ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

ในที่สุดจ้าวพั่วหนูก็เข้าใจความหมายของอีกฝ่าย เขาชำเลืองดูจ้าวหลิง ในขณะที่มือทั้งสองข้างประเคนถุงเงินหนาหนักถุงหนึ่งส่งให้กับทหารผู้เป็นหัวหน้า “ต้องอยู่ปกป้องชายแดนเช่นนี้นับว่าลำบากยิ่งนัก เงินทองพวกนี้คงพอช่วยให้พวกนายท่านหาสุราดื่มไล่หนาวได้บ้าง”

หัวหน้าทหารชั่งถุงเงินในมือก่อนจะเอ่ยปากพูดพร้อมรอยยิ้มจอมปลอม “เสร็จจากเดินทางพวกเจ้าก็กลับบ้านไปกอดลูกเมียได้ แต่พวกเรานี่สิ กลับยังต้องอยู่ที่นี่คอยจัดการพวกกบฏ”

คนที่เดินทางมาพร้อมกับจ้าวพั่วหนูมีอยู่หลายคนที่รู้สึกขัดหูขัดตากับการกระทำเช่นนี้ เตรียมที่จะโวยวายอาละวาด ครั้นเห็นสายตาของจ้าวพั่วหนูที่จับจ้องมา พวกเขาก็ได้แต่นิ่งเงียบสะกดอารมณ์ไว้

จ้าวพั่วหนูสั่งให้ชายที่ยืนอยู่อีกด้านหยิบเงินให้ทหารพวกนั้นอีกถุง พอได้รับถุงเงินเพิ่มทหารนายนั้นก็ตีสีหน้าฝืนพอใจ “พวกเจ้าไปได้แล้ว”

แต่อวิ๋นเกอกลับไม่ยอมไป นางยืนกรานจะพาเด็กชายที่ยังคงสลบไสลไม่ได้สติคนนั้นไปด้วย จ้าวพั่วหนูจนปัญญาจึงได้แต่เอ่ยปากอ้อนวอนพวกทหาร พร้อมเสนอเงินให้อีกจำนวนหนึ่ง ทหารยิ้มเย็นชา “เจ้าเด็กนี่เป็นพวกกบฏ มีโทษสมควรตาย! พวกเจ้าทำเช่นนี้คงเบื่อชีวิตมากแล้วกระมัง”

จ้าวหลิงเอ่ยปากพูดเย็นชา “คนผู้นี้เพิ่งจะอายุเท่าไหร่กัน อย่างมากก็แค่สิบสามสิบสี่ จะไปก่อการกบฏกับผู้ใดได้”

อีกฝ่ายโกรธจัด ตวัดแส้ฟาดใส่จ้าวหลิง

อวิ๋นเกอมือไม้ว่องไว นางใช้มือข้างหนึ่งฉุดตัวจ้าวหลิงหลบได้ทัน พร้อมโบกมืออีกข้างเบาๆ ฝุ่นควันสีดำกลุ่มหนึ่งปรากฏขึ้นทันที ทหารนายนั้นยกมือปิดตา ตะโกนร้อง “ตาข้า ตาของข้า!”

ทหารนายอื่นๆ พากันชักดาบง้างธนู สงครามนองเลือดราวกับจะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้า

อวิ๋นเกอไม่รู้จักกลัว ตรงกันข้ามนางกลับหัวเราะเบาๆ “เด็กดี อย่าร้องนะ อย่าร้อง! ตาของท่านไม่เป็นอะไรสักหน่อย ที่ปลิวเข้าตาก็แค่อาหารจากดินแดนตะวันตก ไม่ใช่ยาพิษอะไรทั้งนั้น ข้าใช้มันเพื่อยับยั้งไม่ให้ท่านลงมือทำร้ายผู้อื่นก็เท่านั้น กลับไปใช้น้ำสะอาดล้างเสียหน่อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว”

จ้าวหลิงที่วางท่าเย็นชามาโดยตลอด พอได้ยินวาจาเย้ยหยันของอวิ๋นเกอ เห็นท่าทางกระเซอะกระเซิงของทหารนายนั้น รอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขายืนมือไขว้หลัง สีหน้าคล้ายกำลังชมการแสดงชั้นยอด

เด็กทั้งสอง…อายุยังไม่มาก แต่นิสัยกลับไม่เด็กเหมือนอายุ!

เพื่อให้ทหารกลุ่มนี้ยังรักษาชีวิตไว้ได้ เขาคงได้แต่ต้องยอมสละตนเองแล้ว

จ้าวพั่วหนูถอนหายใจอย่างจนปัญญา ตะโกนร้องว่าหยุดมือ ล้วงเอาจดหมายในอกเสื้อออกมาส่งให้ผู้ติดตามของหัวหน้าทหารผู้นั้น “นี่เป็นจดหมายที่นายท่านมอบให้ข้าไว้ก่อนออกเดินทาง”

ผู้ติดตามกำลังสะบัดกระดาษเตรียมเปิดอ่าน ครั้นเหลือบเห็นตราประทับด้านบน สีหน้าก็เปลี่ยนไปแทบจะในทันที รีบขยับก้าวเข้าไปกระซิบข้างหูของทหารผู้เป็นนาย

หัวหน้าทหารร้อนรนรีบน้อมคำนับติดๆ “ทำไมท่านถึงไม่รีบบอกว่าเป็นญาติของท่านแม่ทัพจ้าวเล่า เข้าใจผิดแล้ว เรื่องทั้งหมดล้วนเป็นการเข้าใจผิด…”

ทหารไม่เพียงเอ่ยปากขอโทษซ้ำไปซ้ำมา แต่ยังคืนเงินทองทั้งหมดให้จ้าวพั่วหนูด้วย ซ้ำเอ่ยปากเชิญจ้าวพั่วหนูไปกินอาหารดื่มสุราด้วยกัน จ้าวพั่วหนูต้องยืนกรานปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งต้องแสดงท่าทีว่าไม่นึกติดใจเอาความ กระทั่งเรียกอีกฝ่ายเป็นพี่เป็นน้อง ในที่สุดทหารพวกนั้นจึงยอมจากไปได้

คนในที่นั้นต่างหัวเราะคิกคัก