ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

ชื่อถูกเรียกโดยเสียงที่คุ้นเคย ความยินดีพุ่งขึ้นในหัวใจของก่วนซิวเหวิน เขายืนอยู่นานแล้ว น้ำตาของนาง ความมึนงงของนาง อาการจิตใจเลื่อนลอยของนาง เขามองเห็นอย่างชัดเจน แต่นางไม่ได้สังเกตเห็นเขา เขาก็ยังรออย่างอดทน ในที่สุดก็รอจนได้ยินเสียงนางขานเรียก ชั่วขณะนั้นเขาเหมือนได้ยินเสียงน้ำแข็งปริแตก

กุยหวั่นเห็นชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเป็นมิตรที่กระจ่างใสราวน้ำเหมือนก่อนหน้านี้ออกมา ความดุดันเมื่อครู่เหมือนเป็นเรื่องไม่จริง ชายหนุ่มยังคงเป็นคนเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใดเลย นางพลันรู้สึกโล่งอกและสบายใจขึ้น ก่วนซิวเหวินคนเมื่อครู่นั้นดูน่ากลัวเกินไปจริงๆ

ชายหนุ่มยิ้มอย่างเบิกบาน ก่อนจะเดินเข้ามาหนึ่งก้าวแล้วพูดอย่างอ่อนโยน “ฮูหยินไม่เป็นไรมากใช่หรือไม่ ได้รับบาดเจ็บที่ไหนหรือไม่” เห็นกุยหวั่นส่ายหน้าตอบ เขาก็เบาใจลงได้บ้าง จึงจ้องมองกุยหวั่นด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ไม่พูดจา ในแววตาแฝงความรู้สึกซับซ้อนบางอย่างเอาไว้

ผู้ที่รู้สึกตกใจจริงๆ ก็คือโหลวเช่อ ชั่วขณะที่เห็นชายหนุ่ม โหลวเช่อก็เกิดความรู้สึกประหลาดใจ จิตใจของคนผู้นี้เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างมาก บนตัวเขาแฝงความแหลมคมราวคมดาบ ในแววตามีความเฉียบคมและมุ่งมั่นเพิ่มมากขึ้น สังเกตเห็นแววตาลุ่มหลงที่เขามองกุยหวั่น ในใจของโหลวเช่อก็รู้สึกรำคาญใจเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว จึงเอ่ยปากว่า “ซิวเหวิน เจ้าก็เหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ” พูดจบโหลวเช่อก็ทิ้งทุกคนเอาไว้ แล้วช้อนอุ้มกุยหวั่นเข้าไปในกระโจม ขณะเดียวกันก็สั่งให้ท่านหมอเข้ามาในกระโจมเพื่อรักษากุยหวั่นด้วย

เห็นแผ่นหลังของพวกเขาเดินไกลออกไป รอยยิ้มกระจ่างใสของก่วนซิวเหวินก็หายไปจากใบหน้าในทันที เขายืนอยู่ท่ามกลางสายลม มองดูร่างที่ทำให้เขาเป็นห่วงนั้นอย่างเย็นชา ในใจสับสนว้าวุ่น ไม่มีช่วงเวลาใดที่ทำให้เขารับรู้ได้ดีกว่าเมื่อครู่ เขาต้องการอำนาจ ต้องการความร่ำรวย ต้องการตำแหน่งฐานะ ทันใดนั้นเองเขาก็เกิดความปรารถนาอันไร้ขอบเขตขึ้นมา

เขาจะต้องมีกำลังที่สามารถต่อกรกับโหลวเช่อได้ จึงจะสามารถเข้าใกล้ความปรารถนาเหล่านั้น…

บนเนินเฟิ่งซีวุ่นวายไปทั่ว บรรดาทหารจัดการเก็บเรื่องเล็กเรื่องน้อยทุกอย่าง ภายในกระโจมมีท่านหมอเดินเข้าออกไม่หยุด ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ท่ามกลางสายลม ดูช่างอ้างว้างและโดดเดี่ยว

ในที่สุดฟ้าก็สว่าง น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดเงยหน้าขึ้นมอง จึงไม่ทันเห็นว่าบนท้องฟ้ามีลมพัดแรงจนเมฆกระจายเป็นลางแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ การเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา…

“สถานการณ์เป็นอย่างไร” โหลวเช่อยืนอยู่นอกกระโจม สอบถามท่านหมอที่อยู่ข้างกายด้วยน้ำเสียงแฝงความกังวลยิ่ง

“ฮูหยินเลือดลมอ่อนแรง และยังได้รับความตกใจ” ท่านหมอมองอัครเสนาบดีอายุน้อยที่มีฐานะสูงมีอำนาจมากซึ่งอยู่ตรงหน้าตนเองแล้วก็รู้สึกหวั่นเกรง เป็นแพทย์หลวงในวังมานานหลายปี เขาไม่เคยเห็นอัครเสนาบดีแสดงสีหน้าให้เห็นชัดเจนเช่นนี้มาก่อน ท่านหมอค่อยๆ สงบใจลงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแสดงความเคารพ “อาการบาดเจ็บของฮูหยินไม่ร้ายแรง ขอเพียงพักฟื้นดีๆ สักระยะก็จะหายได้เอง”