ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่หก

ท้องฟ้าสุดแนวป่าดูสว่างสดใสขึ้นหลังหิมะตกในเมือง

เพียงพริบตาก็ถึงต้นปีที่สองของรัชศกเทียนไจ่ วันนี้ในเมืองหลวงมีหิมะตกหนักที่น้อยครั้งจะได้เห็น แสดงถึงนิมิตหมายอันดีที่หาได้ยาก พ้องกับคำโบราณที่ว่า ‘หิมะที่ตกตามฤดูกาลเป็นสัญญาณแห่งความอุดมสมบูรณ์’

ที่น่าเสียดายก็คือช่วงต้นปีใหม่เกิดเรื่องใหญ่สะเทือนไปทั่วเมืองหลวง ฮ่องเต้เสด็จไปไหว้พระที่วัดฮู่กั๋ว ขอพรให้ลมฝนตกต้องตามฤดูกาล ในวัดมีภิกษุรูปหนึ่งพูดว่าอิ๋งกุ้ยเฟยเป็น ‘ชนวนหายนะของแผ่นดิน’ ฮ่องเต้จึงพิโรธหนักสั่งตัดหัวภิกษุทันที ก่อนที่ภายหลังจะพบว่าภิกษุรูปนี้คือ ‘จื้อคงต้าซือ’ ผู้ที่ได้ฉายาว่า ‘ภิกษุพุทธะ’ มีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่ชาวบ้าน เพียงไม่นานในเมืองหลวงก็เกิดความวุ่นวาย วิพากษ์วิจารณ์กันไปทั่ว

เรื่องนี้ดูเหมือนจะไม่กระทบไปถึงจวนอัครเสนาบดี เนื่องจากปีนี้ในจวนมีฮูหยิน ดังนั้นจึงดูครึกครื้นเป็นพิเศษ หิมะปกคลุมไปทั่วพื้นที่ ย้อมทุกสิ่งเป็นสีเงินขาว ภายในจวนประดับประดาด้วยโคมไฟและกระดาษสี ดูครึกครื้นอย่างมาก ภายในลานกว้างของจวน พ่อบ้านเฒ่าเดินอย่างมั่นคง ก้าวยาวมาทางเรือนพักทิศตะวันตก เมื่อเห็นประตูปิดสนิทเขาก็รู้สึกแปลกใจ จึงเดินเข้าไปแล้วเคาะประตูเป็นจังหวะ ปากก็ตะโกนพูด “คุณชายก่วน คุณชายก่วน…”

ประตูถูกเปิดออก คุณชายอายุน้อยคนหนึ่งเดินออกมาจากเรือนพัก เขาสวมชุดผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้ม คิ้วเรียวยกขึ้น ตาโตสุกใส ดูสุภาพสง่างามและมีรอยยิ้มเป็นกันเอง ให้ความรู้สึกสดชื่นเป็นผู้ดีที่ยากจะอธิบายด้วยคำพูด แม้แต่พ่อบ้านที่พบเจอคนมามากก็ยังอดชื่นชมไม่ได้ คำนับเขาอย่างนบนอบยิ่ง “คุณชายก่วน ที่ลานด้านหน้ากำลังต้มเหล้าดอกเหมย ท่านอัครเสนาบดีและฮูหยินให้มาเชิญท่านไปด้านหน้าขอรับ”

ก่วนซิวเหวินมาอยู่ที่จวนได้สองเดือนเต็มแล้ว เขาย้อนนึกถึงเมื่อสองเดือนก่อนก็รู้สึกราวกับตนอยู่ในความฝันจริงๆ

เขาพยักหน้าให้พ่อบ้านอย่างอ่อนโยนแล้วพูดขึ้น “ขอบคุณมาก” ก่อนจะดึงประตูปิดลงและเดินตามพ่อบ้านไปทางลานด้านหน้า

ตลอดทางเจอสาวใช้และแม่นมไม่น้อยพากันคำนับเขา ก่วนซิวเหวินใช้รอยยิ้มตอบกลับ พ่อบ้านแอบชื่นชมในใจ ทั้งจวนล้วนรู้ว่าฮูหยินพาคุณชายอายุน้อยคนหนึ่งกลับมาจากในวัง แต่ไม่มีใครรู้ความเป็นมาของเขา ฮูหยินบอกว่าเขาเป็นคนเก่งที่อบรมสั่งสอนได้ ผ่านไปไม่นานแม้แต่ท่านอัครเสนาบดีก็ยังชื่นชมในความเก่งของเขา รับเขาไว้เป็นศิษย์ และลั่นวาจาไว้ก่อนว่าการสอบขุนนางต้นฤดูใบไม้ผลิปีนี้เขาต้องสอบผ่านแน่นอน ตนเองเป็นพ่อบ้านมาหลายปี คำที่ท่านอัครเสนาบดีพูดไว้ไม่เคยผิดพลาดมาก่อน คนผู้นี้คือจ้วงหยวน* ในอนาคตไม่ผิดแน่ พ่อบ้านช้อนตาขึ้นมองคนข้างกาย สิ่งที่ดียิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่มีความเย่อหยิ่งเลย เป็นกันเองและมีมารยาทกับคนอื่นตลอดเวลา

ทั้งสองเพิ่งจะเดินไปถึงลานด้านหน้าก็เห็นโหลวเช่อเดินเข้ามาหาจึงชะงักฝีเท้าลง

โหลวเช่อเดินเข้ามาใกล้ บนใบหน้ามีรอยยิ้มสดใส

* จ้วงหยวน (จอหงวน) คือตำแหน่งของผู้ที่สอบเข้ารับราชการได้เป็นอันดับหนึ่ง โดยการสอบขุนนางในสมัยโบราณ (เคอจวี่) แบ่งเป็นฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ สอบเลื่อนทีละระดับขั้น เริ่มจากระดับอำเภอหรือจังหวัดเรียกว่าการสอบถงซื่อ ผู้สอบผ่านได้เป็นซิ่วไฉ มีสิทธิ์เข้าร่วมสอบเซียงซื่อในระดับมณฑล หากสอบผ่านจะได้เป็นจวี่เหริน ซึ่งต้องเข้ามาสอบระดับฮุ่ยซื่อที่เมืองหลวงเพื่อขึ้นเป็นจิ้นซื่อ ได้บรรจุเข้ารับราชการ เมื่อผ่านการสอบทั้งสามระดับจะได้เข้าสอบหน้าพระที่นั่งคือการสอบเตี้ยนซื่อ เพื่อคัดเป็นบัณฑิตเอกสามชั้น ซึ่งบัณฑิตเอกขั้นหนึ่งมีสามคน เรียงตามคะแนนเรียกว่าจ้วงหยวน (จอหงวน) ปั๋งเหยี่ยน และทั่นฮวา