ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

และกุยหวั่นก็เหมือนจะพบกับช่วงยกเว้นนั้นเข้าพอดี นางเดินเข้าไปในตรอก เดินไปได้ไม่กี่สิบก้าวก็เห็นเงาดำแวบผ่านหน้าไป นางยังคิดว่าตนเองตาลาย แต่ชั่วอึดใจต่อมามีดสั้นเล่มหนึ่งก็มาจ่ออยู่ที่คอนางเสียแล้ว

ก่อนที่น้ำเสียงแปร่งหูจะดังขึ้นข้างหูนาง “อย่าหันมา เดินไปข้างหน้าช้าๆ”

กุยหวั่นเดินไปข้างหน้าช้าๆ อย่างเชื่อฟังในทันที ไม่มีทีท่าขัดขืนใดๆ หลังจากเดินไปได้ระยะสั้นๆ ก็ไม่ได้ยินเสียงอึกทึกจากข้างนอกตรอกอีก เสียงด้านหลังนั้นจึงสั่งขึ้นว่า “หยุด” กุยหวั่นหยุดเดินอย่างเชื่อฟังโดยดี

แต่ด้านหลังกลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ถึงตอนนี้กุยหวั่นรู้สึกร้อนรนใจ ความนิ่งเงียบที่น่าอึดอัดเช่นนี้ทำให้นางไม่รู้จะทำอย่างไร เสียงหายใจของคนด้านหลังดูไม่สม่ำเสมอ เดี๋ยวเบาเดี๋ยวหนักแปลกๆ

หรือว่าเขาบาดเจ็บ

ความคิดหนึ่งแล่นผ่านสมองของกุยหวั่นอย่างรวดเร็ว ทว่าพอคิดดูโดยละเอียดแล้วต่อให้อีกฝ่ายบาดเจ็บเช่นไรก็เห็นได้ชัดว่ามีวรยุทธ์ นางมิอาจอาศัยกำลังเอาชนะได้

ในตอนที่นางกำลังคิดหาวิธีรับมืออยู่นี้ มีดก็เลื่อนห่างคอของนางเล็กน้อย ก่อนที่คนด้านหลังจะเอ่ยปากขึ้น “ถอดเสื้อผ้าออกมา”

ได้ยินคำพูดนี้กุยหวั่นยิ่งรู้สึกปวดหัว หากเขามาปล้นทรัพย์ นางยังพอรับมือได้ แต่ตอนนี้เผชิญหน้ากับคำขอประหลาดเช่นนี้ นางยังมีชื่อเสียงของฮูหยินอัครเสนาบดีที่ต้องปกป้อง จะตอบตกลงไม่ได้เด็ดขาด ทำได้เพียงลองสู้ดูสักตั้ง นางฉวยโอกาสที่มีดห่างจากคอหมุนตัวกลับทันที

ใบหน้าซีดขาวปรากฏต่อสายตานาง อาศัยเพียงแสงจันทร์ก็มองเห็นหน้าอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน กุยหวั่นร้องครวญในใจ ความยุ่งยากยิ่งใหญ่มาถึงตัวข้าแล้ว

กรอบโครงหน้าชัดเจน ร่างที่สูงกำยำกว่าชายหนุ่มทั่วไปกอปรกับเสียงพูดแปร่งหู เห็นได้ว่าเป็นชายต่างเผ่า อีกทั้งยังสวมชุดนักโทษ แขนที่โผล่พ้นชุดออกมาเห็นรอยว่าเคยถูกจองจำมาได้อย่างชัดเจนยิ่ง ต้องเป็นนักโทษหลบหนีอย่างแน่นอน พอคิดเชื่อมกับการชนะศึกที่ชายแดนในครั้งนี้รวมถึงสภาพการณ์ที่มีทหารบนถนนเพิ่มขึ้นเมื่อครู่…

กุยหวั่นพอจะเดาฐานะของเขาได้แล้ว นี่ต้องเป็นหนึ่งในเชลยเผ่าหนู่ที่พ่ายศึกในครั้งนี้ นางลอบทอดถอนใจ เรื่องราวไม่เป็นมงคลดูเหมือนจะมาให้นางได้เจอพร้อมกันในวันเดียว

เยียลี่แทบจะไม่มีแรงถือมีดอยู่แล้ว การหนีออกมาได้ใช้พลังทั้งหมดของเขาไปแล้ว แต่ตอนนี้จะล้มลงไม่ได้ อีกเพียงก้าวเดียว ขอเพียงเปลี่ยนชุดกับชายหนุ่มตรงหน้า ฉวยโอกาสตอนฟ้ามืด เขายังมีโอกาสหนีออกจากเมืองหลวงได้ ไม่เช่นนั้นหากฟ้าสว่าง ทุกอย่างก็จบกัน ทว่าในช่วงที่เขากำลังผ่อนแรงเล็กน้อย ชายหนุ่มที่ถูกจี้บังคับกลับหันหน้ากลับมากะทันหัน ทำให้เขาไม่ทันตั้งตัว

ฆ่าเขาเสีย ในสมองมีความคิดนี้แล่นผ่าน เยียลี่รวบรวมกำลัง ทันใดนั้นก็เห็นใบหน้างดงามของชายหนุ่ม

เทพจันทราได้ยินคำอธิษฐานของเขา แล้วมาปรากฏกายต่อหน้าเขาหรือ

ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของชายหนุ่มต้องแสงจันทร์ อีกครึ่งหน้าอยู่ในความมืด ครึ่งหน้าที่อยู่ใต้แสงงดงามเป็นหนึ่งไม่มีสอง อีกครึ่งที่ซ่อนในความมืดหมดจดงดงามหาใดเปรียบอย่างมาก คนที่อยู่ใต้แสงนวลตาตรงหน้าดูสวยงามไร้ที่ติ

เยียลี่ในสมองเกิดความลังเล ไม่อาจแทงมีดลงไปได้ ชนเผ่าหนู่ทุกรุ่นนับถือเทพจันทรา และชายหนุ่มตรงหน้าสร้างความตื่นตระหนกแก่เขาอย่างยิ่ง ในเวลาที่มีอันตรายรอบด้าน เขาไม่อาจแยกได้ว่านี่เป็นความฝันหรือภาพลวงตา เขาตัดสินใจเด็ดขาด ยกมีดสั้นกรีดลงไปบนข้อมือของตนเอง เลือดไหลนองลงมาในทันที เขาเจ็บไปถึงกระดูก แต่ก็ได้สติคืนมามากเพราะความเจ็บปวดนี้ เขาจ้องไปยังชายหนุ่มผู้นั้นอีกครั้ง