ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 8

จินฮูหยินนำขบวนญาติทั้งหมดมานั่งอยู่ในห้องโถง จิบชาพลาง กินขนมพลาง รอจินหยวนเป่ากับภรรยาหมาดๆ มายกน้ำชาคารวะด้วยอารมณ์ปลอดโปร่งยิ่ง

ทว่ารอแล้วรอเล่าจนเกือบเที่ยงก็ยังไม่เห็นคู่บ่าวสาว คนอื่นๆ อดจะวิพากษ์วิจารณ์กันไม่ได้

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนเงยหน้าขึ้นมองจินฮูหยิน เห็นอีกฝ่ายยังมีสีหน้าท่าทางเป็นปกติก็ให้หงุดหงิดอยู่ในใจ นางมารอตั้งแต่ไก่โห่ ผ่านไปครึ่งวันแล้วยังไม่เห็นแม้แต่เงาบ่าวสาว! สะใภ้คนนี้ออกจะวางท่าเกินไปหน่อยกระมัง

สุดท้ายนางก็อดบ่นกับผู้เป็นอาไม่ไหว “ท่านอา! ขนาดลูกสาวครอบครัวเล็กๆ ยังรู้ธรรมเนียมว่าต้องรีบลุกมาคารวะแม่สามีแต่เช้า นี่พี่สะใภ้ทำตัวตามสบายเหลือเกิน จะเที่ยงอยู่แล้วยังไม่โผล่มาให้เห็น”

จินฮูหยินคลี่ยิ้มบางๆ ใบหน้าสะท้อนความรักใคร่เอ็นดูที่ปิดไม่มิด “ไม่เป็นไรหรอก…เมื่อคืนเป็นวันมงคลของพี่หยวนเป่าของเจ้า สองคนนั้นคงเหนื่อยกันน่าดู…” พูดมาถึงตรงนี้หญิงสูงวัยก็มีสีหน้าพึงพอใจ “จะนอนพักผ่อนเอาแรงต่ออีกหน่อยก็ดีแล้วล่ะ” พูดจบก็วางถ้วยชาในมือลงบนโต๊ะเบาๆ ตื่นสายนิดหน่อยไม่เห็นเป็นไร จะตื่นสายหลายๆ วันยังได้ ที่สำคัญคือต้องทำให้นางได้อุ้มหลานตัวน้อยในเร็ววัน!

หลิ่วเชี่ยนเชี่ยนไม่คิดว่าผู้เป็นอาจะเข้าข้างสะใภ้คนใหม่ถึงเพียงนี้ นางเจ็บใจสุดแสน ทว่าไม่กล้าแสดงออก ได้แต่ก้มหน้าจิบชาอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง

จังหวะนั้นสาวใช้คนหนึ่งแวบผ่านเข้ามาตรงหน้าประตู ป้ากู้เห็นเข้าก็รีบโน้มตัวลงไปกระซิบเบาๆ ริมหูนายหญิง “ฮูหยิน…”

จินฮูหยินไม่ตอบโต้ เพียงแต่อมยิ้มพยักหน้า ป้ากู้รีบเดินออกจากประตูข้างไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อพ้นห้องโถงใหญ่ นางใช้ทางเดินสายเล็กที่สร้างไว้สำหรับข้ารับใช้เร่งรุดไปยังหอซงจู๋ (ไผ่สน) ของจินหยวนเป่า

หญิงสาวต่างวัยกำลังปัดกวาดอยู่ในสวน พอเห็นนางก็พากันย่อตัวคำนับอย่างพร้อมเพรียง

“มีใครเข้าไปในห้องหอของคุณชายหรือยัง” ป้ากู้ถาม

“เมื่อเช้ามีแค่แม่นางสี่เอ๋อร์ที่เป็นสาวใช้ประจำตัวฮูหยินน้อยเข้าไปช่วยฮูหยินน้อยอาบน้ำแต่งตัวเจ้าค่ะ จากนั้นก็ยังไม่มีใครอื่นเข้าไป” หญิงสูงวัยคนหนึ่งตอบ

“อืม เข้าใจแล้ว ไว้ข้าออกมาเมื่อไร พวกเจ้าก็เข้าไปเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยแล้วกัน”

“เจ้าค่ะ”

สั่งเสร็จเรียบร้อย ป้ากู้ก็เดินไปยังห้องหออย่างคุ้นที่คุ้นทางแล้วผลักประตูเข้าไปข้างใน

ไม่คิดไม่ฝันว่าภายในห้องจะรกเละเทะไปหมด

นางเหลือบมองกาสุราที่ล้มเอียงอยู่บนโต๊ะ ก่อนจะย้ายสายตาไปหาชุดบ่าวสาวที่ถูกฉีกขาดและโยนทิ้งไว้บนพื้นส่งๆ แล้วให้หน้าแดงวาบอย่างห้ามไม่อยู่ จากนั้นก็ยกมือปิดปากยิ้ม “สองคนนี้ช่างร้อนแรงกันจริงๆ”

ป้ากู้เดินอ้อมสิ่งกีดขวางบนพื้นไปที่เตียงนอนแล้วรื้อค้นอย่างเชี่ยวชาญ จนไปเห็นผ้าขาวเปื้อนเลือดตรงมุมไม่สะดุดตาของเตียง

“เรียบร้อย!” นางพับผ้าผืนนั้นอย่างระมัดระวัง วางไว้บนถาดไม้ คลุมทับด้วยผ้าแดงอีกที จากนั้นก็เดินกลับออกไปด้วยรอยยิ้มยินดีและสีหน้าพึงพอใจ “ไม่เสียแรงเปล่า คราวนี้ฉางเฟิงก็มีผลงานเสียที!”

ทางด้านจินหยวนเป่าเดินจ้ำอ้าวจนห้องโถงใหญ่อยู่ในรัศมีสายตา ถึงเพิ่งรู้ตัวว่าอวี้ฉีหลินหายไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ได้