ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 5-บทที่ 6

ลมหายใจของเขาเข้ามาใกล้ นางก็รู้สึกสบายใจ เอียงหัวอิงบนไหล่ของชายหนุ่มเบาๆ เมื่อสังเกตเห็นว่าเขาคิดจะถอยหลัง นางจึงยื่นมือไปโอบเอวของเขาแล้วพูดเสียงหวาน “อย่าไปจากข้า ต่อไปข้าก็จะไม่สนใจว่าท่านจะมีหญิงอื่นหรือไม่ ขอเพียงท่านไม่จากข้าไปก็พอ”

ได้ยินคำพูดของนาง โหลวเช่อไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ไม่ได้ผลักนางออกอีก

ในที่สุดกุยหวั่นก็อดใจไม่ไหวยื่นหน้าออกมาจากด้านหลังภูเขาจำลอง ลอบมองสถานการณ์ด้านนอก คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ได้เห็นจะเป็นฉากความงามที่อิ๋งกุ้ยเฟยแอบอิงแนบชิดกับโหลวเช่ออย่างอ่อนโยน แท้จริงแล้วพวกเขาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก น่าเสียดายที่โชคชะตาเล่นตลก

ไม่รู้เพราะเหตุใด กุยหวั่นในวันนี้จึงรู้สึกเศร้าใจเช่นกัน แม้ว่าโหลวเช่อจะไม่ใช่คนที่นางรัก แต่เห็นสามีของตนเองใกล้ชิดกับอิ๋งกุ้ยเฟยด้วยตาตนเอง ในใจก็อดเกิดปมขึ้นมาบ้างมิได้

ตัวนางที่ไม่มีความรักเป็นพื้นฐานยังถือสาในเรื่องนี้ ถ้าให้ฮ่องเต้ที่รักอิ๋งกุ้ยเฟยทรงรู้เข้า…มันจะไม่…กุยหวั่นไม่กล้าคิดต่อ เตือนตนเองให้ลืมเรื่องทั้งหมดในวันนี้

ในที่สุดพวกเขาก็เดินจากไปไกล กุยหวั่นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ร่างที่พิงภูเขาจำลองรู้สึกเมื่อย นางจึงยืดตัวตรง การแสดงคงใกล้จะเริ่มแล้ว นางกำลังคิดจะกลับไป แต่พอหมุนตัวก็ได้ยินเสียงดังมาจากพุ่มไม้ นางตกใจ ในพุ่มไม้ยังมีคนซ่อนอยู่หรือ

กุยหวั่นถอยหลังไปสองก้าว จ้องไปยังสถานที่ที่มีเสียงดังออกมา ในความมืดนางประสานสายตาเข้ากับคนคนหนึ่ง

กุยหวั่นคิดไม่ถึงว่าในพุ่มไม้จะมีคนอยู่จริงๆ นางรู้สึกตื่นตระหนก หากเรื่องวันนี้แพร่งพรายออกไป ต้องนำมาซึ่งภัยถึงชีวิตอย่างแน่นอน หัวใจนางเต้นแรง จ้องไปยังเงาร่างในความมืดแล้วตะคอกเสียงเบาว่า “ใครอยู่ตรงนั้น!”

คนในพุ่มไม้เหมือนจะถูกนางทำให้ตกใจจึงหดตัวกลับไป กิ่งไม้ที่เขาแตะถูกมีเสียงดังสวบสาบ ได้ยินชัดเป็นพิเศษในคืนเงียบสงัดเช่นนี้

เห็นอีกฝ่ายลนลานยิ่งกว่านาง กุยหวั่นจึงสงบใจแล้วพูดเสียงเฉียบขาดว่า “ออกมา!” พุ่มไม้นิ่งไม่ขยับ ผ่านไปครู่หนึ่งเงาร่างนั้นจึงมุดออกมาจากพุ่มไม้อย่างช้าๆ เห็นเพียงอีกฝ่ายมีร่างผอมบาง สวมชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม เขาดูลนลานมาก เสื้อผ้าถูกกิ่งไม้เกี่ยวก็ใช้มือดึง แต่ดึงอยู่หลายครั้งก็ยังไม่หลุด

เห็นท่าทางทุลักทุเลของเขาแล้ว กุยหวั่นก็สบายใจขึ้นและอยากหัวเราะออกมา ในตอนนี้เองร่างที่ซุ่มอยู่ในความมืดมาตลอดนั้นก็ดึงชายเสื้อออกมาได้ในที่สุดแล้วเงยหน้าขึ้น

กุยหวั่นจ้องมองไป คิดไม่ถึงว่าผู้ที่ซ่อนอยู่ในพุ่มไม้จะเป็นชายหนุ่มอายุน้อยหน้าตาหมดจดงดงามคนหนึ่ง ผิวพรรณขาวนวลเนียนยิ่งกว่าสตรี รูปหน้าสวยงาม ดวงตาคู่นั้นสุกใสและกระจ่างใสอย่างอธิบายไม่ถูก เผชิญหน้ากับชายหนุ่มรูปงามผู้ใสซื่อแล้ว กุยหวั่นก็ไร้คำพูด

กุยหวั่นปรับสภาพอารมณ์สักครู่ แล้วเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เจ้าเป็นใคร” ดูการแต่งตัวของเขาแล้วไม่เหมือนคนสูงศักดิ์ ความงามสง่ายิ่งไม่เหมือนกัน พวกสูงศักดิ์ไม่มีดวงตาใสกระจ่างราวน้ำค้างเช่นนี้

ชายหนุ่มมีท่าทางตกใจ แต่ก็สงบลงได้อย่างรวดเร็วแล้วตอบว่า “ข้าเข้าวังมาพร้อมกับคณะละครคุนหยวน”

กุยหวั่นนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงนึกขึ้นได้ว่าการแสดงที่จะเริ่มอีกไม่นานนี้ดูเหมือนจะเป็นของคณะละครคุนหยวนที่มีชื่อเสียง นางจึงวางใจลงได้ครึ่งหนึ่ง ขอเพียงเขาไม่ใช่คนในวังหลวงก็จัดการได้ง่ายมากแล้ว

“ในเมื่อเป็นคนของคณะละคร เหตุใดไม่ไปเตรียมตัวก่อนขึ้นเวทีที่ตำหนักหน้า แต่กลับมาอยู่ที่นี่”