ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

โหลวเช่อนิ่งอึ้งไป รู้สึกเหมือนไม่อาจพูดออกมาได้ชั่วขณะ ก่อนจะมองสีหน้าซีดขาวของกุยหวั่น “ข้าไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ฮองเฮา ทุกอย่างในวันนี้นางเป็นคนหาเรื่องเอง” หลังจากพูดประโยคนี้อย่างแข็งกร้าวจบแล้ว น้ำเสียงเขาก็อ่อนลงอีกครั้ง “กุยหวั่น เจ้าอย่าสนใจเรื่องเหล่านี้อีกเลย ข้าจะจัดการเอง” เขายื่นมือไปรวบผมของนางแล้วดึงผ้าห่มคลุมตัวนางอย่างดี กลัวว่าความเย็นบนเนินเฟิ่งซีจะทำให้อาการป่วยของนางหนักขึ้น

“ไม่ยุ่งไม่ได้…” กุยหวั่นพึมพำเบาๆ

โหลวเช่อประหลาดใจยิ่งนัก เขาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยในทันที

ไม่ได้รอให้เขาเอ่ยปาก กุยหวั่นก็พูดขึ้นอีกว่า “ใต้เท้าสามี ฟังข้าเล่าเรื่องสักเรื่องได้หรือไม่”

โหลวเช่อรู้ว่าเรื่องที่นางจะเล่าตอนนี้ต้องสำคัญมาก เขาจึงไม่พูดจาอะไร เพียงรอคอยอย่างเงียบๆ

กุยหวั่นเลื่อนสายตาหนี จับจ้องไปบนเตากำยานบนโต๊ะแล้วค่อยๆ เล่าว่า “ท่านแม่ของข้า ยี่สิบปีก่อนเป็นหญิงงามเลื่องชื่อคนหนึ่ง นางมีนิสัยง่ายๆ สบายๆ และยังใจคอเด็ดเดี่ยวอยู่สามส่วน…”

โหลวเช่อตะลึงไปเล็กน้อย ย้อนคิดถึงตอนที่พวกเขาแต่งงานกัน บิดาของกุยหวั่นเพิ่งจะลาออกจากการเป็นขุนนางและจากมาโดยไม่มีอะไรติดค้าง แม้แต่งานมงคลของบุตรสาวก็ไม่ได้มาร่วมงาน ส่วนมารดาของนางได้ยินว่าเสียไปเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดตอนนี้นางจึงเล่าถึงชีวิตของมารดา หรือเรื่องนี้มีอะไรแอบแฝงอยู่ เมื่อสังเกตเห็นใบหน้ากุยหวั่นเหมือนลอยไปตามความทรงจำ เขาจึงตั้งใจฟังต่อไป

“ตอนที่ท่านแม่อายุยังน้อยเคยรักบัณฑิตตกอับคนหนึ่ง แต่งงานกับเขาโดยไม่สนใจคำคัดค้านของตระกูล และให้กำเนิดลูกสาวคนหนึ่ง แต่ว่าชีวิตหลังแต่งงานไม่เป็นดั่งหวัง ดังนั้นต่อมาท่านแม่จึงจากชายคนนั้นมา แล้วแต่งงานกับท่านพ่อของข้า” คำง่ายๆ ไม่กี่ประโยคเล่าเรื่องราวคร่าวๆ ของหญิงผู้หนึ่ง กุยหวั่นน้ำเสียงเป็นปกติ แต่โหลวเช่อกลับฟังออกถึงความโศกเศร้านั้น หัวคิ้วของเขาค่อยๆ ขมวดเป็นปม และเริ่มคาดเดาความหมายของเรื่องราวนี้ได้

กุยหวั่นเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะยกมุมปากยิ้มเศร้าแล้วพูดต่อ “ข้าอยู่ที่บ้านไม่เคยเห็นท่านแม่เบิกบานใจจริงๆ สักครั้ง นางมักจะมีความกังวล น้อยมากที่จะเห็นนางแย้มยิ้ม นางรักข้ามาก พูดได้ว่ารักใคร่ข้ามากที่สุด แต่นางกลับไม่สนใจพี่ชายข้าเลย ตรงกันข้าม ท่านพ่อชอบพี่ชายมาก แต่ไม่ชอบข้า…ท่านแม่สุขภาพแย่มาก ในปีที่ข้าอายุได้สิบสี่ปี นางก็อยู่ในสภาพตะเกียงที่น้ำมันใกล้เหือดแห้งเต็มที แม้ว่าท่านพ่อจะตามหาหมอชื่อดังมารักษาเท่าใด แต่ยังคงไร้ประโยชน์ ก่อนท่านแม่จะสิ้นใจนางอยากจะเห็นหน้าลูกสาวที่นางทอดทิ้งมาสิบกว่าปีนั้นสักครั้ง นางบอกข้าว่าตลอดเวลานางเอาความรักของลูกสาวคนนั้นมาไว้ที่ตัวข้า หวังว่าภายหน้าข้าจะคืนความรักนี้ให้กับพี่สาวที่ไร้วาสนาคนนั้นได้” พูดถึงตรงนี้กุยหวั่นก็เลื่อนตัวนอนลง เหมือนไม่คิดจะเล่าต่อไปอีก

โหลวเช่อตะลึงงัน คำตอบแทบจะออกมาจากปาก แต่เขายังคงถามเหมือนยังไม่ตายใจ “พี่สาวของเจ้า…”