ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

จ้าวหลิงลืมตาขึ้นช้าๆ เขาพลิกกายหันไปมองดูอวิ๋นเกอ

ทั้งๆ ที่หลับไปแล้ว แต่ใบหน้าของอวิ๋นเกอกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ดูอิสระและเป็นสุขเหมือนกับชื่อของนาง ขนตาละเอียดเรียวยาวนั้นเสมือนหนึ่งผีเสื้อสองตัวที่กำลังพักผ่อนอยู่ใต้แสงดาว

อวิ๋นเกอนอนดิ้นเป็นที่สุด นางพลิกตัวไปมาอยู่ใต้ผ้าห่มที่ห่อร่างนางไว้

ร่างของนางขยับตัวเข้าใกล้กองไฟมากเข้าไปทุกที ขนาดเส้นผมเริ่มส่งกลิ่นเหม็นไหม้แต่นางก็ยังคงไม่รู้สึกตัว จ้าวหลิงจนใจ ทำได้เพียงลุกขึ้นลากอวิ๋นเกอกลับเข้ามา

นางหันหน้าไปทางจ้าวหลิงอีกครั้ง ยิ่งดิ้นก็ยิ่งใกล้เข้ามาทุกที พอผลักนางออกเบาๆ นางก็ขยับเข้าไปหากองไฟ…

ลากกลับมา ผลักออกไป ลากกลับมา ผลักออกไป…

เช้าวันที่สองตอนจ้าวพั่วหนูลืมตาตื่น ภาพที่เขาเห็นก็คืออวิ๋นเกอกำลังหลับสนิทกอดแขนจ้าวหลิงไว้ มุมปากยกยิ้มน้อยๆ ไม่รู้ว่าฝันดีอะไรอยู่ ส่วนจ้าวหลิงกลับมีท่วงท่าแปลกประหลาด มือเขาจับยึดแขนเสื้อของอวิ๋นเกอไว้มุมหนึ่งราวกับกลัวนางจะหนีหาย ขณะเดียวกันก็เหมือนกลัวนางจะเข้าใกล้ ทั้งๆ ที่เห็นอยู่ว่าหลับสนิท แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าอ่อนอกเพลียใจ

ขณะที่คนอื่นๆ ต่างพากันหัวเราะ จ้าวพั่วหนูกลับตะลึงมองดูอวิ๋นเกอกับจ้าวหลิงอยู่พักใหญ่ ได้ยินว่ายามนอน จ้าวหลิงจะไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้ แม้แต่เฝ้าอยู่ในห้องก็ไม่ได้ จะมีก็แต่เพียงอวี๋อันเท่านั้นที่ได้รับอนุญาตให้ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู ตลอดระยะเวลาที่พวกเขาร่วมเดินทางอยู่ด้วยกันก็เป็นเช่นนั้นไม่มียกเว้น ไม่รู้อวิ๋นเกอใช้วิธีใดถึงสยบจ้าวหลิงลงได้

ทันทีที่ผ่านพ้นทะเลทรายโกบีเข้าสู่ทุ่งหญ้าเบื้องหน้า นั่นหมายความว่าพวกเขาได้ย่างเท้าเข้าสู่แผ่นดินต้าฮั่นเป็นที่เรียบร้อย

สีหน้าของจ้าวพั่วหนูผ่อนคลายลงหลายส่วน โชคดีที่สุดท้ายภารกิจก็ผ่านพ้นลุล่วง สามารถนำพาทุกคนกลับมาได้อย่างปลอดภัย

จู่ๆ เสวี่ยหลางก็คำรามออกมาเบาๆ มันขยับตัวขึ้นหน้ามาขวางอยู่ตรงหน้าอวิ๋นเกอ

จ้าวพั่วหนูรีบสั่งให้ทุกคนล้อมวงอารักขาจ้าวหลิงไว้

เพียงไม่นานผู้คนสวมเสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่งจำนวนหนึ่งก็วิ่งเอาเป็นเอาตายตรงเข้ามาหาพวกเขาโดยมีทหารฮั่นวิ่งไล่ตามมา ขณะที่คนพวกนั้นจวนเจียนก้าวข้ามพ้นเขตชายแดน ธนูแหลมคมก็พุ่งทะลุผ่านแผ่นหลังของพวกเขา ร่างของคนเหล่านั้นล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้น

ทันทีที่เห็นธนูพุ่งเข้ามา อวิ๋นเกอก็สั่งให้เสวี่ยหลางรุดขึ้นหน้าช่วยคน แต่เสวี่ยหลางกลับมีเวลาทำได้เพียงกระโจนกระแทกร่างใส่เด็กชายคนหนึ่งล้ม

“เจ้าพวกคนเถื่อน กล้าช่วยเหลือนักโทษกระนั้นหรือ ฆ่า!” ทหารนายหนึ่งยกมือให้สัญญาณเตรียมปล่อยธนู

จ้าวพั่วหนูรีบตะโกนร้องบอก “นายท่าน พวกเราล้วนเป็นชาวฮั่น เป็นเพียงพ่อค้าธรรมดาเท่านั้น ไหนเล่าจะกล้าทำผิดอาญาบ้านเมือง”

หลังพิจารณาดูพวกเขาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดอีกฝ่ายก็ออกคำสั่งหยุดยิง ก่อนจะส่งสัญญาณให้พวกเขาเดินขึ้นหน้ามาสอบถาม คำถามที่ถามมา ไม่ว่าจะประโยคไหนก็ล้วนวนเวียนอยู่แต่กับเรื่องสินค้าเงินทอง