ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

ท่ามกลางขุนนางเหล่านั้น หางตาของกุยหวั่นก็เหลือบไปเห็นว่ายังมีคนยืนอยู่ที่มุมด้านซ้าย นิ่งเงียบไม่ขยับ ที่แท้ยังมีคนที่ไม่กลัวอำนาจอยู่ด้วย ด้วยความประหลาดใจ กุยหวั่นจึงจ้องมองไป แล้วก็ต้องตกตะลึงกับร่างงามสง่าที่ยืนอยู่ตรงนั้น จะเป็นผู้ใดถ้าไม่ใช่แม่ทัพหลินรุ่ยเอิน!

วันนี้เขาสวมชุดคลุมยาวสีขาว ดูสุภาพเรียบร้อยมาก หากแค่มองรูปลักษณ์ภายนอก ใครจะรู้ว่าเขาคือแม่ทัพผู้กล้าหาญไร้เทียมทานบนสนามรบ ข้างกายเขามีขุนนางและทหารใต้บังคับบัญชากลุ่มหนึ่งล้อมอยู่เช่นกัน ทว่าไม่รู้นางมองผิดไปหรือไม่ กุยหวั่นรู้สึกเหมือนเขากำลังจับจ้องมาที่นาง!

ในที่สุดโหลวเช่อก็พูดคุยทักทายกับคนกลุ่มใหญ่พอเป็นพิธีจนครบแล้ว รอจนทุกคนเดินจากไป กุยหวั่นก็รู้สึกเพลียขึ้นมาเล็กน้อย

นี่ก็คืองานฉลองในรั้วในวังอย่างนั้นหรือ ช่างเสแสร้งและแฝงความฟุ่มเฟือยเอาไว้อย่างมากทีเดียว

โหลวเช่อสังเกตเห็นท่าทางของนางดูแปลกไปจึงเอ่ยถามเสียงเบาว่า “กุยหวั่น เหนื่อยแล้วหรือ”

กุยหวั่นหันหน้ามายิ้มบาง “ตอนนี้งานฉลองยังไม่เริ่มเลยด้วยซ้ำ”

โหลวเช่อหัวเราะในท่าทีของนางที่เห็นชัดว่าเหนื่อยแต่ก็ยังยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู ดึงสายตาของขุนนางหลายคนให้หันมามอง

“ช่างเป็นหญิงที่งดงามเป็นหนึ่งจริงๆ” ในมุมหนึ่ง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่กำยำกำลังมองดูกุยหวั่นพลางพูดวิจารณ์ ผู้ที่เอ่ยปากคือแนวหน้าผู้เป็นกำลังหลักของหลินรุ่ยเอิน มีนามว่า ‘หลัวเฉิง’

ชายหนุ่มสูงผอมที่อยู่ด้านซ้ายพูดด้วยสีหน้าดูถูก “พวกเราสู้เอาเป็นเอาตายอยู่ที่ชายแดน เจ้าคนที่ดีแต่เล่นหมึกเขียนอักษรเหล่านี้กลับมามีความสุขอยู่ในเมืองหลวง ท่านดูโหลวฮูหยินคนนี้สิ ข้าโตมาจนป่านนี้ ยังไม่เคยเห็นหญิงงามถึงเพียงนี้มาก่อนเลย”

ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันชอบฝ่ายบุ๋นดูแคลนฝ่ายบู๊ ขุนนางฝ่ายบู๊อยู่ในวังเลื่อนตำแหน่งได้ไม่เร็วเท่าฝ่ายบุ๋น การดูแลปลอบขวัญก็ไม่เท่ากับฝ่ายบุ๋น ดังนั้นแม่ทัพที่ชายแดนในใจล้วนไม่ค่อยพอใจ

“แม่ทัพโจว ระวังคำพูดด้วย ไม่ดูเสียบ้างว่าที่นี่คือสถานที่ใด!” ผู้ที่ตำหนิเขาคือบัณฑิตวัยกลางคนที่อยู่กับหลินรุ่ยเอินที่หอสุราในวันนั้น และเป็นกุนซือของหลินรุ่ยเอิน เป็นผู้มีชื่อเสียงว่ามีแผนการร้อยแปดและมองการณ์ไกล มีฐานะสูงมากในเหล่าทหาร เมื่อถูกเขาตำหนิเช่นนี้ ชายหนุ่มผอมสูงผู้นั้นก็หุบปากในทันที

ท่านกุนซือหมุนตัวมา เห็นใบหน้าหลินรุ่ยเอินดูยากจะคาดเดา จึงถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดว่า “ท่านแม่ทัพ ข้าคิดว่าด้วยสายตาของท่าน คงจำโหลวฮูหยินได้เช่นกัน พวกเรากับนางนับว่ามีวาสนาได้พบหน้ากัน”

หลินรุ่ยเอินนิ่งราวกับไม่ได้ยิน ยังคงมีท่าทางเย็นชาดังเดิม

ท่านกุนซือไม่สนใจ ยังคงพูดต่อไปว่า “คิดไม่ถึงจริงๆ ว่านางก็คือโหลวฮูหยิน”

หลินรุ่ยเอินได้ฟังก็ขมวดคิ้ว กำลังคิดจะพูดอะไรตอบกลับไป ในตอนนี้เองเขาสังเกตเห็นโหลวเช่อก้มหน้าลงพูดคุยบางอย่างกับกุยหวั่นด้วยสีหน้าอ่อนโยน ขณะที่กุยหวั่นเองก็เอียงหน้ามายิ้มให้ เห็นดังนั้นหลินรุ่ยเอินก็ขมวดคิ้วแน่นยิ่งขึ้น เผยอปากขึ้นแต่ลืมไปว่าจะพูดอะไร

เห็นท่าทางของเขาแล้ว กุนซือก็ขมวดคิ้วเช่นกัน ก่อนจะสบถอย่างเศร้าใจ “หญิงงามเป็นภัยร้าย”