ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

“ท่านจ้าว ทำไมถึงต้องเกรงอกเกรงใจคนพวกนั้นมากมายแบบนี้ด้วย ทำเช่นนี้มิเท่ากับทำให้พวกเขาอายุสั้นหรืออย่างไรกัน”

จ้าวพั่วหนูกลับหันไปมองดูสีหน้าเรียบเฉยของจ้าวหลิงแวบหนึ่งพร้อมกับถอนหายใจด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง

เด็กชายที่ช่วยไว้ดูท่าจะหิวเกินไป อีกทั้งยังตื่นตระหนกตกใจติดต่อกันมาหลายวัน กว่าจะฟื้นคืนสติได้ ท้องฟ้าก็มืดไปจนสิ้น

ครั้นลืมตาตื่น เด็กชายกลับน้ำตาเหือดแห้ง เขาเอาแต่กินขนมปิ่งอยู่เงียบๆ ไม่พูดไม่จา เพียงชั่วเวลาไม่นานก็กินหมดไปแปดชิ้น หนำซ้ำยังขอกินอีก

อวิ๋นเกอร้องตกใจ “เดี๋ยวก็จุกตายพอดี!”

สายตาของเด็กชายยังคงจับจ้องอยู่ที่ขนมปิ่ง “เสร็จมื้อนี้ มื้อต่อไปข้าก็คงต้องอดอีก จุกตายดีกว่าอดตายเป็นไหนๆ พ่อข้าบอกว่าผีอดอยากยากจะได้กลับมาเกิดใหม่”

อวิ๋นเกอขมวดคิ้วมองดูอีกฝ่าย จ้าวหลิงที่ไม่ค่อยพูดจาจู่ๆ ก็เอ่ยปาก “เอาขนมปิ่งที่เหลือให้เขาไป”

อวิ๋นเกอรวบขนมปิ่งทั้งหมดใส่ถุงผ้ายื่นส่งให้ เด็กชายช้อนตามองไปที่จ้าวหลิง สีหน้าลังเล จ้าวหลิงพยักหน้าเล็กน้อย

เด็กชายรับถุงผ้าไว้ กอดมันไว้แนบอกราวกับเกรงว่าจะมีใครมาชิงเอาไป ทันใดนั้นน้ำตาของเขาก็ไหลร่วง “ท่านแม่ ข้ามีกินแล้ว ท่านแม่…ท่านพ่อ…ข้ามีกินแล้ว พวกท่านอย่าเอาน้องไปขาย…ท่านแม่…ท่านแม่อดตายไปแล้ว ท่านพ่อ…ท่านพ่อข้าก็ตายแล้ว…ท่านพ่อข้าก็ตายแล้ว”

จากที่เพียงหลั่งน้ำตาเงียบๆ เด็กชายก็เริ่มร้องไห้โฮออกมา สุดท้ายร่ำไห้เหมือนใจจะขาด เสียงของเขาทำลายความเงียบยามวิกาลลงจนสิ้น

ด้วยเก็บเกี่ยวผลผลิตไม่ได้ทำให้พวกเขาจนปัญญาส่งส่วย แต่หากไม่ส่งส่วย ขุนนางผู้ใหญ่พวกนั้นก็จะยึดที่ดินทำกินของพวกเขา เพื่อรักษาที่ดินไว้พ่อแม่ของเขาจึงได้แต่ต้องขายผู้เป็นน้องสาว

ปีที่สองเพราะภัยพิบัติจากฝูงตั๊กแตนทำให้เก็บเกี่ยวผลผลิตได้ไม่เต็มเม็ดเต็มหน่วย หลังส่งส่วย พวกเขาก็แทบไม่มีอันใดเหลือให้พอยาไส้ เปลือกไม้ในหมู่บ้านล้วนถูกลอกออกมาต้มกินจนหมดสิ้น แม้แต่ดินก็ยังถูกขุดใช้ประทังความหิวโหย

เพราะไม่อาจใช้ชีวิตเช่นนี้ได้อีกต่อไป พอมีคนพูดว่าให้ไปแย่งของกินจากมือพวกเศรษฐีมีเงิน พวกเขาก็ตัดสินใจลงมือแย่งชิงทันที สุดท้ายทางการก็ประกาศบอกว่าพวกเขาก่อกบฏ ตอนนั้นพวกเขาไม่สนอะไรทั้งสิ้น รู้เพียงแต่ต้องมีชีวิตต่อไปให้ได้ จะเรียกกบฏหรืออะไรก็ช่าง! ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังทยอยตายกันไปทีละคนจนไม่มีเหลือ…

“ทำไมพวกเจ้าถึงมีกิน ทำไมพวกเราถึงไม่มีกิน ท่านแม่บอกว่านี่เป็นชะตาลิขิต! แต่ข้าไม่เชื่อ ใครกันเป็นคนกำหนด!”

เด็กชายใบหน้าอาบไปด้วยน้ำตา สายตากวาดมองไปตามใบหน้าของพวกเขาทีละคนๆ แต่กลับไม่มีผู้ใดตอบคำถามของเขา

“อาจารย์สอนหนังสือที่ร่วมก่อกบฏกับพวกเราบอกว่านี่เป็นความผิดขององค์จักรพรรดิ เพราะจักรพรรดิเอาแต่ทำสงคราม เพื่อทำสงครามเขาถึงต้องการเงินจำนวนมาก และด้วยเหตุนี้ส่วยที่เรียกเก็บจึงมีแต่เพิ่มไม่มีลด ชาวบ้านที่ส่งส่วยไม่ไหว สุดท้ายถูกยึดที่ดินทำกินกลายเป็นคนเร่ร่อน เพื่อปราบปรามคนพวกนี้การลงโทษจึงหนักขึ้นทุกวัน แม้แต่ความผิดเล็กน้อยก็ยังลากเอาคนทั้งตระกูลไปรับโทษด้วย ในเมื่อเป็นความผิดขององค์จักรพรรดิ แล้วทำไมพวกเราจะเป็นกบฏต่อองค์จักรพรรดิไม่ได้ ทำไมถึงบอกว่าการก่อกบฏเป็นความผิด”