ากำลังทำอะไรอยู่ ทั้งที่ใสซื่อไม่ประสาเรื่องบนเตียง กลับแสร้งทำท่าเจนจัด น่าขันเป็นที่สุด!

เขากลอกตาหนึ่งตลบ อยากรู้นักว่านางคิดจะทำอะไรกันแน่…

ทว่าหญิงคนนี้…