ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

อรุณรุ่งทาบแสงอ่อนลงบนใบหน้าเรียวเล็ก ดวงหน้านางสะอาดสะอ้าน ไม่มีกระทั่งไรขนให้เห็น น่าจะเพิ่งเอาออกก่อนเข้าพิธีแต่งงาน แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาทาบผิวเนียนทำให้นางดูเหมือนวัตถุกึ่งโปร่งแสง สวยเสียจนไม่น่าเชื่อว่าเป็นมนุษย์

ทันใดนั้นแผงขนตางอนยาวเหมือนปีกผีเสื้อพลันไหวระริก ก่อนที่เปลือกตาบางจะเผยอลืมขึ้นช้าๆ จากนั้นนัยน์ตาสุกสกาวดุจดวงดาวก็เป็นประกายพราวระยับอยู่ตรงหน้า ดวงตาคู่นั้นดูง่วงซึม งุนงง คล้ายยังตื่นไม่เต็มที่

จินหยวนเป่าพบว่าตัวเองนิ่งมองจนเคลิ้มไป

อวี้ฉีหลินที่ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทีละน้อยนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตระหนักถึงสิ่งผิดปกติ!

ชายหนุ่มทั้งคนคร่อมทับอยู่บนร่างนาง! มิหนำซ้ำยังใช้มือตะปบเนินอกนางไว้อย่างแน่นหนา! ที่น่าสะพรึงยิ่งไปกว่านั้นคือนางอยู่ในสภาพกึ่งเปลือย!

“กรี๊ด…”

หญิงสาวหวีดร้องสุดเสียงพลางผลักอีกฝ่ายออกไปแล้วดีดตัวพรวดขึ้นมา คว้าผ้าห่มบังร่าง กระถดตัวหนีไปตรงมุมเตียง

จินหยวนเป่าเพิ่งได้สติกลับมาก็ตอนนี้ เขารีบนั่งตัวตรง เบือนหน้าไปอีกทางด้วยความประหม่า “ขะ…ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน…”

ละอองผงสีขาวปลิวเข้ามาหา เนื่องจากไม่ทันได้ตั้งตัว ละอองที่ว่าจึงถูกหน้าชายหนุ่มเต็มๆ

“ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว!” เขาจามติดๆ กันหลายครั้ง “นะ…นี่มันอะไรกัน!”

อวี้ฉีหลินโยนกระดาษห่อพริกไทยป่นทิ้งแล้วกัดฟันกรอด “จินหยวนเป่า เจ้ามันต่ำช้า ไร้ความละอาย ลามกวิตถาร สารเลว โฉดชั่ว!”

“ฮัดชิ้ว!” อีกฝ่ายจามสุดแรงเกิดอยู่หลายครั้ง มาตอนนี้สมองตื่นตัวเต็มที่ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนออกหลายส่วน จึงโต้กลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ “ข้าน่ะหรือโฉดชั่ว เมื่อคืนเจ้ายั่วยวนข้าชัดๆ!”

คำพูดของเขาทำให้หญิงสาวยิ่งเดือดหนัก “ใครยั่วยวนเจ้า เจ้านั่นแหละรังแกข้า!”

จินหยวนเป่าคว้าผ้าตรงขอบเตียงขึ้นมาเช็ดหน้าตัวเองพลางเถียงคอเป็นเอ็น “เจ้านั่นแหละที่พยายามใช้วิธีต่างๆ ยั่วยวนข้าอย่างไร้ยางอาย!”

“เชอะ!” นางแค่นเสียงขึ้นจมูก “ข้ายั่วยวนเจ้า? ลูกตาข้างไหนของเจ้ามันเห็นว่าข้ายั่วยวนเจ้าไม่ทราบ!?”

“ทั้งสองข้างนั่นแหละ!” เช็ดพริกไทยออกไปจนหมดแล้วค่อยรู้สึกหายใจหายคอได้สะดวกขึ้นบ้าง “เจ้าเต้นรำให้ข้าดู แถมยังชวนข้าดื่มเหล้าไม่ใช่หรือ บะ…แบบนี้ไม่เรียกว่ายั่วยวนยังจะเรียกว่าอะไรได้อีก”

พูดมาถึงตรงนี้ อะไรบางอย่างพลันวาบเข้ามาในหัว หญิงคนนี้รูปร่างหน้าตาดีก็จริง แต่เขาไม่ใช่ไก่อ่อนสอนขันไม่เคยเจอโลก ทำไมพอเห็นนางแล้วถึงได้ควบคุมตัวเองไม่อยู่ อย่าบอกนะว่า…

เขามองนางอย่างเป็นเดือดเป็นแค้น “เจ้าใส่ยาลงไปในเหล้าใช่หรือไม่”

อวี้ฉีหลินย้อนถามด้วยสีหน้างุนงง “ยาอะไร”

ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นนางหน้าเหลอ ก่อนจะคิดทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน ความรู้สึกร้อนรุ่มและควบคุมตัวเองไม่อยู่เช่นนั้น…จะต้องเกิดขึ้นเพราะถูกวางยาเป็นแน่! พอหันไปมองใบหน้าใสซื่อของหญิงสาวอีกครั้ง เขาก็ยิ่งฉุนหนัก “ตีหน้าซื่อได้เก่งจริงนะ!”

อวี้ฉีหลินแค่นหัวเราะขึ้นจมูก เจ้าบ้านี่ต่ำช้าบ้ากามชัดๆ พอถูกจับได้คงกลัวโดนแฉธาตุแท้ ถึงได้โยนความผิดมาให้นางเสียอย่างนั้น นางโต้กลับไปทันที “เจ้าก็ช่างใส่ร้ายป้ายสีคนอื่นได้เก่งเหมือนกัน!”