ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

ข้ายินดีไปกับท่าน…

กุยหวั่นนั่งประจำที่ รู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเมื่อมองดูคนบนเวทีตีกลองให้จังหวะและมีคนร่ายรำไปมา หันหน้ากวาดตามองไปรอบๆ ขุนนางบางคนก็ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ บางคนก็ใจลอย ส่งสายตาหยอกเย้าหญิงสาวข้างกาย เห็นภาพเช่นนี้แล้ว ในใจกุยหวั่นก็นึกขำ

โหลวเช่อไม่ได้กลับมา อิ๋งกุ้ยเฟยอ้างว่ารู้สึกไม่สบายตัวจึงไม่ได้มาปรากฏตัวเช่นกัน แม้แต่ฮ่องเต้เองก็ไม่ได้มา เหลือเพียงเหล่าขุนนางและภรรยาที่นั่งดูการแสดงกัน

กุยหวั่นอดยิ้มบางๆ ออกมาไม่ได้ ตัวเอกในละครร้องตัวจริงออกจากฉากไปแล้ว เหลือเพียงคนมาดูละคร ไร้ซึ่งความรู้สึก ส่วนตัวนางแม้ว่าจะรู้เรื่อง แต่ก็จำต้องทนดูละครที่ไม่มีตัวเอกฉากนี้ต่อไป

ช่างเป็นวังหลวงที่น่าขำเสียจริง…

จู่ๆ ความคิดนางก็กลับไปที่ตัวชายหนุ่มหน้าตาเกลี้ยงเกลาเมื่อครู่อีกครั้ง นางตามเขาไปพบหัวหน้าคณะละคร เมื่อหัวหน้าคณะเห็นว่าเป็นฮูหยินอัครเสนาบดีก็ตอบตกลงทุกอย่างโดยไม่พูดอะไรมาก ที่แท้ชายหนุ่มผู้นั้นเกิดในตระกูลบัณฑิตตกยาก มีชีวิตลำบาก ติดตามคณะละครมาที่เมืองหลวง เพราะอยากจะเข้าร่วมการสอบคัดเลือกขุนนางต้นฤดูใบไม้ผลิในปีหน้า

ชายหนุ่มใสซื่อเช่นนี้ก็อยากจะเข้าสู่แวดวงขุนนางเช่นกันหรือ ช่างโหดร้ายเสียจริง

แต่เมื่อครู่ตอนที่ชายหนุ่มได้ยินคนอื่นเรียกนางว่า ‘ฮูหยินอัครเสนาบดี’ ดูเหมือนเขาจะตกใจมาก เขาคงคิดไม่ถึงว่านางคือคนที่เห็นสามีกับอิ๋งกุ้ยเฟยลักลอบพบกันด้วยตาตนเอง และยังจัดการเรื่องยุ่งยากให้อีกด้วย นึกถึงท่าทางตาโตอ้าปากค้างของชายหนุ่มเมื่อครู่แล้ว กุยหวั่นก็อดหัวเราะไม่ได้

ละครแสดงมาถึงตอนสำคัญแล้ว ในขณะนี้เองเงาร่างคนผู้หนึ่งก็เดินมาที่โต๊ะด้านขวามือแล้วนั่งลง คนที่อยู่ในโต๊ะเดียวกันเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนพูดอย่างตกใจว่า “ท่านแม่ทัพ? เหตุใดจึงเพิ่งมาตอนนี้ ละครแสดงไปได้ครึ่งเรื่องแล้ว”

หลินรุ่ยเอินพยักหน้า “ไม่เป็นไร” เขานั่งลงเงียบๆ ท่าทางดูไม่มีสมาธิ

กุนซือขยับเข้ามาใกล้ ใบหน้าแสดงความเป็นห่วง “ท่านแม่ทัพ เมื่อครู่ท่านไปที่ใดมา ข้าให้คนไปตามก็หาท่านไม่เจอ”

หลินรุ่ยเอินตอบอย่างลังเลใจ “เมื่อครู่ข้าไปเดินเล่นที่สวนด้านหลังตำหนักจิ่งอี๋”

“หา?” กุนซือแสดงอาการตกใจ จากนั้นก็ลดเสียงพูดลง “อิ๋งกุ้ยเฟยไม่อนุญาตให้ใครเข้าออกสวนนั้นตามอำเภอใจ ท่านแม่ทัพไม่รู้หรือ”

หลินรุ่ยเอินเงียบงันไป ใบหน้านั้นแฝงการครุ่นคิด เขาหันหน้ามองไปที่โต๊ะตัวแรกทางซ้ายมือ แม้จะห่างกันไกลสักหน่อย แต่ก็เห็นใบหน้างดงามนั้นได้ ปากก็ตอบกลับว่า “ข้าไม่รู้ว่ามีกฎเช่นนั้นด้วย”

“ช่างเถิด ขอเพียงไม่พูดออกไปก็ไม่เป็นไร” กุนซือยิ้มปลอบใจ ด้วยฐานะของท่านแม่ทัพ ถ้าบุกรุกสวนโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์จะเป็นอย่างไร

“อย่างนั้นหรือ ขอเพียงไม่พูดออกไปก็ไม่เป็นไรแล้วหรือ” หลินรุ่ยเอินพูดทวนคำของอีกฝ่ายออกมาอย่างไม่รู้ตัว

กุนซือสังเกตเห็นความผิดปกติของเขา จึงหันหน้ามองไปตามสายตาของหลินรุ่ยเอิน จากนั้นก็ได้แต่ถอนใจ เริ่มอึดอัดใจขึ้นมา

บนเวที ละครยังคงทำการแสดงต่อไปอย่างออกรสออกชาติ