ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

“แน่นอนอยู่แล้ว” กุยหวั่นหยิบสุราที่เพิ่งต้มเสร็จแล้วอธิบายว่า “นี่เป็นสิ่งที่ฮองเฮาประทานให้ เดิมทีเหล้ามีรสไม่เข้มนัก แต่ใครจะรู้ว่าพอต้มกับดอกเหมยแล้วจะกลายเป็นเหล้าที่รสดีเช่นนี้ได้” เพิ่งพูดจบรอยยิ้มของนางก็จางหายไป คิดถึงฮองเฮาในวังหลวงนั้น กุยหวั่นก็นึกเสียดาย วันที่สามหลังจากงานฉลองในวังหลวง ฮองเฮาเชิญนางเข้าวัง เดิมทีคิดว่าฮองเฮาอาจจะทำให้นางลำบากใจ ใครจะรู้ว่าอีกฝ่ายสุภาพอ่อนหวาน มีมารยาทไปทุกอย่าง หลังจากนั้นกุยหวั่นก็รู้สึกชอบฮองเฮาผู้นี้ขึ้นมา ไปๆ มาๆ ทั้งสองก็กลายเป็นสหายกัน

ฮองเฮาที่สง่างามผู้นั้นก็เหมือนกับดอกเหมย ดูได้นาน ดมได้นาน ชื่นชมได้นาน ทว่าน่าเสียดายที่ในสายตาของฮ่องเต้มีเพียงดอกโบตั๋นงามล่มเมืองเท่านั้น

เห็นท่าทางซึมเศร้าของกุยหวั่นแล้ว ก่วนซิวเหวินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย ในชั่วอึดใจนั้นมีเพียงเสียงพูดคุยหัวเราะดังลอดออกมาจากดงต้นเหมย และกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แตะจมูก

กุยหวั่นเป็นคนสนุกสนาน เมื่อสังเกตเห็นว่าบรรยากาศชืดลงก็ยิ้มออกมาในทันที “ท่านจ้วงหยวน เหตุใดไม่พูดอะไรบ้างเล่า เหล้าดอกเหมยหอมเกินไป ดึงเอาวิญญาณของเจ้าไปแล้วหรือ” หลังจากโหลวเช่อบอกว่าเขาจะต้องสอบผ่าน ทุกครั้งกุยหวั่นจะชอบใช้สรรพนามนี้มาหยอกเขา

ได้ยินคำเรียกนี้ ก่วนซิวเหวินก็มีท่าทางเขินอาย พอจ้องหน้ากุยหวั่นอีกครั้งก็เห็นความน่ารักขี้เล่นจากดวงตานาง เขาตกตะลึงไปเล็กน้อย ปากก็พูดขึ้นว่า “ฮูหยินอย่าล้อข้าเล่นอีกเลย…”

เห็นเขาจะเขินอายทุกครั้งเพราะคำเรียกว่า ‘จ้วงหยวน’ กุยหวั่นก็หัวเราะออกมา ความเบิกบานกระจายไปทั่วเรือนเหมยย่วน ทั้งเรือนอบอวลไปด้วยความสุข

ระหว่างที่พวกเขากำลังพูดคุยกันอย่างเบิกบาน พ่อบ้านก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน เห็นท่าทางตื่นตระหนกของเขาแล้ว กุยหวั่นก็เคร่งเครียดขึ้นมา

พ่อบ้านโค้งตัว ยื่นเทียบเชิญสีเหลืองใบหนึ่งมาให้แล้วพูดเสียงหอบ “ฮองเฮารับสั่งให้เข้าเฝ้าด่วนขอรับ”

กุยหวั่นขมวดคิ้วรับเทียบเชิญนั้นมา เห็นเพียงตัวอักษรหวัดบนนั้นเหมือนเขียนขึ้นอย่างรีบร้อน กุยหวั่นลอบตกใจ ปกติฮองเฮาเป็นคนรอบคอบเรียบร้อย ตัวอักษรงดงามเหมือนกับตัวของนาง ไม่เคยมีลายมือหวัดเช่นนี้มาก่อน หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น

กุยหวั่นลุกขึ้นทันใดแล้วสั่งการ “เตรียมรถม้า ข้าจะเข้าวัง” นางแสดงท่าทีขอโทษให้ชายหนุ่มแล้วหมุนตัวเดินออกไปอย่างว่องไว

ชายหนุ่มถือจอกสุรา มองแผ่นหลังของนางอย่างเป็นห่วง นางเดินไกลเขาออกไปทุกที…

ตำหนักฮองเฮาแห่งนี้ในสองเดือนที่ผ่านมานางเข้าออกมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางถึงกับถูกขวางไว้นอกประตู

ตำหนักฮองเฮาในวันนี้รักษาการณ์เข้มงวดเป็นพิเศษ แม้ว่านางกำนัลประจำกายฮองเฮาจะออกมารับด้วยตนเองตามปกติ ทว่าองครักษ์ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้นางเข้าไป

กุยหวั่นนึกโมโห จึงหยิบป้ายทองบนตัวออกมา ป้ายทองส่องประกาย ด้านหน้ามีอักษรเพียงตัวเดียวว่า ‘โหลว’ องครักษ์เห็นป้ายทองแล้วก็ลดความดุดันลง ก่อนจะถอยไปอยู่ด้านข้าง คิดไม่ถึงว่าป้ายคำสั่งของโหลวเช่อจะใช้การได้ดีกว่าคำสั่งของฮองเฮา กุยหวั่นพูดไม่ออกไปในทันที ที่นี่เดิมทีก็เป็นโลกแห่งความไม่ถูกต้องอยู่แล้ว ผู้ที่มีอำนาจอยู่ในมือจริงๆ เท่านั้นจึงจะเป็นผู้แกร่งกล้า