ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 8

“นึกอยู่แล้ว!” อวี้ฉีหลินทำหน้ารู้ทัน “ท่านไม่มีทางยอมรับแน่ แต่ถึงอย่างไรข้าก็ต้องพูดให้คิดกันหน่อยล่ะ ไม่ว่าท่านจะเจออุปสรรคอะไรในชีวิต ก็จะโดดน้ำฆ่าตัวตายไม่ได้เป็นอันขาด มีปัญหาก็ต้องฮึดขึ้นมาสู้กับมันสิ ท่านเป็นชายอกสามศอก เหตุใดถึงได้ทำเรื่องขี้ขลาดแบบนี้”

ชายหนุ่มมองคนที่สั่งสอนตนฉอดๆ ด้วยความรู้สึกอธิบายยาก ทำไมถึงได้มาเจอนางที่นี่ได้นะ

อวี้ฉีหลินยกมือขึ้นโบกไปมาตรงหน้าอีกฝ่ายที่ดูเหมือนจะใจลอยไป “นี่ พี่ชายท่านนี้ ได้ฟังที่ข้าพูดเมื่อครู่บ้างหรือไม่ ทีหน้าทีหลังอย่าได้คิดสั้นอีก เข้าใจหรือไม่”

ชายหนุ่มได้สติกลับคืนมาโดยพลันแล้วรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าว ค้อมคำนับนางอย่างมีมารยาท “เหวินเจาขอบคุณฮูหยินน้อยที่ห่วงใย”

“รู้จักข้าด้วยหรือ” อวี้ฉีหลินกังขา

อีกฝ่ายตอบผ่านรอยยิ้มสุขุมอ่อนโยน “แน่นอน ข้าชื่อหลิ่วเหวินเจา เป็นญาติผู้พี่ของหยวนเป่า และเป็นพ่อบ้านของสกุลจิน”

“ที่แท้ก็พี่หลิ่วนี่เอง แล้วทำไมเมื่อครู่ท่านถึงจะโดดน้ำล่ะ”

หลิ่วเหวินเจาคลี่ยิ้มประดักประเดิด “ฮูหยินน้อยเข้าใจผิดแล้ว เมื่อครู่ข้าเพียงแต่ยืนคิดอะไรเพลินเท่านั้น ไม่ได้มีความคิดจะโดดน้ำสักนิด”

“อ้อ ดีแล้วล่ะ” อวี้ฉีหลินถอนหายใจโล่งอก

อาการห่วงใยนั้นดูไม่เหมือนเสแสร้ง หลิ่วเหวินเจาซาบซึ้งอยู่ในใจและรู้สึกผิดไปพร้อมกัน เมื่อวานเขายังวางแผนทำให้นางเสียโฉมอยู่แท้ๆ วันนี้นางกลับเป็นห่วงเป็นใยเขา…เกิดมาจนโตอายุยี่สิบกว่า เพิ่งจะมีคนเป็นห่วงเขาขนาดนี้เป็นครั้งแรก

หลิ่วเหวินเจารู้สึกสับสนอยู่ในใจ เขามองอวี้ฉีหลินด้วยสีหน้าประหลาดแล้วพูดแฝงนัย “ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าฮูหยินน้อยจะมีใจเมตตา เป็นห่วงเป็นใยคนอื่นถึงเพียงนี้ ข้าละอายยิ่งนัก ไม่กล้ารับความห่วงใยของฮูหยินน้อย!”

“โฮ้ย…” หญิงสาวโบกมืออย่างใจกว้าง “อย่าเกรงอกเกรงใจไปเลย ข้าไม่ได้ช่วยท่านจริงๆ เสียหน่อย! แต่หากต่อไปมีเรื่องที่คิดไม่ตก จำไว้ล่ะว่าต้องมาหาข้า! หากช่วยได้ รับรองว่าข้าจะช่วยเต็มความสามารถ!”

เหลือเชื่อที่นางตรงไปตรงมาและมีน้ำใจเช่นนี้ ความรู้สึกแง่บวกเกิดขึ้นในใจหลิ่วเหวินเจาที่ตอบกลับไปยิ้มๆ “หากวันข้างหน้าฮูหยินน้อยอยากให้ข้าช่วยอะไร ก็เชิญบอกมาได้เต็มที่เช่นกัน!”

อวี้ฉีหลินนิ่งคิด แล้วแสร้งทำท่าเคร่งเครียด “วันข้างหน้าไม่ต้องหรอก ข้ามีเรื่องอยากให้พี่หลิ่วช่วยจริงๆ ตอนนี้แหละ!”

“หือ? ฮูหยินน้อยโปรดกล่าวมาได้เลย” ชายหนุ่มประหลาดใจนิดๆ

“แหะๆ…” นางหัวเราะอย่างขัดเขิน “ข้า…หลงทางน่ะ! รบกวนพี่หลิ่วช่วยนำทางไปห้องโถงใหญ่ที ข้าต้องยกน้ำชาคารวะแม่สามี” พูดจบก็แลบลิ้นเก้อๆ

ท่าทางน่ารักแสนซนเช่นนั้นทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าหลิ่วเหวินเจากว้างขึ้นกว่าเดิม “ข้อนี้ข้าช่วยได้จริงๆ นั่นแหละ!”

“ถ้าเช่นนั้นก็ขอบคุณพี่หลิ่วมาก!” อวี้ฉีหลินพูดพลางค้อมกายคำนับอีกฝ่าย

วันนี้ห้องโถงใหญ่คฤหาสน์สกุลจินคึกคักเป็นพิเศษ