ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

เมื่อสังเกตเห็นท่าทางอึดอัดของนาง แม้แต่ชายหนุ่มเย็นชาผู้นั้นก็ยังเลื่อนสายตากลับมา กุยหวั่นได้แต่ร้องครวญในใจ กำลังคิดจะเรียกให้เสี่ยวเอ้อร์นำกระดาษพู่กันมาให้นางเขียนใบเป็นหลักฐาน ชายหนุ่มก็หยิบแท่งเงินแท่งหนึ่งออกมาวางลงบนโต๊ะ

เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มแล้วหยิบแท่งเงินเดินจากไป กุยหวั่นตกใจเล็กน้อย คิดไม่ถึงว่าชายหนุ่มผู้นี้จะเป็นคนที่ภายนอกดูเย็นชาแต่มีน้ำใจ กุยหวั่นยิ้มให้เขาอย่างรู้สึกขอบคุณแล้วพูดเสียงเบาว่า “ขอบคุณมาก”

ชายหนุ่มตอบกลับเสียงเข้ม “ไม่เป็นไร” แล้วจากนั้นก็ไม่พูดอะไรอีก

กุยหวั่นไม่ถือสา คิดว่าอีกฝ่ายคงไม่ใช่คนที่ชอบคบค้ากับใคร แต่การติดค้างหนี้บุญคุณคนแปลกหน้าเช่นนี้ไม่เหมาะสมเลย นางเกิดความคิดในใจจึงถามเขาขึ้นว่า “พี่ชายบ้านอยู่ที่ใดหรือ พรุ่งนี้ข้าจะเอาเงินไปคืน”

ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าดื่มสุรา ได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้น มองหน้ากุยหวั่น “ไม่ต้องหรอก เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น”

บัณฑิตผู้นั้นก็พูดกับกุยหวั่นด้วยรอยยิ้ม “นั่นสิน้องชาย อยู่นอกบ้านก็ต้องมีเวลาขัดสนบ้าง เจ้าไม่ต้องเกรงใจหรอก”

ฝ่ายตรงข้ามพูดเช่นนี้แล้ว หากเกรงใจต่อไปคงน่ารำคาญ กุยหวั่นจึงลุกยืนแล้วโค้งคำนับชายหนุ่มและบัณฑิต “ขอบคุณมาก เช่นนั้นข้าขอลาก่อน” พูดจบนางก็หมุนตัวเดินจากไป

เดินออกจากหอสุราก็เป็นเวลาโพล้เพล้แล้ว ลมหนาวระลอกหนึ่งพัดมา กุยหวั่นเห็นว่าคนบนถนนเพิ่มจากตอนที่นางเข้าไปในหอสุรามาก ทหารก็เพิ่มจำนวนขึ้นไม่น้อย แบ่งกลุ่มละสองสามคนเหมือนกำลังค้นหาอะไรอยู่

คงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นแล้ว กุยหวั่นคิดได้เช่นนี้ ความสนุกในการเดินเล่นต่อไปก็หมดลง ยิ่งไปกว่านั้นในตัวก็ไม่มีเงินเลย ย้อนคิดถึงภาพเมื่อครู่ กุยหวั่นก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ตั้งแต่เด็กจนโต เรื่องน่าอับอายเช่นนี้นับว่าได้ประสบเป็นครั้งแรก ความรู้สึกนี้ช่างแปลกใหม่เสียจริง

ชายหนุ่มผู้นั้นคงจะไม่ใช่คนธรรมดา ท่าทางเย็นชาเช่นนั้นและแววตาเคร่งเครียดจริงจัง กอปรกับบัณฑิตวัยกลางคนก็พูดจาไม่เหมือนชาวบ้าน สองคนนั้นต้องมีที่มาไม่ธรรมดาแน่นอน

เมื่อเงยหน้าขึ้นดูเห็นว่าท้องฟ้าใกล้จะมืดแล้ว นางจึงตั้งใจจะกลับบ้าน แม้นางจะรู้ว่าวันนี้โหลวเช่อคงไม่ได้ออกจากวัง แต่ถ้ากลับดึก หลิงหลงคงจะเป็นห่วงไม่น้อย

กุยหวั่นตัดสินใจจะเดินกลับทางตรอกเล็ก จากนั้นจะได้เข้าทางประตูหลัง เพราะถ้าให้บ่าวไพร่เห็นตนเองแต่งตัวเช่นนี้ ชื่อเสียงของฮูหยินอัครเสนาบดีของนางจะต้องเสื่อมเสียเป็นแน่ แม้ว่าชื่อเสียงเกียรติยศจะเป็นสิ่งจอมปลอมจนน่ารำคาญใจ แต่อย่างไรนางก็ยังต้องปกป้องมันไว้ตลอดเวลา

ช่างเป็นเรื่องที่ขัดแย้งและจนใจเสียจริง

กุยหวั่นสบถในใจ ก่อนจะเดินไปจนถึงท้ายถนนไป่หวาแล้วเลี้ยวเข้าไปในตรอกที่เงียบสงัดตรอกหนึ่ง

ต่อมากุยหวั่นรู้สึกเสียใจอยู่หลายครั้งกับการตัดสินใจเล็กๆ ของตนเองในตอนนั้น หากตอนแรกเลือกเดินทางถนนใหญ่ อาจจะไม่เกิดความยุ่งยากมากมายเช่นนี้ น่าเสียดายที่นางไม่รู้ในตอนแรก…

ในตรอกนี้ทั้งสะอาดและสงบเงียบ สาเหตุหลักคือสุดปลายตรอกอีกฝั่งทะลุผ่านประตูหลังของจวนขุนนางยศสูงในเมืองหลวงหลายตระกูล รวมไปถึงจวนอัครเสนาบดีโหลวด้วย ดังนั้นแม้จะเป็นช่วงกลางคืน ที่นี่ก็ควรจะปลอดภัยอย่างมาก

แต่แน่นอนว่าต้องมีช่วงเวลายกเว้น