ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

เห็นเขาหยุดเดิน กุยหวั่นจึงยื่นมือไปจับจูงเขาเดินมาที่ข้างเตียง แล้วชี้ไปยังเก้าอี้เพียงตัวเดียวที่อยู่ข้างเตียง “ท่านแม่ทัพเชิญนั่ง”

หากเป็นคนอื่นยื่นมือมาหาเขาอย่างฉับพลัน เขาคงจะบิดข้อมือของอีกฝ่ายไปโดยไม่ลังเล แต่ตอนชายหนุ่มผู้นี้ยื่นมือมาจูงมือเขา เขาเพียงแค่ตะลึงไปเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อดึงสติคืนมาได้ เขากำลังคิดจะสะบัดมืออีกฝ่ายออก แต่บนมือกลับรู้สึกถึงความนุ่มลื่นจึงก้มหน้าลงดู มืองามนั้นขาวกระจ่างใสนวลเนียนยิ่งนัก

ในสมองราวกับมีเสียงฟ้าคำราม นี่เป็นมือของหญิงสาวชัดๆ

เมื่อได้สติก็เห็น ‘เขา’ ชี้ไปที่เก้าอี้ตัวเดียวที่อยู่ข้างเตียง หลินรุ่ยเอินรีบสะบัดมือของ ‘เขา’ ออก แล้วมองไปยังเก้าอี้ ไม่รู้ว่าควรจะนั่งลงไปหรือไม่

กุยหวั่นเห็นหลินรุ่ยเอินจ้องไปยังเก้าอี้ หัวใจก็พลันเต้นรัว การกระทำเช่นนี้ของนางเป็นการเสี่ยงอันตรายอย่างมาก นำหลินรุ่ยเอินมาข้างเตียง ทหารคนอื่นเห็นหลินรุ่ยเอินนั่งลงตรงนี้ก็จะไม่มาค้นใต้เตียง ปกติคนจะไม่ค่อยสนใจกับสิ่งที่อยู่ใกล้มือ นางต้องเสี่ยง เสี่ยงเพื่อบดบังจุดบอดหลังจากหลินรุ่ยเอินนั่งลง

แต่ตอนนี้เขาจ้องมองเก้าอี้ เขาพบอะไรเข้าแล้วหรือไร

หลินรุ่ยเอินลังเลใจมาก เห็น ‘เขา’ มองตนเอง ดูเหมือนไม่ค่อยสบายใจ จึงคิดไปว่าบางทีที่ ‘เขา’ แต่งกายเป็นชายอาจจะมีความลำบากใจ แล้วตนเองจะเปิดโปงไปทำไมกัน เมื่อคิดได้เช่นนี้เขาจึงนั่งลงแต่โดยดี

กุยหวั่นลอบถอนหายใจแล้วมองไปทางประตู เห็นทหารสี่นายเริ่มเดินเข้ามาค้นภายในห้อง

กุยหวั่นยิ่งมองคิ้วก็ขมวดแน่นยิ่งขึ้น ในที่สุดก็บ่นออกมาอย่างอดไม่อยู่ “ทำไมป่าเถื่อนเช่นนี้” ทหารที่ค้นหาอยู่รอบห้องพลิกของไปมา ไม่เบามือเลยแม้แต่น้อย

หลินรุ่ยเอินได้ยินเสียงโอดครวญของ ‘เขา’ และคิดเชื่อมไปถึงฐานะความเป็นหญิงของ ‘เขา’ แล้ว ก็เอ่ยปากพูดออกมาอย่างห้ามใจไม่อยู่ “ระวังหน่อย”

ทหารสี่นายเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกัน มองไปยังหลินรุ่ยเอิน เห็นใบหน้าเย็นเยือกของเขา คนทั้งสี่ก็มองหน้ากัน ในสมองล้วนเกิดความคิดหนึ่งว่า… วันนี้ท่านแม่ทัพดูแปลกเสียจริง แต่คิดก็ส่วนคิด ทั้งสี่ทำงานเบามือลง เป็นครั้งแรกที่ทำการค้นหาอย่างระมัดระวังเช่นนี้

ห้องชั้นนอกค้นหาเสร็จอย่างรวดเร็ว ทหารสี่นายเดินมาตรงหน้าหลินรุ่ยเอิน ยืนอย่างนบนอบ รอให้ท่านแม่ทัพสั่งการต่อไป

ตามปกติแล้วจะค้นภายในห้องไปพร้อมกันด้วย แต่ครานี้หลินรุ่ยเอินเพียงเงยหน้าขึ้นมอง ‘เขา’ แวบหนึ่งอย่างรวดเร็ว รู้สึกลังเลใจอยู่บ้าง ก่อนจะเลื่อนสายตามองไปโดยรอบและพูดขึ้นว่า “ที่นี่ข้าดูแล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติ”

ได้ยินคำพูดนี้แล้วกุยหวั่นก็รู้สึกยินดียิ่ง ในที่สุดก็สามารถหลอกแม่ทัพหนุ่มเย็นชาผู้นี้ไปได้แล้ว เมื่อคิดเช่นนี้นางก็เงยหน้ามองเขา เพียงแค่สบตากัน ทว่าเขากลับเบือนหน้าหนีไป

เห็นทหารทั้งสี่นายถอยออกไป หลินรุ่ยเอินกำลังคิดจะลุกขึ้นเดินจากไป กุยหวั่นกลับถามขึ้นทันใดว่า “ท่านแม่ทัพ นักโทษหลบหนีที่ท่านพูดถึงเมื่อครู่เป็นคนเผ่าหนู่ใช่หรือไม่”

หลินรุ่ยเอินพยักหน้าแล้วมอง ‘เขา’ อย่างสงสัย ไม่รู้ว่าเหตุใดอีกฝ่ายจึงถามคำถามนี้ขึ้นมา

กุยหวั่นอธิบาย “ข้ากำลังคิดว่าการค้นหาของท่านแม่ทัพเช่นนี้ เกรงว่าคงได้ประโยชน์น้อยมาก สู้ไปดักรอตรงทางที่เขาจะกลับเผ่าหนู่ดีกว่า ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดประโยชน์”

หลินรุ่ยเอินคิดไม่ถึงว่าจะได้ยินคำพูดเช่นนี้ เขามองอีกฝ่ายด้วยความคิดลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วหมุนตัวเดินไปทางประตู