ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

เนื้อม้าหยาบ กินได้ยาก นี่อาจจะเป็นมื้อที่ไม่อร่อยที่สุดในชีวิตที่กุยหวั่นเคยกิน แต่ตอนนี้นางหิวจนท้องกิ่ว ไม่มีเวลาจะสนใจรสชาติแล้ว จึงบังคับตนเองให้กินลงไปไม่น้อย หลินรุ่ยเอินเห็นนางกินอย่างลำบากก็รู้สึกสงสาร จึงเอ่ยปากพูดว่า “รออีกสองวัน พวกเราก็กลับไปได้แล้ว”

“หนึ่งวัน” กุยหวั่นไม่สนใจสายตาสงสัยของหลินรุ่ยเอิน นางพูดอย่างมั่นใจ “ไม่ถึงหนึ่งวัน บนนั้นต้องมีคนมาตามหาพวกเราที่นี่แน่นอน” ในระหว่างที่มองไปโดยรอบ รอยยิ้มมั่นใจของนางยิ่งดูสดใส

หลินรุ่ยเอินไม่พูดจา กวาดสายตามองไปรอบๆ ใต้หน้าผาที่ทำให้คนลืมโลกภายนอกกลับทำให้เขาเกิดความอาวรณ์บางอย่างขึ้นมา

กุยหวั่นกินเนื้อม้าแบบไม่รับรู้รสชาติ แต่สีหน้ากลับสดชื่น มีรอยยิ้มสดใส หลินรุ่ยเอินหลุบเปลือกตาลง ปกปิดความเศร้าและกลัดกลุ้มในดวงตาเอาไว้

ในขณะเดียวกัน บนเนินเฟิ่งซีกองกำลังรักษาวังก็พากันค้นหาอย่างไม่ลดละ นายทัพคนหนึ่งวิ่งไปพลางสั่งการ ทหารข้างกายก็เอ่ยปากพูดว่า “ท่านรองนายกอง ให้พวกทหารพักสักครู่ได้หรือไม่ขอรับ หากันมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว ทุกคนล้วนเหน็ดเหนื่อย”

ผู้นำทหารที่ถูกเรียกว่า ‘ท่านรองนายกอง’ นั้นมีสีหน้าลำบากใจ หันมองไปบนเนินสูงทางซ้ายมือ ร่างงามสง่าร่างหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้นนิ่งไม่ขยับ รองนายกองจึงหันมาตอบว่า “พักไม่ได้ เห็นสีหน้าของท่านอัครเสนาบดีโหลวหรือไม่ ไม่อยากมีชีวิตกันแล้วหรือ” พูดจบก็ลอบถอนใจ นับตั้งแต่รู้ว่าผู้ที่ตกหน้าผาคือโหลวฮูหยิน อัครเสนาบดีก็มีทีท่าเป็นเช่นนี้ และด้วยเวลาที่ยืดออกไป สีหน้าของเขาก็ยิ่งย่ำแย่ขึ้นทุกที

ทหารได้ยินดังนั้นก็โอดครวญเสียงเบา “ไฟที่เนินเฟิ่งซีนี้ต้องใช้เวลาวันกว่าจึงดับสนิท ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ไม่มีทางลงไปหาคนใต้หุบเขาได้”

รองนายกองเองก็ถอนใจแล้วพูดขึ้น “ช่วยไม่ได้ ถ้าหาคนไม่เจอจริงๆ พวกเราคงจะ…” คำพูดหลังจากนี้อย่างไรก็พูดไม่ออก คิดๆ ดูแล้วก็รู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก

ทหารจนใจ มองไปทางอัครเสนาบดีที่อยู่บนที่สูง ความเย็นเยือกพุ่งขึ้นมาตามสันหลังอย่างไร้สาเหตุ ทันใดนั้นเขาก็หันมาพูดขึ้น “จริงสิ ชายหนุ่มผู้นั้นเป็นอย่างไรบ้าง”

รองนายกองขมวดคิ้ว นึกถึงชายหนุ่มที่ขี่ม้ารุดมาที่นี่เมื่อวานนี้ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมา ไม่กี่ชั่วยามหลังจากอัครเสนาบดีแจ้งเรื่องที่โหลวฮูหยินตกหน้าผาให้ทางบ้านรับรู้ก็มีชายหนุ่มอายุน้อยผู้หนึ่งรีบรุดเดินทางมา เพิ่งจะลงจากหลังม้า เจ้าม้าก็ล้มลงตายเพราะเหน็ดเหนื่อยมากเกินไป ภาพนั้นยังติดตาเขามาจนถึงตอนนี้