ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

จ้าวพั่วหนูรีบพูดตัดบท “เลิกพูดได้แล้ว เงียบซะ” แต่ก็ไม่อาจปรามอีกฝ่ายได้สำเร็จ

จริงๆ แล้วอวิ๋นเกอก็ฟังคำพูดของอีกฝ่ายไม่ค่อยเข้าใจนัก นางรู้ก็แต่เพียงเด็กชายคนนี้น่าสงสาร ดังนั้นจึงได้แต่ฟังพลางพยักหน้าพลาง “เวลาข้าทำผิด ท่านแม่ก็ลงโทษให้ข้ายืน ถ้าเป็นความผิดขององค์จักรพรรดิ จะก่อกบฏก็เป็นเรื่องที่สมควร พวกเจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย”

จ้าวพั่วหนูไม่กล้าหันไปสังเกตดูสีหน้าของจ้าวหลิง สิ่งที่เขาอยากทำในยามนี้มีแต่แหงนหน้ามองฟ้าร่ำไห้ออกมายาวๆ ด้วยความจนใจ หรือเขาสังหารผู้คนมากเกินไป วันนี้สวรรค์ถึงได้ตัดสินใจลงโทษเขา

สายตาของจ้าวหลิงจับจ้องไปยังกองไฟ เขาพูดช้าๆ “ขุนนางบีบบังคับชาวบ้านให้ก่อกบฏ ไม่ใช่ความผิดของพวกเจ้า”

เด็กชายพูด “บุญคุณช่วยชีวิตไม่อาจลืม ได้ยินทุกคนเรียกเจ้าว่าอวิ๋นเกอ คุณชายน้อย แล้วท่านล่ะชื่ออะไร”

จ้าวหลิงพูด “เจ้าไม่ได้ติดค้างอะไรข้า เพราะฉะนั้นจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องรู้ชื่อข้า”

เด็กชายไม่ถามอะไรอีก เขากอดขนมปิ่งกับถุงน้ำแน่น ลุกขึ้นเดินลึกเข้าไปในความมืดมิด “พวกเจ้าเป็นคนรวย ข้าเป็นคนจน ชะตาชีวิตของพวกเราไม่เหมือนกัน จริงอยู่ข้าควรขอบใจที่พวกเจ้าช่วยข้าไว้ แต่ก็เพราะคนรวยเช่นพวกเจ้าพ่อแม่ข้าถึงต้องตาย เพราะฉะนั้นข้าจึงเอ่ยปากขอบคุณพวกเจ้าไม่ได้ ข้าชื่อเยวี่ยเซิง บุญคุณช่วยชีวิตนี้ข้าจะจำมันไว้ วันหน้าหากมีโอกาส ข้าย่อมต้องทดแทน”

“นี่ เจ้าคิดจะไปไหน” อวิ๋นเกอร้องถาม

“ไม่ต้องเป็นห่วง อย่างไรข้าก็ต้องมีชีวิตต่อไปให้ได้ ข้ายังต้องไปตามหาน้องสาวของข้า” เด็กชายหันกลับมาแล้วจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของอวิ๋นเกอ ก่อนจะเดินกะโผลกกะเผลกหายลับไปในความมืด

ผู้คนที่นั่งห้อมล้อมอยู่รอบกองไฟได้แต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ถึงได้มีคนกระซิบเสียงพูด “พวกขุนนางท้องถิ่นส่วนใหญ่ล้วนทำตัวไม่ต่างอะไรกับทหารที่พวกเราพบเจอในวันนี้ รังแกผู้ที่อ่อนแอกว่า กลัวผู้ที่แข็งแกร่งกว่า กลั่นแกล้งคนดี หวาดกลัวคนเลว เห็นเงินแล้วตาโต ประจบประแจงคนที่เหนือกว่า กดขี่ข่มเหงผู้ที่ต่ำต้อยกว่า ใช้วาทกรรมเต็มไปด้วยเหตุผลความถูกต้องอ้างว่าปฏิบัติตามกฎหมายต้าฮั่น มิอาจปล่อยคน แต่พอเจอกับผู้มีอิทธิพล พวกเขาก็กลัวจนยอมปล่อยคนไป”

จ้าวพั่วหนูไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะปรามผู้ใดอีก เขาทำได้ก็แค่เพียงตะโกนร้องเสียงดัง “ค่ำแล้ว ทุกคนแยกย้ายไปพักผ่อนได้แล้ว!”

จ้าวหลิงลุกเดินออกไปด้านนอก จ้าวพั่วหนูคิดจะตามไป แต่จ้าวหลิงเอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะหันหน้ากลับมามอง “ข้าอยากไปเดินเล่นตามลำพัง”

จ้าวพั่วหนูได้แต่ยืนนิ่งอยู่กับที่ รู้สึกลำบากใจ อวิ๋นเกอไล่ตามจ้าวหลิงไป นางชี้มือชี้ไม้ไปที่เสวี่ยหลาง เหมือนจะบอกจ้าวพั่วหนูว่าไม่ต้องเป็นกังวล

หลังจากเดินไปได้ประมาณหนึ่ง จ้าวหลิงก็นั่งลงบนพื้นหญ้า ไม่สนใจอวิ๋นเกอที่ตามมาอยู่ทางด้านหลัง สายตาจ้องนิ่งเข้าไปในความมืดมิด

อวิ๋นเกอยืนอยู่ข้างกายเขาเป็นนาน จ้าวหลิงเองก็เอาแต่นิ่งไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหว

อวิ๋นเกอใช้พู่กันวาดตาคิ้วจมูกลงบนมือของตัวเอง ใบหน้าของคนบนมือข้างหนึ่งมีหนวด ส่วนใบหน้าบนมืออีกข้างมีดอกไม้ปักอยู่