ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

“อิ๋งกุ้ยเฟย ท่านจะพากระหม่อมไปที่ใดกันแน่” โหลวเช่อเรียกรั้งอิ๋งกุ้ยเฟยเอาไว้ด้วยน้ำเสียงที่ดูห่างเหินยิ่ง

เหยาอิ๋งหมุนตัวกลับ บนใบหน้างามแฝงความคับแค้นใจ จ้องตรงไปยังโหลวเช่อ ชายหนุ่มที่นางปักใจรักผู้นี้ ตอนนี้กลับใช้น้ำเสียงเย็นชาห่างเหินเช่นนี้พูดกับนาง นางรู้สึกหัวใจถูกบีบรัด แต่ยังคงพูดตอบไปด้วยเสียงอ่อนหวาน “ท่านไม่รู้จักสถานที่ตรงหน้านี้หรือ”

จะไม่รู้จักได้อย่างไร โหลวเช่อยังคงพูดอย่างไร้เยื่อใยดังเดิม “ที่นี่คือตำหนักจิ่งอี๋ที่สร้างขึ้นใหม่”

“ไม่ใช่” เหยาอิ๋งส่ายหน้าโดยแรง น้ำเสียงเศร้าโศกเจือสะอื้น “นี่ไม่ใช่ตำหนักจิ่งอี๋ นี่ไม่ใช่…นี่คือดอกบัวที่ข้าชอบ นี่คือระเบียงทางเดินที่ข้าชอบ นี่คือบันไดหยกที่ข้าชอบ…” พูดถึงตอนท้าย เหยาอิ๋งก็ก้มหน้าลงสะอื้นไห้

ทั้งที่กำลังมองดูเหยาอิ๋งร่ำไห้อยู่ตรงหน้า ทว่าในสมองโหลวเช่อกลับผุดใบหน้าของกุยหวั่นขึ้นมา หญิงสาวที่มีความงามเช่นเดียวกันสองคน แต่นิสัยกลับแตกต่างกันมากมายเช่นนี้ เหยาอิ๋งรูปลักษณ์ภายนอกงดงามจับตา ภายในใจอ่อนแอ ส่วนกุยหวั่นรูปลักษณ์ภายนอกสวยสง่า แต่ภายในมีอิสระไม่ถูกเหนี่ยวรั้ง

“ท่านคิดอะไรอยู่” เหยาอิ๋งเห็นโหลวเช่อใจลอยก็รู้สึกร้อนรนใจ

โหลวเช่อได้สติ มองหน้าเหยาอิ๋งแล้วถอนหายใจ ก่อนจะพูดกล่อมนางอย่างอ่อนโยน “อิ๋งเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่าตนเองทำอะไรอยู่ ที่นี่คือวังหลวง มีหูตามากมาย เจ้าเคยรับปากข้าว่าจะระวังทุกอย่าง เจ้าทำตามอำเภอใจเช่นนี้จะนำภัยมาสู่ชีวิตได้”

ได้ยินเขาเปลี่ยนคำเรียกขานตน เหยาอิ๋งก็วางใจลงแล้วพูดขึ้นช้าๆ “ข้าร้อนใจ วันนี้เห็นท่าน…ท่านดีต่อคุณหนูอวี๋เช่นนั้น ข้าเสียใจมาก ดังนั้น…”

โหลวเช่อขมวดคิ้วแล้วตอบ “กุยหวั่นเป็นภรรยาที่เจ้าหามาให้ข้า เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไรกันแน่”

เหยาอิ๋งตะลึงไปเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ไม่น่าดูยิ่งกว่าร้องไห้ออกมา “จริงสิ ข้าเป็นคนหามาให้ท่านเอง เดิมทีข้าคิดว่าข้าไม่อยู่ข้างกายท่าน เช่นนั้นก็หาหญิงสักคนที่ไม่ด้อยไปกว่าข้ามาเป็นภรรยาท่าน แต่ว่า…แต่ว่าวันนี้ข้าเห็นภาพพวกท่านอยู่ด้วยกันแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้…โอ้สวรรค์ ข้าต่ำช้าถึงเพียงนี้ แม้แต่ข้ายังรังเกียจตัวข้าเองเลย” เหยาอิ๋งสองมือปิดหน้า น้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง

ตอนแรกที่นางเข้าวัง นางหวังด้วยใจจริงว่าโหลวเช่อจะหาภรรยาที่ดีได้สักคน คิดถึงตอนที่ได้ยลโฉมอวี๋กุยหวั่นที่วัดหงฝู นางก็ขอสมรสพระราชทานให้แก่โหลวเช่อ แต่นางวางไม่ลง…วางชายหนุ่มงามสง่าผู้อ่อนโยนตรงหน้านี้ไม่ลง ดังนั้นในคืนวันแต่งงานของเขา นางจึงเรียกตัวเขาเข้าวัง คิดหาร้อยพันวิธีรั้งตัวเขาไว้ ตนเองอยู่ในวังถูกสนมชายาคนอื่นรังแก เขาก็มาอยู่ข้างกายคอยปกป้องนาง ดังนั้นนางจึงไม่ต่อต้าน ยอมอาศัยเขาให้มาปกป้อง ทุกคนเห็นนางอ่อนแอรังแกง่าย แต่จะรู้ได้อย่างไรว่านางมีจุดประสงค์อื่น

รอบตัวเหยาอิ๋งปกคลุมไปด้วยความรู้สึกเศร้าเสียใจอย่างหนัก แม้แต่กุยหวั่นก็ยังสัมผัสได้ ในใจนางเองก็รู้สึกเจ็บ ช่างเป็นความรู้สึกที่หนักอึ้งเหลือเกิน

โหลวเช่อไร้คำพูด ทำได้เพียงมองหน้าเหยาอิ๋ง มันเริ่มตั้งแต่เมื่อใดกันหนอ ที่บนตัวหญิงผู้นี้เริ่มมีความเศร้าเสียใจและกลัดกลุ้มที่ไม่อาจคลายออกได้เช่นนี้ เขาถอนหายใจแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในแขนเสื้อ เช็ดน้ำตาให้เหยาอิ๋งที่ร้องไห้น้ำตาเป็นสายอย่างอ่อนโยน