ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

ครั้นพระอาทิตย์ขึ้น อวิ๋นเกอถึงได้งัวเงียตื่น พอตั้งสติได้นางก็ตะโกนร้องหงุดหงิด “แย่แล้ว! ทำไมข้าถึงผล็อยหลับไปได้ พี่หลิง ทำไมท่านถึงไม่ปลุกข้า ข้ายังเล่านิทานไม่จบเลย! ข้ายังเล่าเรื่องลูกหมาป่าของบ้านข้าที่ชอบขโมยอัญมณีไม่จบเลย”

จ้าวหลิงอุ้มอวิ๋นเกอวางลงบนหลังอูฐ “ค่อยเล่าตอนพวกเราพบกันคราวหน้าก็ยังไม่สาย รอเจ้ามาถึงฉางอันก่อน ถึงตอนนั้นเจ้าจะมีเวลาเล่านิทานให้ข้าฟังอีกมากมาย”

เสียงนกอินทรีร้องดังก้องอยู่กลางอากาศสองสามครั้ง เสี่ยวเถากับเสี่ยวเชียนบินร่อนขึ้นไปยังฟ้าสูง ตรงเข้าไปหานกอินทรีขนาดใหญ่สองตัวที่กำลังบินฉวัดเฉวียนอยู่ด้านบน

อวิ๋นเกอฉีกยิ้มหัวเราะ “แย่แล้ว! ไม่รู้ท่านพ่อจะพาท่านแม่ไปไหนอีก ถึงได้ให้พี่สามมารับข้า พี่สามเป็นคนใจร้อน ไม่ชอบรอ ข้าต้องไปแล้ว”

จ้าวหลิงพยักหน้าน้อยๆ อวิ๋นเกอโบกไม้โบกมือให้กับเขาพร้อมควบอูฐจากไป

ภายใต้กระโปรงสีเขียว เท้าเล็กๆ แกว่งไกวไปมา ข้างหนึ่งขาวสะอ้าน ข้างหนึ่งเขียวสดใส

จู่ๆ จ้าวหลิงก็นึกขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง เขาร้องตะโกน “จ้าวเป็นแซ่ของท่านแม่ข้า ที่ฉางอันข้าแซ่หลิว…” พอเห็นจ้าวพั่วหนูกับคนอื่นๆ กำลังเดินมาแต่ไกล จ้าวหลิงก็ได้แต่เก็บกลืนคำพูดที่ยังพูดไม่จบกลับลงท้อง

อวิ๋นเกอหันกลับมาป้องปากตะโกนตอบ “ข้าจำได้แล้ว!”

จ้าวพั่วหนูไม่ได้หลับตลอดทั้งคืน เขาเฝ้าครุ่นคิดว่าควรทำเช่นไรถึงจะให้จ้าวหลิงล้มเลิกความตั้งใจที่จะรั้งตัวอวิ๋นเกอไว้ แต่นึกไม่ถึงว่าเช้าขึ้นมาเขาจะเห็นภาพเด็กทั้งสองบอกลากันเช่นนี้

เขานึกโล่งอกได้เพียงไม่นาน ความรู้สึกหดหู่ก็พลันก่อเกิดขึ้นในใจ

หากจ้าวหลิงรั้งอวิ๋นเกอไว้ได้จริง เช่นนั้นเขาก็คงมีโอกาสได้พบกับท่านพ่อท่านแม่ของนาง

ยังนึกไม่ทันจบ จ้าวพั่วหนูก็แอบประณามตนเอง นี่เขากำลังนึกถึงแต่ตัวเองจนลืมคำนึงถึงผลประโยชน์ส่วนรวมกระนั้นหรือ ยิ่งไปกว่านั้นจ้าวหลิงกับพวกเขาอาจยังมีบุญคุณความแค้นหลงเหลืออยู่ การจากลาอย่างสงบไม่มีสัมพันธ์อันใดเกี่ยวข้องกันอีกในภายหน้าเช่นนี้ต่างหากที่น่าจะเป็นการดีที่สุด

ทันทีที่เสวี่ยหลางคุ้มกันอวิ๋นเกอไปจนถึงนอกตลาดนัด มันก็หยุดฝีเท้าลง

อวิ๋นเกอยิ้มบอกลาหมาป่าหิมะ “พี่เสวี่ย ขอบคุณมาก”

หมาป่าหิมะหันหลังเดินจากไปเงียบๆ ด้วยท่วงท่าสง่างาม

อวิ๋นเกอสำรวจดูตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง เสื้อผ้าอาภรณ์นางยับย่น เท้าข้างหนึ่งมีรองเท้าสวมใส่ ส่วนอีกข้างเปลือยเปล่า นางอดนึกขำไม่ได้ มิน่าตอนพี่รองบอกว่าที่บ้านมีกุลสตรีจิตใจงดงาม พี่สามถึงได้ส่งเสียงประชดเย็นชา กระแหนะกระแหนไม่เห็นด้วย

‘บ้านเรามีกุลสตรีอยู่หนึ่ง แต่ไม่ใช่ที่พี่รองพูดถึง หากแต่เป็นพี่เสวี่ยต่างหาก อวิ๋นเกอเป็นได้อย่างมากก็แค่ปีศาจน้อยโง่ๆ กิริยาท่าทางแปลกประหลาดเท่านั้น’

ทันทีที่มาถึงพื้นที่สีเขียวรอบนอกตลาดนัด นางก็มองเห็นพี่สาม

พี่สามผู้งดงาม หยิ่งทะนง และหลงตัวเองไม่ต่างอะไรกับนกยูง กำลังนั่งแหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่บนยอดต้นอวี๋

ใต้ต้นอวี๋ ขอทานสองสามคนกำลังรุมทุบตีเด็กชายที่อายุห่างจากพี่สามไม่กี่ขวบคนหนึ่งอยู่ เส้นผมของเด็กคนนั้นถูกห่อหุ้มอยู่ภายใต้หมวกสักหลาดเก่าๆ ขาดๆ เขานอนขดตัว ปล่อยให้เท้าของคนพวกนั้นถีบเตะไปบนร่างของตนเองตามอำเภอใจ ไม่ว่าคนพวกนั้นจะทุบตีหนักหน่วงแค่ไหนก็ไม่ส่งเสียงร้องแม้เพียงสักคำ หากไม่เพราะมือเท้าของเขาขยับไปมาบ้างเป็นบางคราว นางคงเข้าใจว่าอีกฝ่ายสิ้นลมหายใจไปแล้ว