ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

ที่แท้เขาก็มีดวงตาที่งดงามคู่หนึ่ง กุยหวั่นคิดในใจ ก็แค่เย็นชาเกินไปเท่านั้น

ชายหนุ่มกวาดตามองบัณฑิตแวบหนึ่งแล้วพูดขึ้น “ไม่มีเรื่องอื่นให้พูดแล้วหรือ” ดูเหมือนเขาจะรำคาญหัวข้อสนทนาเมื่อครู่ของบัณฑิตผู้นั้นมาก

บัณฑิตฉีกยิ้มแล้วพูดว่า “นี่เป็นเรื่องใหญ่อันดับต้นๆ ของเมืองหลวงในช่วงนี้เชียวนะ ไม่ว่าจะเป็นอิ๋งกุ้ยเฟยหรือฮูหยินอัครเสนาบดีโหลว ครอบครัวของพวกนางล้วนเป็นสุนัขระกาเยี่ยมวิมาน** ไปด้วย หากไม่ใช่การงานก้าวหน้า เลื่อนสามขั้นในคืนเดียว ก็ทรงพระราชทานเงินทองและที่นาให้”

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดขึ้น “เพราะหญิงสาวสองคนหรือ”

บัณฑิตหัวเราะ “แน่นอน นั่นไม่ใช่หญิงทั่วไป แต่เป็นสาวงามที่รูปโฉมดั่งบุปผางาม” เห็นชายหนุ่มมีท่าทีไม่เห็นด้วย เขาก็พูดต่อไปว่า “บางเวลาความงามของหญิงสาวก็เป็นอาวุธอย่างหนึ่ง หญิงสาวยิ่งงามยิ่งอันตราย อาจจะน่ากลัวยิ่งกว่าดาบจริงหอกจริงเสียอีก”

กุยหวั่นได้ฟังคำพูดนี้ก็ตะลึงไป

ชายหนุ่มเย็นชาผู้นั้นฟังแล้วมีท่าทีครุ่นคิด ผ่านไปครู่ใหญ่ก็สบถเสียงดังว่า “ภัยร้าย!”

ฟังถึงตรงนี้กุยหวั่นทนไม่ไหวหัวเราะออกมา ในใจคิดว่าหากชายหนุ่มรู้ว่าผู้ที่นั่งกินอาหารอยู่ตรงหน้าก็คือ ‘ภัยร้าย’ ที่เขาพูดถึง ไม่รู้ว่าจะมีท่าทางอย่างไร

บัณฑิตและชายหนุ่มได้ยินเสียงนางหัวเราะจึงหันหน้ามา ไม่รู้ว่าผู้ที่นั่งร่วมโต๊ะหัวเราะด้วยเหตุใด

ทว่าเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของกุยหวั่น ใบหน้าเย็นชาของชายหนุ่มก็ปรากฏสีหน้าที่ไม่อาจตีความได้ออกมา ส่วนบัณฑิตนั้นตกใจ ก่อนจะลอบสบถออกมา ช่วงเวลาต่อจากนั้นบัณฑิตไม่ได้พูดอะไรอีก ส่วนชายหนุ่มยังคงมองไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าระแวดระวัง ไม่รู้ว่านางมองผิดไปหรือไม่

หลังจากนั้นกุยหวั่นก็รู้สึกว่าทหารบนถนนเริ่มเพิ่มมากขึ้น นางรับรู้ถึงบรรยากาศเคร่งเครียดและผิดปกติได้รางๆ นางรู้สึกอิ่มพอดี คิดว่ารีบจากไปก่อนดีกว่า จึงยกมือเรียกเสี่ยวเอ้อร์มาคิดเงิน มองดูความเอาใจใส่และขยันขันแข็งของอีกฝ่าย กุยหวั่นตัดสินใจจะให้เศษเงินเป็นรางวัลเขามากสักนิด แต่เมื่อยื่นมือไปคลำที่เอว สีหน้าของกุยหวั่นก็เปลี่ยนไปทันที

ก่อนออกจากบ้านนางจำได้แน่ชัดว่าตนเองพกถุงเงินมาด้วย เหตุใดตอนนี้จึงหายไปโดยไร้ร่องรอยเสียแล้ว เป็นเมื่อครู่ตอนที่เด็กกลุ่มนั้นวิ่งทะยานมาแล้วถูกกระแทกจนหล่นหายโดยไม่ระวัง หรือเบียดอยู่ท่ามกลางผู้คนแล้วถูกขโมยไปกันแน่

ทว่าสาเหตุไม่สำคัญแล้ว หากตอนนี้ไม่มีเงินจ่าย คงต้องอับอายและขายหน้าคนมากจริงๆ

เสี่ยวเอ้อร์เปลี่ยนจากใบหน้ายิ้มแย้มต้อนรับแขกเมื่อครู่เป็นนิ่งขรึม พูดตามจริง ถ้าปกติเจอลูกค้าที่ไม่มีเงินจ่ายเช่นนี้ เขาคงจะด่ากราดไปแล้ว แต่สำหรับชายหนุ่มที่งดงามเกินบรรยายผู้นี้ คำพูดรุนแรงนี้จะอย่างไรก็พูดไม่ออก ยิ่งไปกว่านั้นเป็นเสี่ยวเอ้อร์มาหลายปี เขามองคนได้เก่งมาก ชายหนุ่มผู้นี้ดูเป็นคนมีชาติตระกูลสูงศักดิ์ ไม่แน่ว่าอาจจะเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้นจริง จึงได้ไม่มีเงินจ่าย

กุยหวั่นเริ่มปวดหัวขึ้นมาแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ควรทำอย่างไร เครื่องประดับมีราคาต่างๆ ที่เคยใส่ติดตัวก็ด้วยเพราะต้องแต่งเป็นชายจึงเก็บเอาไว้ที่บ้าน บนตัวก็ไม่มีเงิน…เห็นสายตาจับจ้องของบัณฑิตผู้นั้น กุยหวั่นก็ยิ้มเศร้า ไม่รู้เลยจริงๆ ว่าจะทำอย่างไรดี

** สุนัขระกาเยี่ยมวิมาน เป็นสำนวน มีที่มาจากเรื่องที่จักรพรรดิองค์หนึ่งได้หลอมยาวิเศษเอาไว้ แล้วถูกไก่กับสุนัขที่เลี้ยงไว้ในเรือนมาแอบกินแล้วเหาะขึ้นสวรรค์ไป มีความหมายว่าผู้ที่รับราชการหากตามติดเจ้านายที่มีอำนาจแล้ว ก็จะพลอยได้ดิบได้ดีมีวาสนาไปด้วย