ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

โหลวเช่อจึงคลายปมที่หัวคิ้วแล้วพยักหน้าเบาๆ “ไปเขียนใบสั่งยาเถอะ” พูดจบเขาก็หมุนตัวพลิกเปิดม่านกระโจมแล้วเดินเข้าไป

ภายในกระโจมเงียบเชียบไร้เสียง กลิ่นหอมผ่อนคลายลอยมาแตะจมูก โหลวเช่อก้าวเท้าไปที่ข้างโต๊ะแล้วเปิดเตากำยาน ดับก้อนกำยานข้างใน จากนั้นจึงหมุนตัวไปจับจ้องเตียงที่อยู่กลางกระโจม บนเตียงที่ปูพรมขนแกะเอาไว้ บัดนี้มีร่างอรชรร่างหนึ่งนอนหลับสนิทอยู่ ผมดำขลับสยายลงบนพรมสีขาวหิมะ ยิ่งขับเน้นให้ดวงหน้างามของคนบนเตียงดูซีดขาว

โหลวเช่อเดินมานั่งลงข้างเตียงเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มขนแกะขึ้นมาจนถึงส่วนลำคอของกุยหวั่นอย่างอ่อนโยน คลุมร่างนางไว้อย่างมิดชิด

ทันใดนั้นผ้าห่มใต้มือก็มีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย เขากลอกตามองไปเห็นเปลือกตาของกุยหวั่นขยับเบาๆ เพียงชั่วครู่นางก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาดำเปล่งประกายนั้นลึกล้ำราวกับหมู่ดาว

“ใต้เท้าสามี…” กุยหวั่นเรียกเขาเสียงเบา หัวยังรู้สึกหนักอึ้งอยู่

โหลวเช่อจ้องหน้ากุยหวั่นด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่ได้ตอบกลับ เห็นนางอยากจะลุกนั่ง เขาจึงหยิบหมอนปักลายมารองไว้ด้านหลังนาง

กุยหวั่นเห็นเขาเป็นเช่นนี้ก็รู้สึกตกใจ นางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เข้าใจทุกอย่าง “ท่านโกรธข้าหรือ” กุยหวั่นเพิ่งจะนั่งตรงก็รู้สึกราวกับโลกหมุน จำต้องเอนหลังไปพิงหมอนปักลาย

ความกลัดกลุ้มในใจที่พูดไม่ออกทำให้โหลวเช่อมีสีหน้าเฉยชา แต่เมื่อสังเกตเห็นกุยหวั่นดูไม่ค่อยสบาย เขากลับรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ ความรู้สึกทั้งสองอย่างตีกันอยู่ในใจ ทำให้เขาทนไม่ไหวเอ่ยปากตำหนิแฝงความโมโหจางๆ เอาไว้ “เจ้าไม่อยากมีชีวิตแล้วหรือ เหตุใดต้องมาที่นี่ด้วย” อีกนิดเดียวนางก็อาจต้องอยู่ใต้หุบเขาตลอดไปเสียแล้ว

กุยหวั่นยิ้มบางๆ “ข้าจะมาเพื่อยับยั้ง แต่พอมาถึงที่นี่ จึงได้รู้ว่ากำลังของตนเองเบาบางเหลือเกิน” น้ำเสียงแผ่วเบาแฝงความเจ็บปวด

โหลวเช่อได้ยินคำพูดโศกเศร้านี้แล้ว คำตำหนิที่เดิมอยากจะพูดกลับพูดไม่ออกอีก หญิงสาวที่ตนเองปกป้องและรักใคร่ทะนุถนอมครั้งนี้กลับทำเรื่องที่เสี่ยงอันตรายเช่นนี้ ทำให้เขาเป็นห่วงมาก เขาถอนหายใจเบาๆ แล้วถามอย่างจนใจ “กุยหวั่น ทำไมเจ้าจึงใส่ใจเรื่องของฮองเฮามากขนาดนี้”

กุยหวั่นฉีกยิ้มและนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในตอนที่โหลวเช่อคิดว่านางจะไม่ตอบแล้ว นางก็เอ่ยปากขึ้น “แล้วเหตุใดท่านจึงใส่ใจเรื่องของฮองเฮาขนาดนี้เล่า”