ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

กุยหวั่นมองก่วนซิวเหวินอย่างเป็นห่วง “ถ้ามีวันหนึ่งเจ้าพบว่าความรู้สึกของเจ้าขัดกับอำนาจฮ่องเต้ เจ้าจะเลือกอะไร ทิ้งอะไร” ไม่รู้เพราะเหตุใดนางจึงถามคำถามนี้กับเขา คำถามที่นางเองก็ไม่มีคำตอบ

ได้ยินดังนั้นก่วนซิวเหวินก็ตะลึงงัน ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร เขาส่ายหน้าเบาๆ “ข้าก็ไม่รู้ว่าควรจะเลือกอย่างไร” คำตอบทั้งสองอย่างล้วนไม่ถูกต้อง แต่ก็ไม่ผิด ในสภาพการณ์เช่นนี้ไม่มีค่าพอจะให้เลือก

กุยหวั่นผิดหวังในคำตอบอยู่บ้างจึงไม่พูดอะไรต่อ ทั้งๆ ที่นางรู้ว่าคำถามนี้เลือกยาก แต่นางยังคงหวังว่าผู้อื่นจะให้คำตอบแก่นางได้ กุยหวั่นส่ายหน้าเบาๆ แล้วเบือนหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง พูดเสียงเบาขึ้นว่า “ลมวสันต์ข้าไม่เคยคุ้น พัดเข้าในม่านมุ้งด้วยเหตุใด”

ก่วนซิวเหวินได้ฟังบทกลอนก็ตกใจ นี่เป็นสองประโยคสุดท้ายในกลอนวสันต์คะนึง เมื่อท่องจากปากของกุยหวั่น มันกลับแฝงเอาความเวิ้งว้างและเลือนรางว่างเปล่าเอาไว้ เขาทนไม่ไหวจึงเอ่ยถามขึ้น “ฮูหยินเจอเรื่องไม่สบายใจอะไรมาอย่างนั้นหรือ”

“ใช่แล้ว” กุยหวั่นตอบอย่างตรงไปตรงมา “เรื่องไม่สบายใจอย่างมาก”

ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ฮองเฮายังคงไม่มีความเคลื่อนไหว นางจึงรู้สึกร้อนใจไม่สบายใจขึ้นมา

ก่วนซิวเหวินขมวดคิ้ว ถามอย่างอ่อนโยน “เรื่องอะไรกันที่ทำให้ฮูหยินไม่สบายใจได้”

หรือเพราะเรื่องของอัครเสนาบดีโหลว ภาพเหตุการณ์เมื่อสามเดือนก่อนนั้นแล่นเข้ามาในสมองของเขาทันที

กุยหวั่นอยากจะทดสอบความเข้าใจของเขาที่มีต่อราชสำนัก จึงพูดเตือนความจำ “เจ้าจำเหตุการณ์เรื่องวัดฮู่กั๋วได้หรือไม่”

ก่วนซิวเหวินรู้สึกสงสัยอย่างยิ่ง “วัดฮู่กั๋ว? หมายถึงเรื่องที่อิ๋งกุ้ยเฟยกับฮองเฮาไปไหว้พระกันในครั้งนี้หรือ”

“อะไรนะ” กุยหวั่นคิดว่าตนเองฟังผิด นางขมวดคิ้วแน่น แม้แต่น้ำเสียงก็เคร่งเครียดขึ้นมา “อิ๋งกุ้ยเฟยกับฮองเฮาไปไหว้พระกันหรือ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อใด” เหตุใดนางจึงไม่รู้เรื่องนี้เลย เรื่องนี้มีอะไรเข้าใจผิดกันใช่หรือไม่

หรือว่า…

ก่วนซิวเหวินเห็นปฏิกิริยาของนางดูแปลกไป จึงอธิบายอย่างช้าๆ “สามวันก่อน อิ๋งกุ้ยเฟยกับฮองเฮาไปไหว้พระขอพรเพื่อขจัดความวุ่นวายที่เหลือจากเหตุการณ์ในวัดฮู่กั๋ว เรื่องนี้คนรู้กันทั่วเมืองหลวง ทุกคนล้วนประหลาดใจว่าเหตุใดทั้งสองจึงไปไหว้พระด้วยกันได้”

กุยหวั่นตะลึงงัน ความหนาวเหน็บพุ่งขึ้นหัว เข้าใจแล้วว่าปัญหาเกิดขึ้นที่ใด ฮองเฮาคงจะลงมือแล้วอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงออกจากเมืองหลวงไปไหว้พระพร้อมกับอิ๋งกุ้ยเฟย เพราะมีเพียงเวลานั้นจึงจะสะดวกที่จะลงมือ ทั้งหมดนี้…โหลวเช่อล้วนรู้แล้วกระมัง ดังนั้นพ่อบ้านจึงปิดบังเรื่องจริง รายงานที่มีทุกวันล้วนเป็นเรื่องโกหกนาง ความร้ายแรงของปัญหาก็คือในเมื่อโหลวเช่อรู้ถึงแผนของฮองเฮาแล้ว เช่นนั้นฮองเฮาก็ต้องพ่ายแพ้อย่างไม่ต้องสงสัยไม่ใช่หรือ จากอดีตจนถึงปัจจุบัน คนที่พ่ายแพ้ในการแย่งชิงอำนาจฮ่องเต้มักจะมีทางเดินเพียงทางเดียว…คิดถึงตรงนี้กุยหวั่นก็รู้สึกหัวใจเย็นวาบ