ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 7

“หากไม่เพราะเจ้าใช้ยา ข้าจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ได้อย่างไร ไม่คิดเลยนะว่าคุณหนูสกุลเจียงจะใช้วิธีต่ำช้าเช่นนี้!”

“เจ้า!” หญิงสาวทำท่าจะเงื้อมือด้วยความโกรธ แต่พอผ้าห่มร่นลงไปนิดเดียวก็ต้องรีบกระชับเอาไว้ใหม่ ด้วยนึกขึ้นได้ว่าตนยังแต่งตัวไม่เรียบร้อย เลยได้แต่พูดอย่างแค้นเคือง “ถ้าต้องเหนื่อยหรือลำบากข้ายังพอรับได้ แต่ถูกปรักปรำข้ารับไม่ได้!”

“ทำไม พอข้าพูดความจริงก็จะลงไม้ลงมือกันหรือ” จินหยวนเป่าเลิกคิ้ว “จากอายกลายเป็นโกรธสินะ!”

ประโยคนั้นยิ่งทำอวี้ฉีหลินเดือดจัด นางสะบัดผ้าห่มกระโดดลงจากเตียงไปเก็บชุดเจ้าสาวขึ้นมาห่อกายลวกๆ จากนั้นก็ปรี่เข้าใส่บุรุษปากร้าย “มาให้ข้าต่อยสักสามหมัดก่อนค่อยว่ากัน!”

จินหยวนเป่ารีบหลบเป็นพัลวัน สุดท้ายทั้งสองก็ไปวิ่งกวดกันรอบโต๊ะ

“เก่งจริงอย่าหนีสิ!” นางตวาด

“เก่งจริงก็ไล่ให้ทันสิ!”

“เจ้า!” อวี้ฉีหลินกระตุกผ้าปูโต๊ะมาสะบัดใส่ฝ่ายตรงข้าม จินหยวนเป่าที่หลบไม่ทันถูกผ้าผืนนั้นคลุมหัวคลุมตัวจนเสียหลัก ปลายเท้าสะดุดเข้ากับอะไรสักอย่างจนล้มลงไปบนพื้น

หญิงสาวไม่รอช้า รีบกระโจนเข้าไปนั่งทับหลังอีกฝ่ายไว้อย่างแน่นหนา

นางดึงผ้าปูโต๊ะออกพร้อมยิ้มกริ่ม “ทีนี้รู้หรือยังว่าเขาไท่ซานทับยอดเป็นอย่างไร หน้าอย่างเจ้าคิดจะเล่นแมวจับหนูกับข้าหรือ จินหยวนเป่า หากไม่ให้ข้าต่อยสามทีแล้วเรียกข้าว่าท่านย่าสามครั้ง เจ้าก็ต้องเรียกข้าว่าท่านย่าสามครั้งแล้วให้ข้าต่อยสามที…”

“…” จินหยวนเป่าสะบัดหน้าพรืดไม่ยอมมองคนพูด ทว่าพอเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้าโดยบังเอิญก็ถอนสายตาไม่ได้อีกเลย

“หืม?” หลังจากที่รออยู่นานยังไร้ปฏิกิริยาตอบสนอง หญิงสาวก็เริ่มเอะใจ

ร่างข้างใต้ยังไม่หือไม่อือ ทั้งยังนอนนิ่งไม่ขยับ

อวี้ฉีหลินตวาด “หน็อย ยังกล้าทำเมินข้าอีกนะ” พูดพลางเงื้อหมัดขึ้น

ชั่วเส้นยาแดงผ่าแปดที่หมัดเหล็กจวนเจียนจะถูกศีรษะอีกฝ่าย นางก็เพิ่งสังเกตว่าจินหยวนเป่ากำลังมองจ้องอะไรบางอย่าง พอลองมองตามสายตาเขาไปก็เห็นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดผืนหนึ่งตกอยู่ตรงมุมเตียง ทว่าตอนนี้ผ้าผืนนั้นเปื้อนเลือดสีแดงเป็นดวงๆ

จินหยวนเป่ามองผ้าเช็ดหน้าแล้วให้รู้สึกอัดอั้นในใจอย่างบอกไม่ถูก ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในสมองไม่ขาดสาย…เริ่มตั้งแต่อวี้ฉีหลินร่ายรำยั่วยวน ดื่มสุรา ไปจนถึงตอนที่ ‘สัญชาตญาณสัตว์ป่า’ ของเขาลุกโชนแล้วอุ้มนางไปที่เตียง ก่อนจะฉีกชุดเจ้าสาวสีแดงสดของนางออก…

จากนั้นความทรงจำของเขาก็ขาดหาย…

แต่ไม่ว่าจะท่านอนของเขากับนางตอนตื่นขึ้นมาเช้านี้ หรือคำด่าทอจำพวก ‘ต่ำช้า บ้ากาม’ ที่อวี้ฉีหลินพรั่งพรูออกมาไม่หยุด ประกอบกับผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือด…

เมื่อเชื่อมโยงทุกอย่างเข้าด้วยกันก็พอจะรู้ได้ว่า…หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้เขาก็ต่ำช้าจริงๆ

อวี้ฉีหลินเห็นผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นก็นึกได้และเข้าใจทันที นี่มันผ้าที่ข้าใช้อุดเลือดกำเดาให้จินหยวนเป่าเมื่อคืนไม่ใช่หรือ แย่ล่ะ…อย่าบอกนะว่าเขานึกออกแล้วว่าโดนข้าต่อย และตอนนี้กำลังเตรียมตัวคิดบัญชี