ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

แม้จะไม่ได้ยินคำตอบของเขา แต่กุยหวั่นรู้ว่าเขาฟังคำนั้นไว้แล้ว ในใจก็รู้สึกยินดี ขอเพียงเขาฟังคำนั้น แผนของนางก็สำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง

เมื่อเห็นคนทั้งหมดจากไป กุยหวั่นก็ค่อยๆ ปิดประตูลงแล้วหันหลังพิงประตู เป่าลมออกจากปาก จากนั้นนางจึงหันหน้ามาพูดไปทางเตียงว่า “ตอนนี้ออกมาได้แล้ว”

เยียลี่คลานออกมาจากใต้เตียงช้าๆ ใช้สายตาลังเลมองสำรวจกุยหวั่น “ทำไมเจ้าจึงเสนอให้เขาไปปิดทางกลับบ้านของข้า”

กุยหวั่นฟังออกถึงความไม่พอใจของเขาจึงฉีกยิ้มบางพลางพูดช้าๆ “ข้าทำเช่นนี้ พี่ชายจึงจะมีโอกาสหนีกลับบ้านได้”

เห็นเขามีสีหน้าไม่เข้าใจและไม่เชื่อใจ กุยหวั่นจึงพูดอย่างไม่เร่งรีบว่า “พี่ชายอย่าใจร้อน ข้าจะค่อยๆ อธิบายให้ฟัง”

ท้องฟ้ามืดดำไร้แสงจันทร์ เงาร่างคนสองคนค่อยๆ เดินไปทางประตูทิศเหนือของเมืองหลวง เห็นฝีก้าวเรื่อยเปื่อยของพวกเขาแล้ว เหมือนกำลังเดินเล่นอยู่ เป็นการเดินเล่นท่ามกลางคืนมืดลมแรงเช่นนี้

พวกเขาเดินไปพลางสำรวจสภาพโดยรอบ กุยหวั่นหันหน้ามา มองเห็นแววตาเร่งร้อนและระแวดระวังที่เพิ่มมากขึ้นเพราะอยู่ในความมืด แล้วจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องเคร่งเครียดขนาดนี้ก็ได้”

เยียลี่เห็นรอยยิ้มเป็นธรรมชาติของอีกฝ่ายเช่นนั้นก็ส่ายศีรษะเบาๆ “พวกเราชนเผ่าหนู่ขอเพียงไม่ได้อยู่บ้านของตนเองก็จะระมัดระวังตัว”

“นั่นเป็นความเคยชินที่ดี” กุยหวั่นเอ่ยอย่างราบเรียบ ในน้ำเสียงเหมือนผสมปนเปทั้งความดีใจ ความจนใจ และการทอดถอนใจ

เยียลี่ฟังออกถึงความหมายแฝงในคำพูดของอีกฝ่าย เขาจึงหันมามอง แต่ท้องฟ้ามืดมาก จะอย่างไรก็มองสีหน้าของอีกฝ่ายไม่ชัดเจน จิตใจของอีกฝ่ายเองก็เช่นกัน

เพียงพริบตาทั้งสองคนก็เดินไปถึงประตูเมือง พอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า กุยหวั่นก็ชะงักฝีเท้า “เอาล่ะ ถึงแล้ว”

เยียลี่ที่หยุดฝีเท้าเช่นกันมองดูประตูเมืองเตี้ยเล็กตรงหน้าแล้วถามอย่างสงสัย “เช่นนี้จะทำได้จริงหรือ”

“แน่นอน ตอนนี้แม่ทัพหลินวางกับดักรอพี่ชายหลายชั้นที่ด้านตะวันออก เพราะนั่นเป็นทางที่พี่ต้องกลับไป แต่ตอนนี้พี่ชายออกไปทางทิศเหนือ ย่อมไม่มีทางเจอพวกทหาร เมื่อเป็นเช่นนี้แม้จะเดินอ้อมทางไกล แต่หนึ่งเดือนนับจากนี้ก็เปลี่ยนทิศจากเมืองเฟิงตู พี่ชายยังสามารถกลับไปที่เผ่าหนู่ได้ สูญเสียชีวิตดีกว่า หรือเดินทางอ้อมแต่ได้กลับบ้านดีกว่าเล่า คิดว่าพี่ชายคงคิดไว้แล้วกระมัง”

กุยหวั่นพูดยืดยาวรวดเดียว ไม่ให้เวลาเขาได้หายใจก็รีบพูดเร่งขึ้นว่า “ถ้ายังไม่ไปก็ไม่มีโอกาสแล้ว”

เยียลี่จ้องหน้ากุยหวั่นแล้วพยักหน้า

“เช่นนั้น…” กุยหวั่นฉีกยิ้มแล้วพูดเตือนสติเขา “คำสัญญาที่ข้าให้พี่ชายไว้เป็นจริงแล้ว…”

เยียลี่นิ่งเงียบแล้วพลิกแขนเสื้อขึ้น เมื่อเห็นกุยหวั่นถอยหลังไปอย่างระวังตัว เขาก็หัวเราะออกมา “อย่าเข้าใจผิด แท้จริงแล้วข้าใช้เลือดเลี้ยงหนอนกู่ ยาถอนพิษก็คือเลือดของข้า”

กุยหวั่นเข้าใจในทันที ขณะเดียวกันก็ลอบโมโห ถ้ารู้แต่แรกว่ายาถอนพิษนอนอยู่ตรงหน้านางมาสามวันแล้ว นางจะต้องยุ่งยากไปทำไมกัน