ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

นางรีบสูดหายใจอย่างตะกรุมตะกราม อากาศเย็นๆ ที่ไหลเข้ามาในช่องปอดอวลกลิ่นอายประหลาดที่ชวนหน้ามืดมึนงงไว้ด้วย

ความโกรธเกรี้ยวกับความเขินอายทำให้นางลืมใช้วรยุทธ์เสียสนิทใจ

ทว่าเขากลับไม่ยอมหยุด แถมยังพรมจูบไล่จากลำคอนางลงไปหาเนินอก!

“จินหยวนเป่า คนทุเรศ! ห้ามทำอะไรข้านะ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!”

“หืม?” จินหยวนเป่าเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตาเลื่อนลอย บ่งบอกว่าเมาเพียงไร ภายใต้แสงโคมสลัววอมแวม ใบหน้าคมคายของเขาดูหล่อเหลางดงามยิ่งกว่าปกติ

อวี้ฉีหลินสะท้านน้อยๆ

ชายหนุ่มบอกเสียงพร่า “เจ้าเป็นคนเริ่มเองนะ อยากหยุดก็สายเกินไปแล้ว!”

“มะ…ไม่ได้นะ!” นางพยายามห้ามไม่ให้เขาเลยเถิดไปมากกว่านั้น แต่จนใจที่ฝ่ายตรงข้ามเป็นบุรุษ เรี่ยวแรงเหนือกว่า ระหว่างการปัดป้อง สาบเสื้อนางเผยอมากขึ้นเรื่อยๆ มิหนำซ้ำหลังจากนั้นยังถูกเขาใช้ปากดึงออก!

จบเห่กัน! ผิวเปลือยที่เปิดโล่งถูกผิวสีน้ำตาลอ่อนของเขาแนบเบียดจนระอุขึ้นทีละส่วน แผดเผานางให้ร้อนรุ่มขึ้นทุกที

จริงด้วยสิ เจ้านั่น!

อวี้ฉีหลินพลันนึกถึงอาวุธลับที่เตรียมไว้ขึ้นมาได้แล้วรีบควานมือสะเปะสะปะ แต่พอจะคว้าได้ทีไรเป็นต้องถูกเขาดึงตัวกลับมาก่อนเสียทุกครั้ง

อยู่ๆ นางพลันรู้สึกซ่านระริกตรงเนินอก

“อื๊อ…”

นางแอ่นตัวขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

ยอดเล็กบนปทุมถันถูกขบเม้มผ่านเอี๊ยมบังทรง

“ไม่นะ! ไม่เอา!”

สติตื่นตัวเต็มที่เมื่อตระหนักรับรู้ว่าตนกำลังอยู่ใต้ร่างจินหยวนเป่าในสภาพกึ่งเปลือย นางเหวี่ยงหมัดใส่เขาโดยไม่ลังเลอีกต่อไป

หมัดนั้นทั้งรุนแรงและแม่นยำเป็นอย่างยิ่ง

จินหยวนเป่ามองนางตาค้าง เลือดกำเดาไหลโกรก…

“ใครใช้ให้เจ้ารังแกข้ากันเล่า!” หญิงสาวดึงเสื้อขึ้นมาสวมอย่างหัวเสีย

ชายหนุ่มมองนางด้วยสีหน้าตะลึงงัน พอยกมือขึ้นลูบจมูกก็ได้เลือดสดๆ ติดกลับมาเต็มปลายนิ้ว

อึดใจนั้นทั้งฤทธิ์สุรา ฤทธิ์ยา และอาการหน้ามืดผนึกกำลังจู่โจมเข้ามาพร้อมกัน จินหยวนเป่าตาเหลือกทีหนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงหมดสติแน่นิ่งไป

“นี่! อย่าเพิ่งสลบ!” อวี้ฉีหลินประท้วง “จะสลบก็อย่ามาสลบบนตัวข้า!”

นางผลักเขาสุดแรงเกิด แต่ทั้งที่อีกฝ่ายสลบไปแล้วแท้ๆ ยังอุตส่าห์เกาะนางแน่นราวกับปลาหมึก

“คนทุเรศ!” หญิงสาวกัดฟันกรอด “เป็นผีบ้ากามกลับชาติมาเกิดหรือไรนะ!”

นางกัดฟันผลักเขาออกจากตัวเมื่อนึกถึงจุดมุ่งหมายสำคัญ ทว่าจินหยวนเป่าหนักอย่างกับหมูตายก็ไม่ปาน!

นอกจากนั้นอาการเมาและการดิ้นขัดขืนเมื่อครู่ก็คร่าเรี่ยวแรงอวี้ฉีหลินไปมาก มิไยว่าพยายามอย่างไรก็ผลักร่างสูงที่ฟุบอยู่บนตัวไม่สำเร็จเสียที