ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

นางแหงนคอจนเมื่อย สุดท้ายก็ทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างยอมแพ้ โดยมีใครบางคนนอนฟุบคาอก ปล่อยเลือดกำเดาให้ไหลลงบนเอี๊ยมบังทรงของนางเหมือนเดิม

“น่าโมโหเป็นบ้า!” อวี้ฉีหลินทั้งเดือดจัดทั้งร้อนใจ คืนนี้นางพ่ายแพ้อย่างหมดรูปจริงๆ

แต่เลือดกำเดาของเจ้าบ้านี่ยังไหลโกรกลงมาบนตัวนาง เหมือนไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอย่างนั้น

อวี้ฉีหลินควานมือสะเปะสะปะด้วยความหงุดหงิด แล้วพบว่าตัวเองนอนทับผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งพอดิบพอดี นางดึงผ้าผืนนั้นขึ้นมาขมวดเป็นเกลียว ยัดเข้าไปในรูจมูกฝ่ายตรงข้าม

ดวงตากลมโตมองชายหนุ่มที่มีผ้าอุดจมูกห้ามเลือดกำเดา แล้วให้รู้สึกว่าตัวเองช่างโชคร้ายยิ่งนัก ตอนนี้นางทั้งหิว ทั้งเหนื่อย แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง นอกจากกู่ร้องสุดเสียงด้วยความอัดอั้น “โอ๊ยยย…”

เสียงร้องของนางฟังดูดังชัดเป็นพิเศษในยามดึกสงัดเช่นนี้

แน่นอนว่าป้ากู้ที่แอบยืนฟังอยู่หน้าห้องก็ต้องได้ยินเต็มสองหู นางตบมือฉาดอย่างถูกใจ “ฮึ่ย สำเร็จ! กลับไปรายงานฮูหยินดีกว่า!” พูดจบก็วิ่งเหยาะๆ ไปทางเรือนจินฮูหยิน

ผ่านความวุ่นวายมายกใหญ่ อวี้ฉีหลินเหนื่อยจนไม่มีแรงเหลืออีกแล้ว

นางผลักร่างหนักอึ้งที่ทับอยู่บนตัวพลางตะคอกใส่ “นี่! นี่! ตื่นสิ! ตื่น!”

แต่จะเรียกสักกี่ครั้ง ฝ่ายตรงข้ามก็ยังไร้ปฏิกิริยาเช่นเดิม

อวี้ฉีหลินอ่อนเพลียเต็มที ไม่อาจสู้รบกับความง่วงงุนได้อีกต่อไป…สุดท้ายจึงผล็อยหลับลึกไปใต้ร่างจินหยวนเป่าอย่างนั้น

แสงอรุณไต่ขอบฟ้าขึ้นมาช้าๆ ขับไล่ความมืดมิดให้จืดจางไปทีละน้อย

แดดยามเช้าส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาข้างในอย่างอ่อนโยน ห้องหอที่ตกแต่งด้วยแพรแดงดูรกเละเทะ กาสุราเปล่าล้มลงไปนอนเอียงกระเท่เร่ ชุดบ่าวสาวสีแดงสดใสกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น ดูเหมือนสมรภูมิที่เพิ่งผ่านศึกใหญ่มาหมาดๆ มากกว่าห้องหอวิจิตรหรูหรา

เสียงนกร้องจิ๊บๆ ที่ดังแว่วเข้ามาเหมือนเป็นระฆังก่อกวน ปลุกจินหยวนเป่าให้ตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทรารมณ์อันแสนหวาน

ศีรษะปวดหนึบเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แสงสว่างที่รับรู้ได้ผ่านเปลือกตาบ่งบอกว่าฟ้าสางแล้ว แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ลืมตาไม่ขึ้น

เมื่อคืนคงดื่มมากไปกระมัง ชายหนุ่มคิดอย่างนั้นกับตัวเอง คร้านที่จะลืมตาขึ้นมา และตั้งใจจะงีบต่ออีกสักพัก

แต่พลันสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติเสียก่อน…

ทำไมวันนี้หมอนถึงได้นุ่มนักนะ เขาคิดพลางใช้มือบีบ ‘หมอน’

แล้วก็…ให้สัมผัสเพลินมือดีเหลือเกิน ทั้งอุ่นนุ่ม หยุ่นมือ…เหมือน…เหมือน…

หืม!?

อะไรบางอย่างพลันวิ่งเข้ามาในสมองทำให้เขาลืมตาโพลง แล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนฟุบอยู่บนเนินอกขาวสล้างดุจหิมะ มือวายร้ายข้างหนึ่งยังกอบกุม ‘กระต่ายขาว’ แสนหยุ่นนุ่มเอาไว้!

เขารีบเบนสายตาหนีจากจุดไม่บังควรอย่างลนลาน แล้วเห็นใบหน้าอ่อนใสชวนพิศ ผิวเนียนขาวผ่องไร้ไฝฝ้าราคี ซึ่งเวลานี้กำลังหลับสนิท