ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

หลังจากการแสดงปิดฉากลง กุยหวั่นรู้สึกราวกับปลดภาระหนักลงได้แม้ว่าใจจะไม่ได้อยู่กับการแสดงบนเวทีเท่าใดนัก แต่นางก็รู้ว่าละครสนุกมาก น่าเสียดายที่นางไม่มีใจจะไปตั้งใจฟัง เดิมทีชีวิตก็ไม่ต่างกับละครอยู่แล้ว จะต้องไปนั่งดูให้เกิดประโยชน์อันใด

กุยหวั่นลุกขึ้นเดินออกไปนอกบริเวณตำหนัก รถม้ามาจอดรออยู่ด้านนอกแล้ว วันนี้นางเหนื่อยเต็มที อยากจะกลับไปพักผ่อนดีๆ ตอนเดินเข้ามาไม่ทันสังเกต ที่แท้ระเบียงทางเดินของตำหนักยาวถึงเพียงนี้ หรือที่นางรู้สึกเช่นนั้นเป็นเพราะอารมณ์ของนางเปลี่ยนไปกันแน่

“โหลวฮูหยินโปรดหยุดก่อน” เสียงพูดหนึ่งเรียกรั้งกุยหวั่นเอาไว้ นางหันหน้าไป เห็นตวนอ๋องยืนยิ้มห่างออกไปสามก้าว

กุยหวั่นย่อตัวคำนับ ยิ้มบางๆ แล้วตอบ “ตวนอ๋องมีอะไรจะชี้แนะหรือเพคะ” สายตาเยียบเย็นเช่นนี้ทำให้คนเห็นรู้สึกหวาดกลัวขึ้นเป็นเท่าตัว แต่จะไม่พูดด้วยก็ไม่ได้

ตวนอ๋องก้าวยาวมาตรงข้างกายกุยหวั่น เดินเคียงข้างกุยหวั่นออกไปนอกตำหนัก “ท่านอัครเสนาบดีไม่อยู่ ข้าจะนำทางฮูหยินเอง”

กุยหวั่นตอบเสียงเรียบ “ขอบคุณตวนอ๋องที่เป็นห่วงเพคะ”

ตวนอ๋องหัวเราะออกมา แม้แต่เสียงหัวเราะก็ดูกำแหงกว่าคนอื่นอยู่หลายส่วน “ท่านอัครเสนาบดีช่างเอาใจใส่งานแผ่นดิน คืนนี้ก็จะอยู่ค้างในวังหรือ”

“การทำเพื่อแผ่นดินก็เป็นสิ่งที่สมควรแล้ว” กุยหวั่นพบว่าตนเองปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้มากขึ้นทุกทีแล้ว จนตอนนี้ถึงกับพูดจาเสแสร้งเช่นนี้ได้

“เป็นเรื่องธรรมดาอย่างนั้นจริงหรือ” ตวนอ๋องพูดจบ สังเกตเห็นว่ากุยหวั่นไม่มีท่าทีใดจึงเปลี่ยนหัวข้อไป “มีภรรยางดงามเช่นนี้ ถ้าเป็นข้าย่อมไม่มีทางอยู่ค้างในวังแน่นอน” คำพูดแฝงการแทะโลม เห็นได้ว่าต้องการหยั่งเชิง เขาอยากจะลองดูว่าความอดทนของหญิงผู้นี้มีมากเท่าใด

ได้ยินคำพูดนี้แล้ว กุยหวั่นเพียงแค่ขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมายิ้มบาง “เช่นนั้นพระชายาตวนอ๋องคงโชคดีมาก” นางช้อนตามอง เห็นรถม้าอยู่ด้านหน้าจึงลอบถอนหายใจแล้วพยักหน้าเบาๆ เป็นนัย “ท่านอ๋อง รบกวนพระองค์แล้ว หม่อมฉันถึงรถแล้วเพคะ” พูดจบนางไม่ได้รอให้ตวนอ๋องตอบอะไร เดินจากไปโดยไม่หันกลับมา

ตวนอ๋องตะลึงอยู่ตรงนั้น ไม่รู้จะทำอย่างไร ขุนนางในชุดแดงที่อยู่ด้านข้างเดินเข้ามาใกล้ ยืนอยู่ข้างกายตวนอ๋อง พูดประจบว่า “ท่านอ๋องชอบหญิงผู้นี้หรือพ่ะย่ะค่ะ”

เห็นตวนอ๋องไม่มีปฏิกิริยาใด เขาคิดว่าตนเองเดาถูก จึงพูดด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ขึ้นอีกว่า “โหลวฮูหยินคนนี้แตะต้องไม่ได้ แต่กระหม่อมสามารถหาหญิงที่คล้ายนางหกเจ็ดส่วนมาให้ท่านอ๋องชื่นชมได้”

ทันใดนั้นตวนอ๋องก็หัวเราะเย็นชา “ใครบอกว่าข้าชอบหญิงคนนี้” เขาเอี้ยวตัวมามองคนตรงหน้าด้วยสายตาเย็นชาแล้วพูดเสียงเคืองขุ่นว่า “แต่ถึงข้าชอบก็ไม่เอาตัวปลอม เจ้าเมืองโจว ถ้ามีเวลามาสนใจความคิดของข้า สู้เอาเวลามากสักนิดไปคิดว่าจะรักษาตำแหน่งบนหัวของตนเองได้อย่างไรจะดีกว่า”

พูดจบเขาก็ก้าวยาวจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งขุนนางชุดแดงผู้นั้นให้ตกตะลึง เหงื่อผุดเต็มหัว