ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

อวิ๋นเกอยื่นมือไปตรงหน้าจ้าวหลิงก่อนจะเริ่มแสดงละครมือ เสียงของนางประเดี๋ยวก็คล้ายเด็กสาว ประเดี๋ยวก็คล้ายคนชรา

“ทำไมเจ้าถึงไม่สบายใจ”

“ข้าไม่ได้ไม่สบายใจสักหน่อย”

“เจ้าโกหก หลอกตัวเองว่าสบายใจใช่ว่าจะช่วยให้สบายใจได้เสียหน่อย”

ใบหน้าชราบึ้งตึงไม่พูดตอบ ใบหน้าที่มีดอกไม้ปักประดับถามขึ้นอีกครั้ง “ทำไมเจ้าถึงปั้นหน้าเย็นชาอยู่ตลอดเวลา”

“เพราะข้ารู้สึกว่าทำเช่นนี้แล้วข้าจะดูสุขุมลุ่มลึก แตกต่างจากผู้อื่น”

“ถึงตอนทำหน้าปั้นปึ่งเย็นชา ใบหน้าเจ้าจะน่าดูอยู่ไม่น้อย แต่ยังไงข้าก็รู้สึกว่าเวลาเจ้ายิ้มนั้นน่ามองกว่าเป็นไหนๆ…”

“อวิ๋นเกอ!” จ้าวหลิงหันหน้ากลับมาอย่างหมดความอดทน แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นใบหน้าที่เปี่ยมด้วยรอยยิ้มสว่างไสวยิ่งกว่าดวงดาวบนฟากฟ้า

ปลายจมูกต่อปลายจมูก พวกเขาต่างสัมผัสถึงลมหายใจของแต่ละฝ่าย

อวิ๋นเกอพูดเบาๆ “พี่หลิง พรุ่งนี้ข้าก็จะไปแล้ว”

อวิ๋นเกอเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ น้ำเสียงของนางถึงได้แหบพร่าขึ้นมาเช่นนี้

บางทีอาจเพราะจ้าวหลิงที่นางเห็นเสมือนเป็นพี่ชายผู้นี้เป็นคนแรกที่ยอมฟังนางพูดเรื่อยเปื่อย และเข้าใจว่านางพูดถึงสิ่งใด แม้นางจะมีพี่ชายอยู่ถึงสองคน แต่เพราะท่านพ่อเพิ่งจะมีนางตอนอายุสี่สิบกว่า พี่รองจึงมีอายุห่างจากนางมาก ถึงจะรักเอ็นดูนางสักเพียงใด แต่เรื่องที่จะคุยกันได้ก็มีน้อยเต็มที

พี่สามอายุห่างจากนางน้อยลงมาหน่อย แต่ก็ไม่มีทางที่จะอดทนฟังนางพล่ามเรื่องต่างๆ ไม่มีหยุด เมื่อคืนหากเปลี่ยนเป็นพี่สาม เขาคงคว้าคอเสื้อของนางแล้วจับไปโยนทิ้งกลางทะเลทรายนานแล้ว

จ้าวหลิงอึ้งไปชั่วขณะด้วยเพิ่งตระหนักได้ จริงสิ! นางก็แค่เด็กผู้หญิงที่เขาเพิ่งจะรู้จักเท่านั้น ไม่ใช่คนที่จะตามเขากลับไปถึงฉางอันเสียหน่อย แต่รอยยิ้มงดงามเช่นนี้…

เขารู้สึกเหมือนรู้จักกับนางมานาน คุ้นเคยกับคำพูดเจื้อยแจ้วของนางเป็นอย่างดี หรือว่านี่คือ ‘คบหานานเนิ่นเสมือนเพิ่งรู้จัก แค่เพียงพบพักตร์ประหนึ่งสหายเก่า’*?

อวิ๋นเกอมองดูจ้าวหลิงที่กำลังจ้องมองนางนิ่ง นางยิ้ม กระเถิบเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขาแล้วเป่าปากพ่นลมใส่ “ข้าต้องไปแล้ว ห้ามท่านคิดเรื่องอื่น คิดได้ก็แต่เรื่องข้าเท่านั้น”

อวิ๋นเกอยิ้มซื่อไร้เดียงสา ส่วนจ้าวหลิงกลับใจเต้นระรัว เขารีบเบือนหน้าหนี “อวิ๋นเกอ เจ้าจะเล่านิทานให้ข้าฟังอีกครั้งได้หรือเปล่า”

เด็กชายที่เหมือนจะเกียจคร้านพูดคุยกับผู้คน จู่ๆ ก็ขอให้นางเล่านิทานให้ฟัง อวิ๋นเกอนึกดีใจ รีบเอ่ยปากร้องตะโกน “นอนลงๆ ท่านดูดาวไปพลาง ฟังข้าเล่านิทานไปพลาง ข้ามีเรื่องสนุกๆ จะเล่าให้ท่านฟังเยอะแยะ”

ไม่ทันรอให้จ้าวหลิงตอบรับ อวิ๋นเกอก็ดันไหล่เขาให้นอนลง หลังจากนั้นนางก็ล้มตัวลงนอนข้างๆ เขา จ้าวหลิงอดไม่ได้ที่จะขยับตัวเว้นระยะห่างไว้เล็กน้อย แต่อวิ๋นเกอกลับไม่รู้เรื่องรู้ราว ถือโอกาสขยับเข้าไปนอนอยู่ข้างๆ อีกฝ่าย เบียดตัวชิดกับไหล่ของจ้าวหลิง “ท่านอยากฟังเรื่องอะไร”

* ‘คบหานานเนิ่นเสมือนเพิ่งรู้จัก แค่เพียงพบพักตร์ประหนึ่งสหายเก่า’ สำนวนหมายถึงความลึกซึ้งของความรู้สึกไม่อาจวัดได้ด้วยระยะเวลา