ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

ที่แท้เขาก็คือแม่ทัพหลินผู้มีฝีมืออายุน้อย ร่วมกับโหลวเช่อเป็นหนึ่งบุ๋นหนึ่งบู๊คอยช่วยเหลือข้างกายองค์ฮ่องเต้

ขณะที่กุยหวั่นเดาฐานะของเขาออก นางก็รับรู้ถึงอันตรายเช่นกัน

กุยหวั่นสงบสติอารมณ์ลง พยายามไม่แสดงสีหน้าท่าทางผิดปกติอะไร เพียงแค่ทักทายด้วยรอยยิ้ม “เห็นทีเมืองหลวงจะเล็กมากจริงๆ”

คนมักพูดว่าคนพิเศษก็ต้องเจออะไรแบบพิเศษ หมายถึงสภาพการณ์เช่นในตอนนี้ใช่หรือไม่ กุยหวั่นยิ้มเศร้า

สังเกตเห็นดวงตาแสดงความตกใจที่ยากจะปกปิดของอีกฝ่าย กุยหวั่นก็เกิดความคิดอย่างรวดเร็ว บางทีนี่อาจจะเป็นโอกาสอันดี มอบตัวเยียลี่ให้แก่แม่ทัพหลิน นางไม่เชื่อว่าเยียลี่จะทนรับการลงทัณฑ์อย่างหนักได้และไม่ยอมคายวิธีถอนพิษออกมา

กำลังคิดเช่นนี้ นางก็เหลือบเห็นแสงเงินวาบที่มุมหนึ่งใต้เตียงในห้อง กุยหวั่นหัวใจกระตุกในทันที นางย่อมรู้ว่านั่นคือขลุ่ยกู่ตี๋ ความเจ็บที่ฝังใจไม่รู้ลืมในวันนั้นกลับเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง เยียลี่กำลังเตือนนางไม่ให้ทรยศต่อข้อตกลง!

จะรุกหรือถอยก็ยากทั้งสองทาง!

“ที่แท้คุณชายก็คือแม่ทัพหลินผู้โด่งดัง วันนั้นต้องขอบคุณมาก” กุยหวั่นทักทายอีกฝ่ายอย่างสดใส เตือนตนเองในใจว่าต้องสงบสติอารมณ์

หลินรุ่ยเอินพยักหน้าเบาๆ พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

สามวันก่อนชาวเผ่าหนู่ที่ถูกคุมตัวส่งเข้าเมืองหลวงหลบหนีไปกะทันหัน เขาวางกับดักไปทั่ว นำกำลังตามล่าตัว แต่กลับไม่ได้ผลอะไรเลย เวลาสามวันเต็ม เยียลี่ระเหยเป็นไอไปจากโลกนี้แล้วหรือ ทั้งเมืองหลวงถูกค้นหาไปทั่ว ปัญหาอยู่ที่ใดกันแน่

เวลากระชั้นชิด วันนี้เขาเป็นคนนำค้นด้วยตนเอง แต่ไม่คิดว่าจะได้เจอกับชายหนุ่มผู้นี้อีก เมืองหลวงเล็กเช่นนี้จริงหรือ หลินรุ่ยเอินได้ฟังคำเปิดฉากของอีกฝ่ายก็รู้สึกสงสัยอยู่บ้าง

เหตุใดตนเองจึงจำเขาได้ เพราะเรื่องวันนั้นที่เขาสวมใส่อาภรณ์ดูดีสูงศักดิ์แต่กลับไม่มีเงินจ่ายค่าอาหารสร้างความทรงจำอย่างมากให้แก่เขาอย่างนั้นหรือ

ความรู้สึกรางๆ บอกว่าคำตอบไม่ใช่เช่นนี้ หลินรุ่ยเอินขมวดคิ้วแล้วเอ่ยปากพูดขึ้น “ข้ารับคำสั่งให้มาตามจับนักโทษหลบหนี สองสามวันนี้เจ้าเคยเห็นชายหนุ่มต่างเผ่าได้รับบาดเจ็บบ้างหรือไม่” เสียงพูดของเขาเย็นชาเหมือนกับสีหน้าท่าทางไม่มีผิด

เคยเห็นแน่นอน อยู่ใต้เตียงนั่นไงเล่า

“ไม่เลย สองสามวันนี้ข้าอยู่ที่นี่ ไม่ได้ออกไปที่ใด” กุยหวั่นพูดอย่างนอบน้อมจริงใจ

หลินรุ่ยเอินพยักหน้าเล็กน้อย สายตามองไปรอบห้อง “พวกเราทำตามหน้าที่ เจ้าคงไม่ถือสาที่พวกเราจะเข้าไปดูข้างในใช่หรือไม่”

“ไม่ถือสาอยู่แล้ว” กุยหวั่นตอบอย่างรวดเร็ว ในใจก็ลอบตื่นกลัวเล็กน้อย

กุยหวั่นเดินนำเขาเข้ามาในห้อง ความคิดนับร้อยนับพันแล่นผ่านสมอง คิดวิธีได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่ายไม่ออกเลย ครั้นหันไปมองสีหน้าสงบนิ่งเย็นชาของหลินรุ่ยเอินแล้ว นางคิดอะไรขึ้นได้ในทันใด จึงหันไปยิ้มอย่างงดงาม แล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ วันก่อนโชคดีที่ได้ท่านออกเงินช่วยเหลือ ข้าจะจดจำไว้ตลอดไป”

หลินรุ่ยเอินขมวดคิ้วแน่น เหตุใดชายหนุ่มผู้หนึ่งจึงมีรอยยิ้มงดงามไร้ที่ติเช่นนี้ได้ เป็นเพราะใบหน้าหล่อเหลาของเขาอย่างนั้นหรือ ขาของหลินรุ่ยเอินหยุดชะงักไปในทันที