ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

นางลุกขึ้นในทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไม่เหลือความสบายอารมณ์ที่น่าหลงใหลเช่นเดิม “พวกนางไปกี่วันแล้ว ไปเมื่อสามวันก่อนใช่หรือไม่”

ก่วนซิวเหวินถูกการกระทำอย่างกะทันหันของนางทำให้ตกใจ “ใช่แล้ว ไปเมื่อสามวันก่อน คาดว่าจะกลับมาเช้าวันพรุ่งนี้” เขาไม่เข้าใจสาเหตุที่กุยหวั่นมีสีหน้าซีดเผือดอย่างฉับพลัน แต่ฟังออกถึงความร้ายแรงของสถานการณ์นี้

ไม่ได้การ เรื่องนี้จะให้เกิดขึ้นไม่ได้

กุยหวั่นหมุนตัวกำลังจะวิ่งออกนอกประตูไป ทว่าก่วนซิวเหวินจับมือนางเอาไว้ก่อนจะก้มลงมองมือของตนเองอย่างตกใจ แต่เขาจะปล่อยให้นางผลุนผลันออกไปเช่นนี้ไม่ได้ เขารีบถามนางอย่างร้อนใจทันที “มีอะไรหรือ”

มือที่ถูกจับอย่างกะทันหันรู้สึกเจ็บ ทำให้นางได้สติคืนมาไม่น้อย เมื่อได้ยินชายหนุ่มถามเช่นนี้ นางก็เตือนตนเองไม่ให้ลนลาน

ต้องสงบสติ เรื่องราวจะต้องเปลี่ยนแปลงได้แน่นอน นางยกมุมปากยิ้มแล้วสั่งชายหนุ่มว่า “ซิวเหวิน เจ้าไปช่วยข้าเรียกรถม้าสักคัน ไม่เอารถของในจวน และอย่าทำให้พ่อบ้านรู้ ตอนนี้ข้าจะออกไปข้างนอก”

อาจเพราะนางเรียกเขาว่า ‘ซิวเหวิน’ เรียกจนหัวใจของเขากระตุก อาจเพราะในแววตาของนางฉายความจนหนทาง จึงทำให้เขาไม่อาจถามต่อ เมื่อเห็นกุยหวั่นกลับมาสงบนิ่งได้ดังเดิม เขาก็วิ่งออกจากประตูไปทันที

รถม้าคันหนึ่งวิ่งผ่านถนนใหญ่หน้าจวนอัครเสนาบดีอย่างรวดเร็ว ตวัดฝุ่นจนปลิวฟุ้ง แล่นไปพร้อมกับเสียงล้อรถที่หมุนอย่างบ้าบิ่น

รถม้าโคลงเคลงจนกุยหวั่นไม่สบายตัวอย่างยิ่ง แต่นางจะต้องอดทน มือนางข้างหนึ่งพิงกรอบประตูตัวรถม้าเอาไว้แล้วค้อมตัวลงต่ำ ครุ่นคิดอย่างหนักว่าฮองเฮาจะใช้วิธีใด

กุยหวั่นเหมือนจะพอเดาได้ ก่อนหน้านี้ได้ยินว่าในจวนพระสัสสุระมีกลุ่มนักสู้เดนตายที่ร้ายกาจกลุ่มหนึ่ง วิธีที่ใช้ในครั้งนี้คงจะเป็นการบุกเข้าสังหารระหว่างทางกระมัง ถ้าทำเช่นนี้ก็สามารถผลักความรับผิดชอบไป รักษาชีวิตของพระสัสสุระไว้ได้ แล้วฮองเฮาเล่า ตัวนางคิดจะทำอย่างไร นางตัดสินใจจะตายอยู่แล้ว…หรือว่า…

กุยหวั่นรู้สึกร้อนใจอย่างมาก หัวใจว้าวุ่นไปตามแรงสั่นสะเทือนนั้น ครั้งก่อนโหลวเช่อรับปากนางว่าจะไว้ชีวิตฮองเฮา ก็ได้ทำตามสัญญาแล้ว ในครั้งนี้…เขาคงไม่ปรานีอีกแล้วกระมัง

ตอนนี้ควรจะทำอย่างไรดี ตอนนี้จะขัดขวางฮองเฮาได้ทันการณ์หรือไม่ ไม่มีผู้ใดช่วยนางได้เลยหรือ