ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

ชายหนุ่มผู้นั้น ไม่ว่าผู้ใดได้พบเห็นคงไม่มีทางลืมได้ลงกระมัง ได้ยินว่าเป็นศิษย์เอกของอัครเสนาบดี ดูเป็นผู้มีความสามารถ ที่หาได้ยากก็คือความใสซื่อราวน้ำนั้น ช่างเป็นชายหนุ่มรูปงามเสียจริง! เขาเป็นทหารมาหลายปี คนที่เห็นมาในสองวันนี้ยอดเยี่ยมที่สุด เมื่อวานเขายังสงสัยว่าคนที่มีความโดดเด่นล้วนไปรวมตัวอยู่ที่จวนอัครเสนาบดีโหลวแล้วหรือไร

ชายหนุ่มรูปงามผู้นั้น หลังจากที่เขามาถึงก็ร้อนใจ จะลงไปใต้หุบเขาให้ได้ แต่ใครดูก็รู้ว่าเป็นบัณฑิตอ่อนแอ ผู้ใดจะกล้าให้เขาลงไปเสี่ยง ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวานเนินเฟิ่งซียังถูกไฟโหมโอบล้อม จากนั้นเรื่องประหลาดที่สุดก็เกิดขึ้น ชายหนุ่มยืนอยู่บนเนินเขานิ่งราวก้อนหินมาหนึ่งคืนโดยไม่กินไม่ดื่มไม่พูดจา เช้าวันนี้ตอนรองนายกองเห็นชายหนุ่มอีกครั้งก็ดูแตกต่างจากเมื่อวานราวกับเป็นคนละคน

เมื่อวานตอนที่เห็นเขาคราแรก เขายังเป็นชายหนุ่มใสซื่อเหลือเกิน ความงามนั้นดูจะเกินขอบเขตของบุรุษเพศไป แต่เขาในวันนี้ ผมถูกลมแรงพัดกระเซิง หน้าตาอิดโรย ดวงตาสุกใสเมื่อวานในวันนี้กลับเต็มไปด้วยความเคียดขึ้งและความเย็นเยือกราวน้ำแข็ง เหมือนกับเปลี่ยนจากหนุ่มน้อยเป็นหนุ่มใหญ่ภายในคืนเดียวอย่างไรอย่างนั้น เวลาเพียงคืนเดียวสามารถเปลี่ยนแปลงคนได้มากมายขนาดนี้เชียวหรือ

“ท่านรองนายกอง ชายหนุ่มผู้นั้นดูน่ากลัวจริง เมื่อวานยังไม่เป็นเช่นนี้เลย” ทหารพูดอย่างจนใจ “แต่นี่เขาก็ไม่ได้กินอะไรมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ต้องเอาอะไรไปให้เขาสักนิดหรือไม่”

รองนายกองพยักหน้า แล้วก็ส่ายหน้าทันที ก่อนจะพูดขึ้นว่า “ข้าจะไปเอง”

เขารับตะกร้าไม้ไผ่จากมือของทหารแล้วเดินขึ้นเนินด้านขวามือไป ยังไม่ทันเดินไปถึงหน้าชายหนุ่มผู้นั้น ชายหนุ่มก็หันหน้ามาเสียก่อนแล้วถามว่า “ลงไปใต้หุบเขาได้หรือยัง” วันก่อนเสียงนี้ยังกระจ่างใสมาก วันนี้กลับเยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็ง

รองนายกองส่ายหน้า กำลังคิดจะยื่นอาหารในมือไปให้ แต่เห็นชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมา ยังคงจ้องลงไปในหุบเขา เขาจึงลอบถอนใจอยู่ด้านข้าง สายตาจับจ้องชายหนุ่มแน่วนิ่ง เดิมคิดจะพูดกล่อม แต่ก็คิดได้ว่าพูดกล่อมไปก็ไร้ประโยชน์ จึงตัดสินใจไม่พูดอะไร

ผมของชายหนุ่มถูกลมพัดปลิวขึ้น ใบหน้าด้านข้างดูแข็งกระด้างขึ้นเพียงชั่วข้ามคืน สายตาก็ดูลึกล้ำยากจะคาดเดาเพราะได้ตัดสินใจมุ่งมั่นบางอย่าง ใบหน้างามสง่าขาดความอบอุ่น แต่ดูนิ่งเฉยและดื้อรั้นที่ยากจะอธิบายได้เพิ่มมากขึ้น การเปลี่ยนแปลงบนตัวเขาเพียงชั่วข้ามคืนฉายรังสีอำมหิตที่น่าประหลาดออกมา ทำให้คนไม่อาจเลื่อนสายตาหนีได้จริงๆ

ที่นี่คือเนินเฟิ่งซี ยืนอยู่ตรงนี้สามารถเห็นหุบเขาทั้งหมดได้ ท้องฟ้ามืดลงแล้ว เบื้องหน้าดำมืด หุบเขาเบื้องล่างราวกับหลุมดำที่ลึกไม่มีที่สิ้นสุด มองอะไรไม่ชัดเจน เขายืนนิ่งอยู่เนิ่นนาน มันนานเท่าใดแล้วหนอ